{Murat ALACALI} Dudakları feci şekilde beni ıslatırken altımda kıvranan bedenini sabitlemek için kollarını omzuma sardım. Yarım kalan kemeri zorlarken gözlerini açtı…. Siyahta parlayan gözlerinde buz mavisi vardı… karnıma giren kramplar ile dikkat kesildim. Gözleri… ilk defa detaylıca bakıyordum. “Mavi?” Dudaklarım ilk defa istemsiz hareket etmişti. Gözleri bana odaklanırken dudaklarımız arasındaki mesafe onu hiç etkilememişti. Açıklama yapmaya hazırlanırken yüz ifademi süzüp konuşmaya başladı; “Evet…. Ailemden kalma bir şey o. Genelde gözlerim büyüdüğünde, heyecan duyduğumda yada sevindiğimde o köşede parlar..” “Ben… hiç denk gelmedim…” Somurtkan duran suratı, kızarık yanakları ve alaycı gülüşü ile yine cezbediyordu beni. “Çok kez denk geldin Murat… ama sen gözlerime değil. Ruhuma bakıyordun… beni korumaya çalışıyordun.”

Bazı aşklar sessizce başlar... ve asla bitmez. Zeno, geçmişin karanlığında kaybolmuş bir adam. Alda, zamanla yarışan ama kalbi ışıkla dolu bir kadın. Bir Venedik akşamında kesişen yolları, yalnızca bir tesadüf değil, kaderin fısıltısıdır. Bir şiir gibi başlayan hikâyeleri, hayatın en kırılgan anlarına dokunur. Kayıpların, suskunlukların ve fırtınaların içinden geçerken, aşkın yalnızca bir duygu değil; bir inanç, bir duruş, bir direniş olduğunu hatırlatır. Bu kitap, unutulmaz bir sevdanın izini sürerken, okurun kalbine sessizce dokunacak. "Bazı insanlar kısa kalır hayatta, ama sonsuzluk kadar iz bırakır."

Ardotolia için belirli, sert kurallar vardı. Bu kurallar hem sarayı hemde hükümü korumak içindi. O saflığı korumak içindi. Sınıfsal farklılık vardı ve bu sınıfsal farklılıklarla her türlü hizmetçilik dışındaki ilişki yasaklanmıştı. Eğer kurallar çiğnenirse cezalar da ağır olurdu. İdam gibi.