Bazı hikâyeler kurgulanır. Bazıları ise yaşanır. Bu roman ikisinin arasında bir yerde duruyor. YAR`IM “Ah sen, bir Ozan olursun bazen... sustukça sızlayan.” Bazı insanlar hayatımıza gelmez. Yerleşir. Kök salar. Ve gittiklerinde geride yalnızca bir boşluk değil, bizden bir parça bırakırlar. Ahsen ve Ozan birbirlerini henüz çocukken buldular. Büyürken birbirlerinin en yakını, ilk aşkı, en büyük yarası oldular. Ama bazen sevmek yetmez. Bazen doğru insanla yanlış zamanda karşılaşırsın. Bazen kalmak isterken gitmek, tutmak isterken bırakmak zorunda kalırsın. Sonra hayat devam eder. Yıllar geçer. Şehirler değişir. İnsanlar büyür. Başka aşklar, başka hayatlar, başka yollar girer araya. Ve bir gün, yıllar önce yarım bıraktığın insan karşına yeniden çıkar. Ama artık ne sen eskisi gibisindir ne de o. YAR`IM, yalnızca yıllara meydan okuyan bir aşkın değil; aileden taşınan yaraların, büyümenin, çalışmanın, kaybetmenin, yeniden başlamanın ve insanın kendi hayatını kurarken kim olduğunu keşfetmesinin hikâyesi. Çünkü bazı aşklar unutulmaz. Bazılarıysa unutulmadığı için değil, bir gün yeniden seçilebildiği için yaşar. Belki bu hikâyede kendinizden bir parça bulacaksınız. Belki yıllardır unuttuğunuzu sandığınız birini... Belki de kitabı kapattığınızda aklınızda yalnızca tek bir soru kalacak: Bir hikâye gerçekten ne zaman biter?

Şurimşine: Lazca canımın içi sevdiğim. 2000`ler de geçen bir aşk hikayesi. Mert Ali ve Leyla`nın hikayesi. Şiddet ve korkutularak büyütülen Leyla ilk kez sevilmeyi tadacaktı belki de. Saf sevgiyi. Leyla`dı o Mert Ali için annanesinin koyduğu ismi vardı sadece. Onu satan babasının hiç bir şeyi olsun istemiyordu karısının üzerinde.