İnsanların kanları yer yüzüne siner, gök ağlar; kanlar silinsin diye. Yeryüzüne yıldırımlar düşer, ölü insanların ahı silinir. Her bir yıldırım, binbir insanın ahı. Resitaller yapılır, kanlar akıtılır. Kaç kez kestin bileklerini? Kaç kez yok sayıldın da bu kadar kötü bir insana dönüştün? Çok canını yaktılar, ama umurlarında değil. Sen neden bu kadar çok düşünüyorsun başkasının açtığı yaraları? Kimse seni sandığın kadar düşünmüyor, sandığın gibi biri değilsin. Sen ölünce gök sana ağlamayacak, arkanda bıraktıklarına ağlayacak. Kar senin izlerini silmek için yağacak, yıldırımlar düşecek yer yüzüne çünkü insanlar senin sandığın kadar masum değil. Hepsinin alnında bir kan torbası var. O kan torbasını ancak Hephaistos yok edebilir. Halk ateşten bir katil yarattı; yüzü yanmış, kollarında zincirler ve elinde hançer. İnsanların kalbini oymaya hazır. Ona yaptıkları gibi, her insanı canice yakmaya hevesli. Onu zincire vurdukları gibi insanları zincirlemeye teşebbüs. Hephaistos, ateşler içinde yanmış; kül olmaya hazırken tekrar doğmuş insanların tanrısıdır. Hephaistos ölmez, ancak bir gün kendi ateşinde tekrar yanar; o an tekrar doğamayacak. Çünkü kendi ateşinde yanan herkes ölmeye mahkumdur.

Hiç düşünmezdim aşık olacağımı… Delicesine sevip, onunla huzur bulacağımı. Nerden bilebilirdim ki, hiç olmayacak birisine aşık olacağımı?Nerden bilebilirdim ki, bu aşk için kendimi kaybedeceğimi… Onu ilk gördüğümde dünya benim için durmuştu. Bulutların üzerindeydim sanki. Keşke her aşk ölümsüz olsaydı. Ama bazı aşklar bir kelebeğin ömrü kadar kısa… Büyüleyici, tutkulu ve sonsuz sandığımız kadar kadar derin. İşte o bizdik! Leyla ve Baran`ın aşkı… Birbirine kavuşamayan ama asla birbirinden kopamayan iki ruhun hikayesi.

"Ona bir isim vermedi. İsimler insanlara mahsustu; o ise sadece bir soluktu. Kelimeler ağzında çürüdü, harfler boğazında birer kılçık gibi düğümlendi. Konuşmayı unutmak, susmayı seçmekten daha ağırdı. Çünkü sustuğunda bir iraden vardır; ama konuşamadığında artık bir canlı bile değilsindir. Lal kuğu; Konuşmayı unutmuş, sadece insan arzulamalarıyla seviştiği ve hayvansal olarak yetiştirilen, hatta kendisine insan olmadığı vurgulanarak isim bile verilmemiş ancak etrafta insanlarca `lal kuğu` olarak tanımlanan birisidir..." Unutmayın sayın okurlar: `Konuşmayı unutmak, susmayı seçmekten daha ağırdı..` Kitabımı okumaktan rahatsız duyacaklar veya hassasiyeti olanlar okumaya bilirler.

Her masumiyetin bir bedeli, her zarafetin bir keskinliği vardır. Selin Kara, parmak ucunda süzülen bir balerin… Ama sahne ışıkları söndüğünde, ailesinin kanıyla kararmış geçmişine adım atar. Yıllardır susturulmuş bir sırrın peşinde, zarafetin ardına gizlenmiş bir savaşçı gibi yaşar. Demir Savran, İstanbul’un yeraltı dünyasında korkuyla anılan bir mafya lideri. Güçlü, acımasız, duygularını çoktan gömmüş biri. Onun dünyasında güzelliğe yer yoktur—ta ki Selin’le yolları kesişene dek. İmkânsız bir aşk. Kanla yazılmış hesaplar. Ve bembeyaz bir kuğunun, karanlık sular üzerinde süzülen silueti… Ateşle su, kanla zarafet, intikamla aşk birbirine karışırken, kim kalacak hayatta?

"Şimdi orada, penceremin dışında, kızıl kanatlarını nazikçe çırparak çekiliyor güneş. Her elvedasında dökülür birkaç yürekte sonbahar yaprakları. Soğuk eser bazılarına dört harfin rüzgarları. Koyu bir damla damlar kazara, buğulanır solan renklerde gün-neşesi. Ben onlardan değilim. Bekliyorum. Sadece bekliyorum. Odama vurmasını penceremden gümüş gölgelerin. Gözlerini yummaya başlamasını aynaların. Akrebin uyanıp rakamlardan sadece işaret etmesini Ay saatini."

Her dönüşün bir gidişi vardır, lakin her gidişin bir dönüşü olmayabilir.. Ancak bu hikayede her gidişin bir dönüşü olamalı, olmak zorunda.. Çünkü bu hikayede her gidenin arkasında bekleyen birileri hep var.. Bir kişi dışında..

Cam fanusun içinde bir balerin... Yanı başında duran Kurşun Asker... Bu onların hikayesi. Sonu belirsiz olan bir hikaye.