Her başlangıç bir vedayla, her umut derin bir acıyla başlar.Ögretmen Asile`nin karanlıktan aydınlığa uzanan zorlu mücadelesini okurken hikayenin gerçekliğini iliklerinize kadar hissedeceksiniz

Bazı insanlar hayatımızdan gider... ama bize bıraktıkları hiçbir zaman kaybolmaz. Elera Karaca, çocukluğundan beri taşıdığı yaralarla büyümüş, kendi içinde sessiz savaşlar veren bir kızdır. Bir babadan kalan kırgınlıklar, bir annenin hiç eksilmeyen sevgisi ve bir abinin korumaya çalışan kalbi arasında Elera, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır. Yıllarca kaçtığı anılar, sakladığı duygular ve hiç söyleyemediği sözler gün yüzüne çıktığında, Elera kendine şu soruyu sormak zorunda kalır: İnsan, kendisine acı veren geçmişiyle nasıl barışır? Belki de bazı kayıplar bizi eksiltmez. Belki de geriye kalanlar, bizi biz yapan şeylerdir. Bana Kalanlar; kırılmış bir kızın, sevginin izlerini bulma ve kendi hikâyesini yeniden yazma yolculuğu.

Sevgili okurlarım, bir çok kitap okudum fakat güzel bir mahalle kurgusu ile karşılaşmadım. Bu görevi ben üstlenmek istedim. Umarım beğenerek okuyacağınız bir kurgu olur. Bana destek olursanız, beni çok mutlu etmiş olursunuz. Şimdiden teşekkürler.

Ahu Bade Aslan, sessiz bir kaçışla Berceste Mahallesi`ne gelir. Geçmişin yükünü sırtında taşırken, onu bekleyen Baran Yiğit Aldinç ile yolu kesişir. İkisi de kendi yaralarına sığınırken, bir görev onları yan yana getirir. Ve bazen en iyi roller, gerçeği saklamaz… ortaya çıkarır. Berceste Mahallesi artık bir yer değil, bir hatıra... Bir aşkın, bir direnişin ve bir kadının yeniden var oluşunun hikâyesi. ------------- Yeni bir mahalle, yaralı bir kalp ve geçmişe karışmış sırlarla dolu bir görev… Ahu Bade Aslan, Berceste Mahallesi’ne sığınırken sadece yeni bir hayata değil, beklenmedik bir aşka da adım atar. Baran Yiğit Aldinç’le yolları kesiştiğinde ise gerçek ile rol arasındaki çizgi silinmeye başlar. Berceste Mahallesi… bazen bir sokak, bazen bir sığınak, bazen de kalbin tam orta yeri.

Hayatın koşuşturmacası içinde bazen durup etrafımıza bakmayı unutuyoruz. Oysa ki, doğanın bize sunduğu güzellikler ve içinde barındırdığı canlılar, aslında bize her an bir şeyler anlatmaya çalışıyor. Bu hikâyede, bir çocuğun gözünden doğanın sesine kulak veriyoruz. Ormanın huzur dolu atmosferi, sonbaharın renk cümbüşü ve masum bir kedinin gözlerinde saklı olan derin hikâye, bizi hem duygulandırıyor hem de düşündürüyor. Bu hikâye, sadece bir piknik macerası değil, aynı zamanda doğayla, hayvanlarla ve insanlıkla kurduğumuz bağın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatan bir yolculuk. Kedinin gözlerinde gördüğümüz o masum bakış, bize sessiz kalmış tüm canlıların sesi olmamız gerektiğini fısıldıyor. Belki de onların dilini anlamak için büyük bir mucizeye ihtiyacımız yok; sadece biraz merhamet, biraz duyarlılık ve biraz da çaba yeterli. Bu hikâyeyi okurken, belki siz de kendi çocukluğunuza dönecek, doğayla iç içe geçen anılarınızı hatırlayacaksınız. Ya da belki, bir kedinin, bir kuşun ya da bir karıncanın bile aslında ne kadar önemli olduğunu bir kez daha fark edeceksiniz. Çünkü her bir canlı, bu dünyadaki dengenin bir parçası ve onların sesine kulak vermek, hepimizin sorumluluğu. Umarım bu hikâye, sizde de doğaya ve hayvanlara karşı daha derin bir sevgi ve merhamet duygusu uyandırır. Kediciğin isteğini yerine getirip, onların sesi olmaya var mısınız? - "Doğa, bize değil, biz doğaya aitiz. Onu korumak ve sevmek, insanlığın en büyük görevidir."