Kendisine ay güzeli derdi gizlice, hak etmediğini düşünürdü içten içe ama söylemekten de asla geri duramıyordu. Aya olan sevgisini bir kendisinin haberi var sanıyordu, aya sormuş muydu hiç vefasını? Sorsa, belki de yılların acısı yaşanmamış bir düş gibi unutulur giderdi. Çünkü o, Ay’ın güzeliydi. Ve bilsin bilmesin, böyle kalmaya devam edecekti. “İnsanın en büyük sınavı yalnızlıkta değil, uzanacak son bir elin dahi kalmadığı o çaresizlik anında başlar derler. Her zaman senin düşüncelerinin kırık yansıması oldum, izindeydim ama kaçırdığın bir şey var ay ışığı. Sen hiçbir zaman tam olarak yalnız kalmadın, kalamazsın da. Aradığın birileri var, biliyorum. Ve sen onu bulana dek, ben olduğum yerde beklemeye devam edeceğim. Neden diye sorma, bir cevaba hiç sahip olamadım. Gözlerin artık yukarı bakmasın. Çünkü bu sana son yazım.” Gökyüzünün unutulmuş bir parçası gibi duran bir demet mavi çiçek ve bir not. Daha fazlası değildi, daha azı da olmamıştı.

"Unutma beni." "Unutmam seni." "Söz mü?" "Söz." Peki verilen her söz tutulur muydu? Tüm hakları saklıdır. Kopyalanması ve (ç)alınması durumunda gerekli işlemler yapılacaktır.