Ansızın olan tesadüfler en değerlisiydi. Sevgi, yalnızca sakin denizlerde yelken açmak değil; en sert fırtınalarda bile aynı limana sığınabilme cesaretidir. Kartal ve Aybike’nin hikâyesi; nöbetlerin, yorgunlukların ve hayatın önlerine çıkardığı tüm engellerin ötesinde, birbirlerinin varlığıyla tamamlanan iki ruhun muazzam direnişini anlatıyor. ​Hastane koridorlarının soğuk ve steril dünyasından, evlerinin taze kurabiye ve bebek kokan sıcacık atmosferine uzanan bu yolculukta; bir tarafta kararlılığı, sadakati ve korumacı tavrıyla sarsılmaz bir dağ gibi duran Kartal, diğer tarafta ise şefkati, gücü ve sabrıyla o dağın en güvenli sığınağı olan Aybike var. Onlar, her zorlukta birbirlerine daha da kenetlenmeyi; Mevsim’in neşeli cıvıltıları ve minik Gökay’ın ilk nefesiyle koca bir aile olmayı başardılar. ​Bu hikâye; tutkunun zamanla eksilmek yerine nasıl daha derin bir adanmışlığa dönüştüğünün, gerçek aşkın hiçbir güç tarafından yıkılamayacağının ve en karanlık gecelerin bile birbirine sımsıkı sarılan iki kalbin sıcaklığıyla aydınlanacağının en zarif, en etkileyici kanıtıdır.

Selin`in 15 yıldır kendi ailesi olarak bildiği ailesinin ölüm acısını 2 sene boyunca çeker. Üniversite sınavına gireceği gün gerçek ailesi ile karşı karşıya kalır...

Gizli bir görev için yeni bir tim kurulacaktır. Gölge. Ve bu timde yer alan Gölgeler. Gölgeler, adı gibi karanlık ve sessiz. Her birinin sır gibi sakladığı gizli geçmişi ve mücadele beraberinde aşkı, sevgiyi, dostluğu ve aileyi bir araya getirecektir. Ufuk ve Mavi’nin hiç beklemediği bir evlilik gerçekleşir. Henüz altı yaşında küçük bir kız çocuğu olan Elçin’i evlat edinebilmek için yaptıkları bu evlilik hayatlarını nasıl etkileyecek, onlara neler öğretecektir? Ve de en önemlisi bu evliliği yürütebilecekler midir? Babası bir yıl önce şehit olmuşken üzerine bir de annesinin şehit olmasıyla dünyası başına yıkılan Elçin, Ufuk’u ve annesinin yakın arkadaşı olan Mavi’yi birer ebeveyn olarak sahiplenebilecek, onlara alışabilecek midir? Onlar. Ailesizler. Gölgede aile olmayı öğrenecektir. Daha önce kimseyle kurmadıkları sıkı dostluk bağları kuracak, eskimiş ve kapanmış defterler yeniden açılacak, geçmiş bir sır perdesi gibi aralanacaktır ve o perdeden sızan ufak güneş ışığıyla beraber; ufukta umut görünecektir. Sizleri; dostluğun, aşkın, mücadelenin, birbirinden acı geçmişlerin ve güçlü bedenlerin olduğu bir hikayeyi okumaya davet ediyorum. Unutmayın; bir gün umut, ufukta görünecek ve o gün Güneş hiç olmadığı kadar parlak olacak. Bu hikayedeyse Mavi’nin umudu, Ufuk’ta parlayacaktır… Her bölümde karakterlerini biraz daha keşfedeceğiniz bir kitap sizi bekliyor. Her bölümde geçmişin daha da derinine ineceğiz. Kitabın ana karakterleri Mavi ve Ufuk ama diğer karakterlerde bir o kadar ön planda. Hepsinin geçmişini ve yaşadıklarını bir bir düşünerek yazdım. Umarım her yeni bölümde yeniden keşfedeceğimiz karakterlere hazırsınızdır.

Okulum için ailemden uzak bir şehre gitmek zorunda kaldım. Aslında sevdiğim adam yüzünden ailemi ve şehri terk ettim. Geri döndüğümde her şey eskisi gibi mi olur bilemiyorum ama artık ben eski ben değilim onun farkındayım.

Bu yaz her şey sıradan başlayacaktı… ta ki o gelene kadar. Bir bakış, bir tesadüf, bir kalabalık masa ve birbirine karışan kalpler. Bazen en büyük kaos, en sessiz anda başlar. Ve bu hikâyede kimse sadece “yan karakter” kalmayacak.

~ "Herkese ağa sana Miran,Herkese Ağa sana Miran,Mihrem" Günler önce ona kullandığım cümleyi kendine göre çevirmişti.Bir umut...Kendi yuvamı kurabileceğimin umuduydu bu. Miran onunla bir aile kurabileceğimin umudunu vermişti bana. ɢᴜ̈ɴʟᴇʀ ᴏ̈ɴᴄᴇ~ "Herkese ağa olacaksın,Bana Miran. Herkese ağa olacaksın Miran ağa...Ama bana Miran olacaksın. Benim doğduğum yer bana Yuva değildi; ki insan doğdu yeri seçemez. Ama ben bir söz verdim kendime.Doğdum yer bana yuva olmadı. Benim kurduğum yer bana yuva olacak. Benim elimden bu kararımıda aldılar,o gün o nikah masasına oturduğumda benim rızamı sormadı kimse.. Kuracağım yuvayada karıştılar. Eğer o gün o masaya otururken benim rızam sorulmadıysa, Bende sana sormuyorum rızanı, madem o gün ben o masaya seninle oturdum, yuvayıda seninle kuracağım. Ben bu kararımıda elimden almalarına izin vermeyeceğim. Ben çocuğuma ağa istemiyorum,ben çocuğuma bir baba istiyorum. Madem o baba sen olacaksın. O zaman Herkese ağa,Bana miran olacaksın...Miran ağa. Ben kendi hayalimdeki yuvayı kuracağım seninle." Uzunca kurduğum cümleye karşı tek bir cümle çıktı ağzından. "Eğer bir gün Herkese ağa,sana Miran olursam; bunu başarırsan,gönlüme girersen. Kur o yuvayı." 🌹

Akın ailesi,okul konusunda oğlu ve kızı için endişelilerdi. Oysa zeliş oyun arkadaşını bulmuştu bile.

Ailesinden ayrı büyüyen Günce, o gün hırsızlık yapmak için abisini seçtiğini nerden bilebilirdi? ••• 6 Ağustos 2001. Bahçeden gelen kuş cıvıltılarıyla beraber, çocuk seslerinin evin salonuna dolduğu huzurlu bir yaz günüydü. Ilık rüzgar evin içine süzülüyor, güneş her zamanki gibi içeriyi aydınlatıyordu. Çok geçmedi. O rüzgar bir kasırgaya evrildi, tüm evi dağıttı. Güneş çekilip yerini karanlığa bıraktı. Ve o Ağustos yazı Baturganların dinmeyen kışına dönüştü. Geçmiş, şimdi ve gelecek... bu hikayede hepsi müphem. ••• Tarih: 03.08.23 Not: Hikaye içinde istismar, taciz, şiddet gibi travma tetikleyici unsurlar yer alır. Ağırlıklı olarak drama dayanır. Lütfen zorlanacağını düşünenler okumasın. Ek olarak argo, küfür, madde kullanımı gibi olumsuz örnek teşkil edecek davranışlardan dolayı 16 yaşından küçüklerin okumasını da önermiyorum.

Altın Şafak: Vezir 1. Kitap – Mafyatik Distopya Serisi > “Hiçbir şey değişmedi sanıyorsunuz… Ama siz sadece görebildiklerinizi yaşıyorsunuz. Bizse göremediklerinizi yönetiyoruz.” 2025. Dünya hâlâ dönüyor. Sokaklar kalabalık, ekranlar parlak. Ama karanlıkta hareket edenlerin adları bilinmiyor. Türkiye’nin gölgesinde saklanan, devletin dahi haritalarında yer almayan bir yapı: Yuva/Kule. Yapay bir adada kurulu, yeraltı dünyasının fısıltısıyla anılan bir başka merkez: Altın Şafak. Ve hepsinin üstünde, adı sadece bazı dosyalarda geçen bir oluşum: M6-İstikrar Paktı (M6-SP). Resmî olarak yoklar. Ama dünya onların çizdiği sınırlarla şekilleniyor. Dört kadın. Dört zihin. Dört farklı yara. Vezir, Melodi, Döngü ve Yansıma. Onlar sessizliğin içindeki en yüksek sestir. Ve biri var ki: Kıraç Arslan Karahan. Hem av, hem avcı. Bu sadece bir başlangıç. Hamle sırası Vezir’de.

Bedenine bir ev ararken kalbine bir yuva bulabilir miydi insan?

Neden hep asker olan erkek ya da kadın olan doktor ? bu sefer bir değişiklik yapalım ve askerimiz kadın , Doktorumuz erkek olsun...

Sağanak yağmur şiddetini artırıyorken ihtiyar mekanının girişinde sandalyesinde çayını yudumluyordu. Yağmur damlaları arasında bir silüet çekti dikkatini. Ağır adımlarla tam önüne kadar gelen kıza baktı. Yüzündeki morluklar yağmurdan ıslanıp yüzüne yapışan saçlarından bile belli oluyordu ama adamın ilgisini çeken şey bu değildi sırtında kendiyle aynı yaşta zayıf çelimsiz soluk suratlı bir çocugu taşıyordu. Zorlansada ihtiyara hiç bakmadan adım atmaya devam etti. "Öldü mü" diyen ihtiyarı yeni fark etmişcesine irkilerek durdu. Asi gözleri adama döndü. İhtiyar sırıttı. "Ölmediyse getir içeride yardımcı olalım" kız adama boşca baktı. "Bana hastane lazım. Burası öyle değil gibi ihtiyar?" adam gayriihtiyarı güldü. "Haklısın burası hastane degil" ayağa kalkıp genç kızın ıslak saçlarını geriye itti. "Burası" dedi adam koyu gozlere sahip kıza bakarak. "Sansar`ın Yuvası. Sansar olmak ister misin?"