Karadeniz`in dalgaları insanı iki şekilde büyütür: Ya içine çeker, ya da taş gibi sert yapar. Trabzon`un dar sokaklarında, yağmur kokan taş merdivenlerinde büyüdüler onlar. Aynı mahallede, aynı rüzgârın savurduğu çocuklukta. Tufan Çavdıranoğlu... Adı gibi. Gür, sert, yıkıcı. 28 yaşında, gözlerinde fırtına taşıyan bir başkomiser. Üniformasının altında kanun kadar katı bir adam. Mafyanın kirli dünyasına savaş açmış, adaletle nefes alan biri. Ama her güçlü adamın kalbinde kimsenin bilmediği bir çatlak olur. Sadem Atarca... 24 yaşında. İsmi sade ama kaderi değil. Gözleri Karadeniz sabahı gibi; puslu ama derin. Almanya`ya taşınan ailesiyle birlikte çocukluğunu yarım bırakmış bir kız. Gidişi bir vedaydı, dönüşü bir mecburiyet. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde, ortada ne masum mahalle günleri kalmıştı ne de çocukça umutlar. Ortada sadece iki aile, iki tehdit ve tek bir çözüm vardı: anlaşmalı evlilik. Bir çift alyans... Birbirlerine zincir gibi takılan iki halka.

- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

Ünye’ye sığınan genç bir kadın. Geçmişinden kaçan bir anne. Ve onu yalnızca tesadüfen değil, kaderin kendisiyle karşılaştıran bir adam. Başak, her şeye rağmen ayakta kalmaya çalışan bir anne. Jacob, sırlarla dolu bir geçmişin gölgesinde yaşayan bir yabancı. İkisinin yolları kesiştiğinde, kader sadece bir hikâye yazmaz… Bazı hikâyeler, okunmak için değil; yaşanmak için yazılır...

Eyşan ile Mahir... bir bilinmezliğin buluşması. yara iken derman olmak, kara iken ak...

Gelişi sonbahardaydı, ama yaz sıcağı gibi yaktı. Bakışları bir gün doğumu kadar umut doluydu, gözlerine düştü hüzün bulutları... Sözleri bıçak yarası, Gözleri güneşin batışıydı... BAŞLIYORUZ...

Sessizce direnen iki kişinin aşkı.

Genç kız anne babasının yasını tutarken yanına sığındığı aile üyelerinin onu bir sığıntıya dönüştürmesini kabullenmek zorunda kalır. Ancak kaderin onun için başka planları vardır. Bir anda hayatına giren yeni akrabalar ona daha önce tatmadığı bir hayatın kapılarını açacaktır.