tamamlandı 2a önce tamamlandı
sevdam
@okur_f2712dd17760
Okuma
6
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
1
İnsan bazen hayatının en önemli insanıyla, onu aramadığı bir anda karşılaşır. Elif de Mert’le yağmurlu bir sonbahar sabahında, eski bir kitapçının kapısında karşılaşmıştı.
Elif, yıllardır içinde taşıdığı yazma hayalini gerçekleştirmek için küçük bir sahil kasabasına taşınmıştı. Yanında yalnızca birkaç bavul, annesinden kalan mavi kapaklı bir defter ve yarım bırakılmış cümleleri vardı.
Mert ise kasabanın en eski saat tamircisiydi. Babasından kalan dükkânda çalışıyor, bozulan saatleri onarırken kendi hayatının neden durduğunu anlamaya çalışıyordu.
O sabah Elif, yağmurdan kaçarken kitapçıya sığındı. Elindeki defter yere düştü. Mert eğilip defteri ondan önce aldı.
“Yazıyor musunuz?” diye sordu.
Elif gülümsedi.
“Yazmaya çalışıyorum.”
“Bence insan yazmaya çalışmaz,” dedi Mert. “İçinde birikenleri başka türlü anlatamadığında yazar.”
Bu cümle Elif’in aklında kaldı.
O günden sonra her sabah aynı saatte kitapçıya gitmeye başladı. Mert de saat tamirhanesinin önünden geçerken onu görmeden edemiyordu.
Başta yalnızca göz göze geldiler. Sonra kısa selamlaşmalar başladı. Ardından uzun sohbetler…
Elif, Mert’e yazdığı hikâyelerden söz etti. Mert, çocukluğunda deniz kenarında geçirdiği günleri anlattı. Birbirlerinin yaralarını hemen sormadılar; fakat sessizliklerinden tanımaya başladılar.
2. Mavi Defter
Elif’in mavi defterinde tek bir cümle vardı:
“Bazı insanlar hayatımıza tesadüf gibi girer, kader gibi kalır.”
Mert bu cümleyi gördüğünde uzun süre sustu.
“Bunu kimin için yazdın?” diye sordu.
“Henüz bilmiyorum,” dedi Elif.
Mert başını eğdi.
“Belki de bazı hikâyelerin kahramanı, hikâye yazılmadan önce gelir.”
Elif o gece uyuyamadı. Penceresinden denize baktı. Kasabanın ışıkları suyun üzerinde titriyordu. İçinde uzun zamandır hissetmediği bir sıcaklık vardı.
Ertesi gün Mert, Elif’e küçük bir cep saati verdi.
“Bu çalışmıyor,” dedi.
“Elimde tamir edecek bir şey yok.”
“Biliyorum. Ama belki senin yanında yeniden çalışır.”
Elif saati avucuna aldı. Üzerinde küçük bir yazı vardı:
“Bekleyen zaman, sevdayla yeniden başlar.”
O günden sonra birlikte yürümeye başladılar. Sahilde balıkçı teknelerini izlediler, eski taş evlerin önünde durdular, yağmur yağdığında aynı şemsiyenin altına sığındılar.
Aşkları büyük sözlerle başlamadı. Bir fincan çayın soğumasını beklemekle, karşısındakinin suskunluğunu anlamakla, “Eve vardığında haber ver,” cümlesini önemsemekle büyüdü.
3. Ayrılık Haberi
Bir kış akşamı Mert, Elif’e önemli bir şey söylemesi gerektiğini anlattı.
“İstanbul’a gitmem gerekiyor,” dedi.
Elif’in yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.
“Neden?”
“Babamın eski bir borcu varmış. Dükkânı kaybetmemek için birkaç ay orada çalışmam gerekiyor.”
“Ne kadar kalacaksın?”
“Bilmiyorum.”
Elif, “Bilmiyorum,” kelimesinden nefret ederdi. Çünkü bu kelime, insanın umutla korku arasında asılı kalmasına neden olurdu.
Mert onun ellerini tuttu.
“Döneceğim.”
“Ya dönemezsen?”
“Dönmemek için bir sebep bulamam.”
Fakat hayat, insanlara verdiği sözlerden daha acımasızdı.
Mert gittikten sonra Elif her gün mektup yazdı. Mert de her hafta cevap gönderdi. Mektuplarında İstanbul’un kalabalığını, eski dükkânını, yalnızlığını anlatıyordu.
Elif ise kasabayı, denizi ve onsuz geçen günleri yazıyordu.
Bir süre sonra mektuplar seyrekleşti.
Önce üç günde bir geldi. Sonra haftada bir. Ardından ayda bir…
Elif, Mert’in değiştiğini düşünmeye başladı. Mert ise babasının hastalığını, artan borçları ve kaybettiği umutları mektuplarında anlatmaya cesaret edemiyordu.
İki insan birbirini severken bile bazen sessizlikleriyle birbirinden uzaklaşabilir.
4. Bekleyiş
Aradan iki yıl geçti.
Elif, kasabada küçük bir ev kiraladı ve ilk kitabını yazmaya başladı. Kitabın adı “Sevdam”dı.
Mert’in verdiği cep saati, masasının üzerinde duruyordu. Hâlâ çalışmıyordu.
Elif, kitabının her sayfasına Mert’ten bir parça koydu. Onun gülüşünü, ellerini, konuşmadan önce başını eğişini, denize bakarken uzaklara dalışını yazdı.
Fakat kitabın sonunu bir türlü yazamıyordu.
Çünkü hikâyenin bitmesini istemiyordu.
Bir gün postacı ona eski bir zarf getirdi. Zarfın üzerinde Mert’in adı vardı. İçinden yalnızca bir mektup çıktı:
“Elif,
Bazen insan sevdiği kişiye dönmek için önce kendini bulmak zorunda kalır. Sana söylemediğim çok şey oldu. Babamı kaybettim. Dükkânı borçlardan kurtaramadım. Uzun süre senden uzak durdum çünkü sana yük olmak istemedim.
Ama bilmeni isterim ki senden uzak geçirdiğim hiçbir gün, seni düşünmeden geçmedi.
Eğer hâlâ beni hatırlıyorsan, bu hafta sonu sahilde olacağım.