Bazı sınırlar haritada çizilir. Bazıları kalpte. Karan Alp Vural için sınırlar nettir : Emir,görev,disiplin Sinem Alkan içinse tek bir çizgi vardır: İnsan hayatı Ama sinemin babası Karan`ın komutanı Albay Hüseyin Alkan sınırların aşılmaması gerektiğine inanan bir adamdır Aynı cephede,aynı bayrağın altında Farkında olmadan en tehlikeli ihlali yaptılar Bu bir isyan değil Bu bir hata da değildi Bu kalbin çizgiyi ihlal ettiği Ve bazen en gerçek cesaret Yasak olanı seçmektir.

Bir hikayem vardı, kendi ellerimle yazdığım. Ancak kaderin cilvesidir ya, bozulmuştu tekrardan tüm hayatım. Kader tüm hayatımı bir çakmakla ateşe verdi, her geçen gün büyüyen bu ateşin altında kendi benliğim sadece küllerim olarak kaldı. Ancak artık o ateş sönmüştü, ve ateşin gölgede bıraktığı kendi benliğim tekrar hayatımı kendi ipleri arasına almıştı. Ve Asya Öncü`den kalan son emareler, yani küller birleşmişti. Ve artık Asya Öncü, tekrardan eski haline dönmüştü. [`Alev Ay` Serisinin, dördüncü ve son kitabıdır. Olay örgüsüne daha hakim olmak isterseniz, ilk üç kitap (sırasıyla) `Alev Ay: Vatan Görevi`, `Alev Ay: Asena`nın Dönüşü` ve `Alev Ay: Ateş ve Gül`e profilimden ulaşabilirsiniz.]

"seni ilk gördüğümde hiç sevmemiştim" "ben seni çok sevmiştim" "sen beni çok sevmiştin" dedim onaylayarak

Bu kitapta yer alan kişi, kurum ve olaylar hayal ürünü olup, gerçeği yansıtmamaktadır.

**Aşkın en zor hali , bir askerin yüreğine düşmesidir.** Şahin için görev kutsaldı, ta ki o görevin içinde Aslı`nın gözlerini görene kadar. Aslı için ise hayat bir mücadeleden ibaretti, ta ki o mücadelenin merkezine Şahin oturana kadar. Kendi evreninde, kendi kurallarıyla yazılan; vatan sevgisiyle harmanlanmış zorlu bir aşk kurgusu.

Babası albay olan Berfin kendisinin bir albay kızı olduğundan dolayı büyük tehlikenin içine girer bir sabah çok sevdiği ve çalıştığı bir çiçekçi de bir servis götürürken beklenmedik sürprizlerle karşılaşır bu olaydan sonra yasin albay kızını koruması için en iyi askerlerinden biri olan Yaman Ali bozkır görevlendirir ama bilmediği bir şey var bu hikayede yaman ve Berfin sonunda birbirlerine alışabilecekler mi yoksa hala düşmanca bakacaklarmı

Biri hemşire diğeri ise yüzbaşıydı . Ama onların hikayesi bir hemşire ve yüzbaşıdan daha fazlaydı . Her şeyden önce biri teyze diğeri ise amcaydı . Biri canından çok sevdiği ablasını diğeri ise abisini kaybetmişti . Ve geriye onlara dünyalar güzeli bir emanet kalmıştı . `Eylül ` Biri yetimhanede büyümüş diğeri de kimsesizdi . Ama artık onlara emanet edilen cocuk vardı . Bir çocuk nasıl büyütülür bilmezlerdi . Ama mecburlardı . Bir de işin içinde imkansız bir aşk vardı . İmkansızlar bir gün imkan kılınır mıydı ? İmkansızlar imkan kılınca sigaralar bir bir sönecekti bir daha yanmamak üzere ... İmkansızlar için yakılan her bir sigara sönecekti ...

Onların yolları bir tesadüf eseri kesişmedi; kader, bu iki farklı dünyanın insanını aynı gökyüzünün altında sınamak için çok önceden ağlarını örmüştü. Bu hikâyede sadece ilk görüşte filizlenen naif bir aşkı değil; savaşın soğuk nefesini, ayrılıkların kavurduğu yürekleri, gözyaşının tebessüme karıştığı anları, köyün bitmek bilmez entrikalarını ve hayatın onlara sunduğu o tuhaf, trajikomik sürprizleri okuyacaksınız. Şimdi, derin bir nefes alın ve sarp dağların eteklerinde, tozlu köy yollarında başlayan bu serüvene adım atın. Pusulanız kalbiniz olsun. 🧭

Jeolog Feyza, Hakkâri`nin sarp dağlarında nadir bulunan zeolit taşlarını araştırırken, bir mağaranın içinde hiç ummadığı bir gerçekle karşılaşır: yıllar önce bir gece vakti aniden hayatından çıkan çocukluk arkadaşı Murat, şimdi karşısındadır. Ama artık sadece Murat değildir; o artık bir asker, bir tim lideridir. Kod adı Alaca olan bu adam, şimdi Feyza`nın hayatını kurtarmakla görevlidir — hem düşmandan, hem de geçmişten. Zamanında ona verdiği yeşil, mavi ve kahverengi dünyayı simgeleyen makrome bileklik, Feyza için geçmişin sessiz bir hatırasıdır. Şimdi o hatıra, patlayan çatışmaların, kanın ve suskun bakışların ortasında yeniden canlanır. Peki ya yıllar sonra karşılaştığın tek kişi, seni ölümden kurtaran asker olsaydı? Peki ya çocukluk aşkının gözlerinde tanıdığın renkler artık bambaşka bir karanlığı yansıtıyorsa? Ve geçmişle hesaplaşman, silah seslerinin içinde, mağara karanlığında başlıyorsa? Dağdaki Alaca, görevle vicdan arasında sıkışan yüreklerin, suskun dağlarda yankılanan geçmişin ve bir bilekliğe sığan sevdanın romanı. Her kararda ölüm, her adımda geçmiş ve her bakışta hesaplaşma var. Çünkü bazen bir taşın peşinden gidersin… ama bulduğun, çok daha derindir. “Her dağın bir sırrı, her askerin bir yemini, her bilekliğin bir hikâyesi vardır.”

Hilale sürekli işkence eden babası aslında onu teşkilatın eğitimine hazırlamış olur ve Hilal teşkilata girerek babasından intikamını ikizini ve ablasını alır (ilk kitabım anlatışım kötü olabilir)

Her Çarşamba yeni bölüm Yüzbaşı Feza Duman, biyolojik ailesine dair tek izin peşindeyken tayinini Şırnak`a aldırır. Geçtiği dağ yolunda karşısına kanlar içinde bir adam çıkar. Feza kimliğini gizleyerek adamı arabasına alır. Binbaşı Ilgaz Erden, teröristlerin içine sızdığı gizli görevde ifşa olmuştur. Elindeki hayati delillerle ve yaralı şekilde dağ yolunda kaçmaya başlar. Ancak yolda farklı plakalı bir sivil araç görüp durdurur. Peşlerinde ölüm varken karşılaşan bu iki yabancı bir aksiyonun içine sürüklenecek. Karanlık köy yollarında, mermilerin gökyüzünü yırtarak geçtiği bu gecede başlayan bu tanışma; ihanetle, sırlarla, ölüm kalım mücadelesiyle ve derin bir çekimle sınanacaktır.

"Bir hilâl uğruna ya Rab ne güneşler batıyor." Asena Erçetin... Sert bir rüzgar gibi düşmanı yakıp yıkan, kararlı duruşuyla ülkesinden asla ödün vermeyen, hiçbir savaştan kaybederek çıkmayan o güçlü kadın... O sadece kazanacağı savaşlara girerdi. Oysaki Türk`ün yenildiği nerede görülmüştü... Ama bazı savaşlar cephede değil gönülde verilirdi. Bir bakış tek bir mermiden daha keskin, tek bir gülüş tüm ateşlerden daha yakıcı olabilirdi. Asena Erçetin, Barlas Korkmaz`ı işte böyle alt etmişti... Tek bir gülüşle ve ok misali keskin bakışlarıyla... Hiçbir şeyden korkmayan Barlas`ın artık tek bir korkusu vardı; Tüm kan ve vahşetin içinde bir karanfil misali açan Asena`yı kaybetmek... Kitap kapağı tasarımı: @bachiraninkranponu

Belki her kaybedişler bir umut çiçeğiydi

O; devletin sıcaklığıyla yetişmiş, duygularını yıllarca giydiği o üniformanın arkasına saklamaya yeltenmiş bir komutandı. Ailesi sadece Kala Timi’ydi. Tekti, sertti, karanlıktı. Dost mu? Yoktu. Devlet mi? Onun Tek bildiğiydi; onun evi, yurdu, sığınağıydı. Aile? Neydi o, nasıl bir şeydi? Mutluluk muydu? Heyecan mıydı? Korku mu? Aile neydi? Peki ya aşk? Ölümdü. Belki de değildi ama onun için ölüm, aşk demekti. O, tek bir tabancaydı. Mermisini belki hiç bulamayacaktı, gerek de yoktu... Ta ki o asla gülmeyen, sınırları demirden bir zırh gibi örülmüş gizemli kadın doktor timin arasına girene kadar. Barut ateş almaya hazır mıydı? Dantel, o ateşi çoktan ilmek ilmek işlemeye başlayacak mıydı? Maskeler düştüğünde, bu tehlikeli oyundan hangisi sağ çıkacaktı?

Yanıyorum... Yok olmak için değil Yeniden doğmak için Anka kuşu misali Vatanım için ……… bir görev dönüşü kimsenin beklemediği fakat herkesin hayranlık duyduğu ankayım ben . yanıyorum yok olmak için değil anka kuşu gibi yeniden doğmak için Bu beden de olduğum sürece umut her daim var olucak Kaybedecek bir şeyim yoksa neden korkayım ki Ölünce üzülücek kimsen yoksa ölümden neden korkayım ki Sadece Vatanım için yaşayan kişiydim ben Ben... Kıdemli üsteğmen asena`yım şehitlik bir ödüldür benim için o zaman ........ Şehadet şerbetini içme vakti

Köklerinden atılan bir kız hiç ait olmadığı bir aileye dahil oluyor,onların köklerine tutunuyor.Onlarda güç buluyor ve özel harekat polisi olarak ona yaşatılanların intikamını almak için köklerine dönüyor. HİKAYEMİN KİŞİ,KURUM VE KURULUŞLAR İLE HERHANGİ BİR BAĞLANTISI YOKTUR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR.TELİF HAKKI SAKLIDIR TEK BİR CÜMLEMİN DAHİ BAŞKA KİTAPTA GEÇMESİ HALİNDE RESMİ İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

Bazı insanlar doğarken yalnız kalır. Bazılarıysa yaşarken eksilir... Neva, annesinin yarım kalmış hayalini tamamlamaya çalışan bir cerrah. Barlas, babasının izinden yürüyen bir asker. İkisi de güçlü, ikisi de yalnız. Hayat, yollarını hiç beklemedikleri bir yerde kesiştirir. Aşkın ve ölümün, bekleyişin ve vazgeçişin arasında, bir çizgi kadar ince, bir vatan kadar büyük bir hikâye başlar. Bu, iki ruhun buluşma hikâyesi. Ama belki de en çok... yarım kalanların tamamlanma hikâyesi.

Çocukluklarında arkadaş olan Baran Ural ve Bogdana, kötü bir karşılaşma sayesinde hayatlarını yeniden yazarlar.

"Yüzbaşı Yavuz Karahan... Dağda dosta güven, düşmana korku salan, tek bir emriyle orduları yürüten o sert komutan. Karşısında hazır ola geçmeyecek tek bir adam yoktu—ta ki telefonuna düşen o ilk, cüretkar fotoğrafa kadar. Kim olduğunu bilmediği bir kadının ekrandan taşan kıvrımları ve sınırları zorlayan cüreti, Yüzbaşı’nın tüm askeri disiplinini tek bir saniyede yerle bir etti. Üstelik o gizemli kadın, mesajın altına o iğneli notu iliştirmeyi de unutmamıştı: `Gözlerini hedeften ayırma diyordun ya Yüzbaşım... Bakalım bu hedef karşısında ne kadar profesyonel kalabileceksin?` Yavuz, operasyonun ortasında aklını kaçırmamak için iradesiyle savaşırken, aynı binada yanından hiçbir şeyden habersizmiş gibi masumca geçip giden iç mimar Defne’nin, kendisini her gece delirten o günahkar kadın olduğundan tamamen habersizdi. Şimdi sorma sırası Yüzbaşı`da: Bu bir askeri suçsa, cezasını kim kesecekti?"

3 yıllık goreve gitmis olan alevi donunce neler bekliyor ilk kitabım yanlıslıklar olabilir askerlikle ilgili fazla birsey bilmiyorum umarım seversinizz

Sana sıkılan kurşun yüreğime saplanır.

"Hayat nefes aldığın sürece devam edecek avukat." Bu mesajı yazan kimdi? Balıkesir`de mi kalacaktım yoksa Ankara`da bu elit, gizli, özel, seçkin tim için avukatlık mı yapacaktım? Ailem kıyameti koparacaktı. Ben Kardelen Almira Atlas, bana verilen süre içinde bu Özel Kuvvet askerlerini savunacaktım ve günden güne, gücüme güç kalacaktım.

Mağaranın girişindeki hareketlilik yeniden başladığında gücümün son kırıntılarını tüketiyordum. Yanıma yaklaşan bir asker fark ettim. Üzerinde özel kuvvetlerin operasyon üniforması vardı. Gelmişlerdi. Asker bana yaklaştıkça görüşüm, yarı açık göz kapaklarımın arasından biraz daha netleşiyordu. Odağımın seçebildiği son şey, sol göğsünün üzerinde yazan Gökbörü soyadıydı. Kokusunu ayırt edebildiğim anda ise bilincim tamamen karanlığa gömüldü.

"Bir yanda yasalarla hayat kurtaran bir avukat, diğer yanda vatanı için mermi sıkan bir bordo bereli... Bu hikayede tek eksik; bir kapı ve biraz huzur!" ​Asena Kurtuluş; İstanbul adliyelerinin tozunu attıran, haksızlığa tahammülü olmayan, hırçın ve yetenekli bir avukattır. Hayatı, babasının "Berdel" kararıyla nizamiyenin soğuk gri duvarları arasına sıkışır. Ama Asena, kurbanlık bir koyun olmayı asla kabul etmez; eğer bu evliliğe mahkumsa, o kışlayı Barlas Yaman’ın başına yıkmaya kararlıdır! ​Yüzbaşı Barlas Yaman; disipliniyle tanınan, duygularını "Deadpan" bakışlarının ardına saklayan, Karadeniz inadıyla harmanlanmış sert bir askerdir. Evinin kapısını söktürerek başladığı bu evlilik yolunda, karşısında bir "eş" değil, elinde odunla nizamiyede kendisini kovalayan, evi Van Gogh tablolarına çeviren ve kredi kartlarını patlatan bir kasırga bulur. ​Yedi dev bavul, sökülmüş kapılar, nizamiyede yankılanan `Kavak Yelleri` ve imkansız bir aşk... ​Şimşek Timi`nin kahkahaları arasında, bir avukatın kalemiyle bir askerin kılıcı karşı karşıya geliyor. Adalet mi kazanacak, yoksa emir-komuta zincirini kıran o ilk öpücük mü? ​"O kapı bir kez söküldü Asena... Şimdi dünyayı dışarıda, bizi içeride bırakma vakti."

Bazı insanlar yara izlerini saklar. Bazılarıysa o izlerle kim olduğunu hatırlar. İnkisar, tam da unutamamış insanların hikâyesi.