2. Şans mı ceza mi sanırım bunu yaşayıp öğrenmem lazım ...

Hiç bilmediğiniz bir yerde, tanımadığınız varlıkların arasında bir şeytana bağlı olduğunuzu öğrenseniz, ne yapardınız? Üstelik tüm varlıkların soyu sizin elinizde olsa... Asıl soru, siz hiç bir şeytana sonunu bile bile aşık oldunuz mu? Onun ateşinde kül olacağınızı bildiğiniz halde... (KİTAP YASAL OLARAK KORUMA ALTINDADIR. KURGUSUNUN KOPYALANMASI VEYA ÇALINMASI YASAKTIR.) (Wattpadte bir milyon okunmayı aşmış, düzenlenmiş bölümleriyle buraya tekrar yüklenmiştir.)

Krallıklar ve ejderhalarla yönetilen bir ülkede hüküm süren Serrano hanedanlığı, en güçlü krallıklarlardan biridir. Kral Henry Serrano`nun en büyük oğlu Alaric, içinde bulunduğu krallıkta en güçlü varis olarak görülüyordu. Ancak babası Henry`nin gölgesi altında yaşamayı kabullenemeyen Alaric, krallığa bir başkaldırı niteliğinde yeni devrimler yapar. Kendini geliştirip krallığa faydalı olmak adına atılımlar yaparken bir anda kendini geçmişin acımasız bataklığında bulur. Ya batmamak için direnecek ya da gerçek neyse onu kabullenecektir....Bir esirin kızı olarak saraya getirilen ve Alaric ile yolları kesişen Lunivia, bu çetin savaşın ortasındaki tek Gelincik`tir. Alaric kendini bir anda acımasız bir güç savaşı ve geçmişten gelen tutkulu bir aşk hikayesinin ortasında bulur. Zamanla hükümdarlık ve aşk arasında zor seçimler yapmaya mecbur bırakılan Alaric, hangisini seçecektir? Gurur mu, aşk mı? Güç mü yoksa sevgi mi?

"Karalık herkesi yutabilir... ama en çokda ışık saçanları"

Adalia Lockt, çocukluğundan beri tek bir amaç için yetiştirildi: Taç Akademisi’ni kazanmak ve ailesinin kaybettiği itibarı geri almak. Fakat herkesten sakladığı bir sırrı vardı. Mor gözleri, boynundaki tılsım ve asla görünmemesi gereken kanatlar… Taç Akademisi’ne kabul edildiği gün, yalnızca hayatının en önemli sınavını geçmedi; krallığın en tehlikeli sırlarından birinin tam ortasına düştü. Bir yanda büyücüler, şövalyeler ve diplomatlar yetiştiren görkemli akademi… Diğer yanda yıllardır düşman ilan edilen Tielfee Krallığı… Ve kurallardan kaçmayı alışkanlık hâline getirmiş üçüncü prens Helion. Güce ihtiyacı olan iki ruh, henüz bunun farkında olmadan aynı kaderin izinden yürümeye başlar. Mor Cehennem, sırların, büyünün, politik entrikaların ve düşmandan aşka uzanan bir yolculuğun hikâyesi. Tahtlar yıkılabilir. Krallıklar değişebilir. Ama en tehlikeli büyü, insanın kaderidir.

Billie Hazard, ailesini bir cadı saldırısında kaybettiğinde geriye sadece küller ve yarım kalan bir yemin kalır.Krallık, cadıların gölgesinde yavaş yavaş çöküşe sürüklenirken eski bir kehanet ortaya çıkar: On iki efsanevi kılıç yeniden bir araya getirilirse cadıların gücü sonsuza dek yok olacaktır.Ama bu kılıçlar sadece güç değil, lanet de taşır. Her biri başka bir yerde, başka bir karanlığın içinde saklıdır.Billie’nin artık tek bir seçeneği vardır: Av başlar.

Eğer kötülük dünyadan yok olsaydı dünya cennetin ucuz bir kopyasına benzerdi

"Gözlerimle, yıllar önce o lanetli sekiz yaşımda yalvardığım gibi yalvarıyordum. Ve ben, kendimi bildim bileli bu zayıflığımdan nefret ediyordum." ​Elysian Krallığı`nın parıltılı surları ardında, adalet sadece bir illüzyondan ibarettir. Bu görkemli dünyada Başkomutanlık koltuğunda oturan Brandon içinse hayat, her gün taşımak zorunda olduğu ağır bir "lanetli" damgasından farksızdır. Öz dedesi olan Kralın bitmek bilmeyen nefreti, Ak Konsey`in acımasız haksızlıkları ve her adımda üzerine çöken o ağır baskı... Sırf onu korumak uğruna sürgünleri göze alan abisinden başka, bu koca krallıkta sığınacak tek bir gölgesi bile yoktur. ​Ancak Edwards Malikanesi`nin karlı ve labirent gibi koridorlarında saklanan şey, sadece sekiz yaşındaki bir çocuğun geçmişteki sessiz feryatları değildir. ​Brandon`ın yüzündeki o sessiz boyun eğiş, aslında bu krallığın görebileceği en tehlikeli maskedir. Kalbinin hemen altında sinsice kanayan gizli yaralar sızlamaya, krallığın tam kalbinde karanlık bir tohum filizlenmeye başlamıştır. ​Herkes onun diz çöktüğünü ve yok olduğunu sanırken, sarayın aydınlık ışıklarının arkasında büyük bir fırtına büyümektedir. ​Kefaret günü yaklaşıyor. Işığa tapan bu krallık, kökleri derinde olan o karanlıkla yüzleşmeye hazır mı?

​"Ben Ötüken`in kadim topraklarından gelen bir tanrıçayım; sen ise yeryüzünün en karanlık dehlizlerinde kanla beslenen bir fani..." Beş bin yıllık bir uykudan, modern dünyanın kalbi İstanbul’a uyanan efsanevi bir tanrıça: Göksunay. Damarlarında akan altın renkli mucizevi kanıyla yaraları saniyeler içinde iyileştiren, attığı her adımla doğayı kutsayan, Gök Tanrı Kayra Han’ın öz kızı. Dünyanın en pahalı kıyafetlerinin bile onun güzelliği karşısında bin kat parıldadığı, aynaların bile bu ilahi zarafete dayanamayıp çatladığı saf bir ışık... Ve o ışığın tam karşısında, karanlığın ta kendisi: Görkem. Altı yaşında annesini kanlar içinde kaybeden, merhametini o mutfakta bırakıp yeraltı dünyasının, organ mafyasının acımasız kralı olan bir fani. Yaz kış elinden çıkarmadığı siyah deri eldivenlerinin altında, kutsal dişi kurt Asena’nın mirasını taşıdığından habersiz, kalbi buz tutmuş bir lider. Onun kitabında aşka, zayıflığa ve merhamete yer yoktu; ta ki o gizemli kızı kollarının arasında bulana kadar. Şanlıurfa’nın namluların gölgesindeki aşiret masalarından, tarihin sıfır noktası Göbeklitepe’deki kadim "T" sütunlarının gizemine uzanan bu hikayede; kader iki zıt dünyayı birbirine mühürlüyor. Görkem’in düşmanları, polis kuzeni Mehmet ile olan ölümcül çatışmaları ve yeraltı dünyasının acımasızlığı, Göksunay’ın göksel korumasıyla çarpışıyor. Bir tarafta her tetiği çektiğinde ruhu biraz daha kararan bir mafya patronu, diğer tarafta onun kabuslarını taze sıkılmış limon suyuyla dindiren, yaralı kuşları sihirli dokunuşuyla iyileştiren Ötüken’in prensesi... Görkem, "Benim kitabımda aşk yok," diye haykırırken; kalbi çoktan bu tanrıçanın esiri olmuştu. Peki, bir tanrıçanın ilahi sevgisi, elleri kanlı bir faninin ruhunu günahlarından arındırmaya yetecek miydi? Yoksa yeraltı dünyasının karanlığı, göklerin ışığını da beraberinde mi yutacaktı? "Kaderin çarkları Ötüken`den İstanbul`a doğru döndü. Asena`nın torunu, Gök Tanrı`nın kızıyla karşılaştı. Artık hiçbir fani kural bu aşkı durduramaz!" Tür: Fantastik, Mitoloji, Mafya, Romantizm, Gizem Ve sakın kaçırmayın dedirim bu maceraya siz de ortak olun

“Yağmur Yağınca Değişen Şehir” Yağmur yağdığında şehirdeki herkesin anıları kısa süreliğine değişmektedir. İki kız kardeş yağmurda farklı şeyler hatırlar: biri mutlu bir çocukluk, diğeri ise hiç yaşanmamış bir travma. Zamanla anlarlar ki aslında aileleri büyük bir sırrı saklamıştır ve yağmur, gerçeği açığa çıkarmaktadır.

UYARI YAŞ FARKI VARDIR! UKE JİS SEME MİN

  “Bembeyaz bir yeminle kuşanıp kızıla bulandı tenim; çünkü bir avcının kalbi, en çok nefret ettiği canavarın damarlarında atarmış.” Paris’in gökyüzünü yırtan o uğursuz gri yağmurunun altında, ölülerin sükûnetinden örülmüş gümüş duvarlar sarsılıyordu. Katliamcı’nın ömründen sakındığı tek canı, nefesi olan Vespera’nın bembeyaz tenine, ruhunun haritası olan o zehirli akrep mühürlendi. O gece, karargâhın o buzdan komutanı Cassian’ın göğüs kafesinde sakladığı o yasak, o günahkâr aşkla ısındı etimiz. Biz, gümüşünü geceye bileyen, şafağa sığınan yetimlerdik. Oysa sislerin içinden sızan antik bir intikam, tüm kutsal yeminleri çiğnemek için çoktan pusuda yıllanmıştı. Ruhların zaaflarını bir enstrüman gibi çalan o kibirli iblis, Valerius, geçmişin diyetini kesmek için en pürüzsüz kurbanını seçti. Vespera’yı yok etmedi; onu, babasının hayatı boyunca katlettiği o zifiri karanlığa mahkûm ederek, yaşayan bir ölüye dönüştürdü. Gümüş sustu, namlu kırıldı ve kemik sızlatan o ilk Gece Lekesi sızdı damarlardan. Şimdi, en nefret ettiği canavarla aynı aynada yüzleşen bir avcı, avının silahını kuşanmıştı. Kendi kabusunun tahtına oturtulan Vespera’nın zehri, Valerius’un krallığını yakacak olan o asıl yangını başlatırken; kalbi bir canavar için çarpan Cassian, gümüş duvarların enkazında kendi celladını yaratacaktı. Gümüşün sustuğu yerde, gece damarlardan akar. Şimdi söyle beyaz çocuk; katilini hâlâ sevebilecek kadar delirdin mi?

Evren, tanrıların henüz hamlelerini yapmadığı; taşların ise kan ve gölgeyle şekillendiği devasa bir satranç tahtasıdır. Burada tanrılar yaratıcı değil, soğuk ve acımasız oyunculardır. Gökler sustuğunda ve Yarık açıldığında, stratejiler yerini hayatta kalma içgüdüsüne bırakır. Tahtanın bir ucunda her adımı önceden hesaplayan kadim bir akıl, diğer ucunda kendi krallığını düşleyen hırslı bir atlı vardır. Ve tüm bu kozmik oyunun merkezinde, feda edilmeye en yakın ama düzeni kökünden sarsabilecek tek taş durur: Kimsenin adını hatırlamadığı ya da hatırlamak istemediği o piyon. Ancak antik varlıklar sahaya indiğinde ve kurallar yandığında, tanrıların unuttuğu bir gerçek ortaya çıkar: Bazı piyonlar feda edilmek için doğmaz. Bu oyunda sadakat, en ölümcül silahla en büyük zayıflık arasındaki ince çizgidir. Karanlık masaya oturduğunda artık kuralları oyuncular değil, gölgeler yazar. Unutma; bu savaşta kazanan yoktur. Sadece hayatta kalanlar vardır. Ve karanlık asla berabere bırakmaz. Sancılı bir veda, kanla yazılmış bir başlangıç… Taşlar devrildi, mat kaçınılmaz.

Rowenna, Everhart krallığının en küçük kızıdır. Everhart krallığından kral Laden Everhart tüm krallıklara hükmederek imparator olmak ister. Yedi krallıktan altısı ile iyi anlaşan kral bir krallık ile siyasi bir bağ kuramamıştır. Dorian Krallığı. Bu bağı ise kızı Rowenna ile Dorian krallığının varisi Lucien Dorian evlendirerek kurmak ister. Bu bağı kurmak isteyen Kral kanlı taht oyunundan çıkmaya İmparator olmaya çalışır. Rowennanın hikayesi. Fantastik dense de aslında geçmişte yaşanan krallık, taht savaşının yoğun olduğu bir zamanda geçmektedir. Dente ülkesinde.

Güç… bazen bir armağan değildir. Bazen bir lanettir. Siren ona Tanrı tarafından bahşedilen gücü yüzünden yıllarca bir kafeste tutulup işkenceye maruz kalmasına rağmen hayatta kalmayı başarmıştı. Çünkü insanlar onun yeteneğini bir Lütuf olarak değil, kullanılacak bir araç olarak görüyordu. Ta ki yolu Romanov İmparatorluğu ile kesişene kadar… Sargun Rostislav Romanov. Bir imparator. Bir stratejist. Ve insanların zayıflıklarını okumakta ustalaşmış bir adam. Romanov’un dünyasında sadakat kanla ölçülür, ihanet ise ölümle. Siren ise tam ortasında kaldığı bu karanlık oyunda hem gücünü saklamak hem de hayatta kalmak zorundadır. Ancak bazı sırlar sonsuza kadar saklanamaz. Ve bazı oyunlar… başladığında geri dönüş yoktur. Arenalar hazırlanıyor. Yeminler ediliyor. Maskeler takılıyor. Ama herkesin unuttuğu bir şey var: Korku bazen bir son değildir. Bazen… bir çağrıdır.

"Herkes aynı gökyüzünün altında nefes alıyordu, ama herkes aynı havayı solumuyordu." Sonara Başkent Bölgesi... Tek bir şehir, keskin sınırlarla birbirinden ayrılmış dört farklı dünya. En tepede, sarayın gölgesinde lüks ve güç içinde yaşayan Ahenkliler ve Yankılar; Orta Ring`de şehri demir yumrukla tutan Rezonatlar; ve en altta, şehrin tüm yükünü sırtlayan ama varlıkları bir gölgeden ibaret olan Sessizler... Onlar dışarıda değil, tam ayaklarınızın altındaydı. Sadece görünmezlerdi. Leya, Üst Ring’in pırıltılı elitleri arasında, müziğin ve gücün zirvesinde büyüdü. Mira ile paylaştığı bu kusursuz hayat, kaderin iplerini elinde tutanların çizdiği bir senaryodan ibaretti. Saray koridorlarında Kael ve Eryon ile kesişen yolları, yüzeydeki mükemmel uyumu korumaya yetecek miydi? Çünkü yukarısı ne kadar parlaksa, aşağısı o kadar karanlıktı. Ve bazen, en yükseğe çıkanların düşüşü çok daha sert olurdu. Ritüeller, sırlar, sınıf çatışmaları ve bir şehrin dikey katmanlarında yankılanan bir isyan... Güç yukarıda toplanabilir, ama yangın her zaman aşağıdan başlar. Leya: Zirveden düşmeye mahkûm bir Ahenkli. Kael: Orta Ring`in disiplinli ve keskin askeri gücü. Şehir: Yukarısı cennet, aşağısı sessiz bir cehennem.

HANGİ TARAF DAHA GÜÇLÜ? İYİLER YA DA KÖTÜLER

Yalanların, saklanan gerçeklerin ve o ihanetin göbeğinde sessizce kaybolan bir isim: Prenses Elenora. ​Bazen en derin sessizlik bir son değil, sadece fırtınadan önceki o tekinsiz sükunettir. Kulaktan kulağa fısıldananlar bittiğinde, o soğuk küllerin altında asıl neyin saklandığını kimse bilmiyor. Rüzgar tersine dönüp de sis perdesi aralandığında, saklanan o sırların kimleri yakacağını ise sadece zaman gösterecek. ​Geriye dönülmez o sınır geçildiğinde, acaba kim gerçekten güvende kalabilecek?

Gece isimli bir kız, yaşadığı zorbalıklar ve aile baskıları yüzünden kendini değersiz hisseder. Bir gün gecirdiği kazadan sonra geçmişe gitme şansı bulur. Ancak geçmişi değiştirmek sandığı kadar kolay değildir. Orada gerçek dostluğu, ihaneti ve aşkı öğrenmeye başlar.

Bazı kapılar açıldığında geri dönüş yoktur. Levent bunu öğrendiğinde artık çok geçti. Bir üniversite öğrencisinin sıradan hayatı, odasının zemininde beliren gizemli bir çemberle sona erer. Kendini büyünün, krallıkların ve unutulmuş sırların hüküm sürdüğü yabancı bir dünyada bulduğunda, ona tek bir rol biçilir: Kahraman. Fakat Levent kahraman olmak istemiyordur. Çünkü onun kurtarmak istediği bir dünya değil, dönmek istediği bir ev vardır. Ancak bu yeni dünyada hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Gerçekler yalanların arkasına saklanmış, dostlar sırlar taşımakta, ve bazı kapılar yalnızca tek yönlü açılmaktadır. Eşik, aidiyetin, özgürlüğün ve gerçeğin peşine düşenlerin hikâyesidir. Çünkü bazen en tehlikeli yolculuk başka bir dünyaya gitmek değil... Eve dönmeye çalışmaktır.

Başparmağının dokunuşunu var ile yok arası, dudaklarımın üzerinde hissetmiştim. Kanını sadece dış yüzeyine değil, dudaklarımın iç yüzeyine de sürüyordu. İşi bitmiş olmalıydı ki parmağını kendi dudaklarına götürdüğünde gözlerime bakarak yalamıştı. Karnımın alt kısımlarına yayılan sızlama ile oldukça sıcaklamış hissediyordum. Gözleri dudaklarımda gezindiğinde bakışları koyulaştı. Beklemediğim anda çınlayan şaşkın kahkahası, beni tedirgin etmemişti bu sefer. Etrafımda herkes deli olunca, artık bağışıklık kazanmıştım sanırım. Kahkahası kesildiğinde, enseme yerleştirdiği elinin, beni kendine çekmesi ile dudakları aniden dudaklarımla buluştu. Hayır, öpmüyordu. Dudaklarımdaki kanını, kendi dudaklarına sürüyor işi bitse de geri çekilmeyip, kıpırdamadan duruyordu. "Hiçbir özgürlük bu kadar doğru hissettiremezdi bana." Fısıldadığında, dudakları dudaklarıma çarpıyordu, Dudaklarım arasından sızan sinsi nefesi, ciğerlerime değil kalbime ulaşıyormuş gibiydi. Bu nefes olmazsa ölecekmişim gibi. "Ne hissediyorsun, heyecan mı?" Burnunu burnuma değdirdi. "Tahrik?" Boğuk sesini duyduğumda bacaklarımı bir birine bastırmıştım, Klauss derin bir nefes aldığında ensemdeki eli daha da sıkılaşmıştı. Lanet olsun ıslanmıştım ve o bunu kokluyordu. "Sen benimle oyunlar oynarken küçüğüm, bu hissettiklerinin yüzlerce kat fazlasını hissediyorum."

Krallık yüzünden acı çeken adalina intikam duygusuyla yanan 6 gençle beraber yola çıkar ama bu yolda beklemediği şeyler yaşar yürüdüğü yolda birçok kişiyi kaybettiği gibi başka kişileri de kazanacaktir Ama peki gerçekten Krallıktan intikamını alabilecekmi yoksa Krallık onun kanına zaten çoktan islemismidir?

3.dünya savaşından sonra ailesini kaybeden ve bir hizmetkâr tarafından bulunup büyütülen Aryx kendisini bir suikastçı gibi yetiştirmiştir . Ailesinin kim tarafından öldürüldüğünü bulmak için suç dünyasına sızan Aryx "KARA ZEHİR" lakabıyla tanınır. Bu suç dünyasında kendine bir ekip kurmayı başarır ama Aryx gözden kaçırdığı bir nokta vardır 3.dünya savaşı sırasında evrenler delinmiş ve bazı kişiler özel güçler kazanmıştır SEN BU MACERADA HAYATTA MI KALACAKSIN YOKSA KARANLIĞA MI KAPILACAKSIN

Bir grup genç okulda dünyanın sonunda kapana kısılır.Harkes ölmüştür ve yaşayanlarda ölecektir.Peki aramızdaki katili bulabilecek misiniz??

Annesi tarafından terk edilen Merivella, babasının gemisinde onun varisi olarak yetişiyor. O kaptan olmak için yaratıldı, daha azı değil. Fakat Kaptan Draven, kızına istediği o özgürlüğü tanımıyor. Kaos olmazsa sonradan gelene düzen diyemeyiz Kael Kotanis`in uyandırmak istediği cadı, sandıkları gibi kurtuluşu getirir miydi? Korsan baronlarının arasında tartışılan bu konu Draven tarafından reddedildi. Bu adım, iki baron arasındaki savaşı başlattı. Suya adanmış yaşamların, boğulmadan yüzeyde kalanlarını anlatan bir hikaye. Uyandırılmak istenen efsanevi Skorpia cadısı, Mara. Onu kim durdurabilirdi? Herhangi bir insanoğlu buna cesaret edebilir miydi? Skuggan dan yükselen keman sesleri, okyanusun her bir kaybına adandı. Kaosu da onlar getirdi ölümü de. İhanet kokan dalgaların arasında gerçekleri bulabilmek mümkün müydü? İlk kurgum ve ona güveniyorum. Hatalarım olabilir bunları bildirirseniz mutluluk duyarım. Skuggan`ın yolculuğunda tayfamıza katılın.⋆༺𓆩☠︎︎𓆪༻⋆