Sare.." "İsmi kadar yüreği de soğuk Sare."

Oyun bitmiş, komşular delirmiş, elektrik yoktu…

Bu hikaye bir cinayete tanık olmuş bir kızın kanlı geçmişini anlatıyor

Hayat bazen istediğimiz gibi gitmez değil mi? Sude ailesi ile beraber mutlu yaşayan bir kız. Hersey sadece Kuzeninin düğününde anonim bir kişiden mesaj alması ile başlıyor...işte buda Kayra ve Sudenin hikayesi.

"Ne istiyorsun bizden?" "Sizden değil. Senden!" Ares Yücesoy & Nehir Uludağ

Herşey Aden`in yanlışlıkla bir gruba eklenmesiyle başladı...

Ecem 26 yaşında genç ve hırslı bir avukattır.Hayattaki en büyük hedefi başarılı olmak ve kimseye muhtaç olmamaktır. Bir gün ona zor bir dava gelir: Bir boksör,maç sırasında rakibin ağır şekilde yaralamakla suçlanır.

Çisem, derslerinde başarılı ve arkadaş ortamlarında sevilen bir kızdır. Lisenin üçüncü yılında kendisine gelmeye başlayan sahipsiz notlar, hediyeler ve mesajlar aklını bulandırmaya başlar. Bunların kimden geldiğini tahmin edememekle beraber işler sandığından çok daha farklı yerlere evrilir.

Efsun aradan geçen 5 yılın ardından sıcacık mahallesine geri dönecektir. Ancak mahallesi onun bıraktığı gibi değildir.

Aynı okulda okuyan fakat birbirlerinden pek de haberleri olmayan Yağmur ve Asrın’ın, yağmurlu bir gündeki kısa süren karşılaşmaları sonrası yolları; kaderin ördüğü ağlar, arkadaşları ve neye sebep olduğundan bihaber olsa da aslında her şeyin başlangıcı olan hamleyi istemsiz bir şekilde yapmış olan abisi sayesinde sürekli birbirine çıkar. Fakat bu asırda yağan kararsız bir yağmurun başlangıcı; yolun sonunda güneşin açmasına mı yoksa şimşeklerin çakıp gökyüzünün iyice kızışmasına mı sebep olacaktı? Bu sorunun cevabını ne kendileri ne yakınları ne de kader biliyordu; bu sorunun cevabı yalnızca gökyüzüne aitti.

"Karya, 17 gün boyunca saat her 12’ye bastığında tekrardan ölmüştü."

( İstiklal bu arada kız) istiklal sancaktutan devletine sağdık bir yolda emin adımlarla ilerlerken ayağına mahalleden bir taş takıldı ama o da taşta takılı kaldı

Gerçek ailem mi? Ben Alin 10 yaşında annemin zoru ile gönderildiğim boksu hayatımı bir parçası yaptım.

Yıllarca üver babasından şiddet görmüş Arya bir gün aslında onların gerçek ailesi olmadığını oğrenir. Peki abileri ikizi ve kardişi ile anlaşa bile ekmi? Klasik gerçek ailem kurqusudur Not: ilk kitabım umarım beğenirsiniz

"Barış uğruna aynı çatıya giren iki yabancı... Töreyle başlayan bu yolculukta Elif’in suskunluğu ve Devran’ın öfkesi, yavaş yavaş birbirlerine sığınan iki kalbe dönüşüyor...

Şehrin altında biriken karanlık duygular, "Kıyamet Ruhları" olarak yüzeye çıkar, hayatta kalmaya çalışan bir grup öğrenci, hem canavarlarla hem kendi içlerindeki karanlıkla savaşır.

Krallıkların varislerine gönderdiği bir okulda dönen aşk dramasına sizi davet ediyoruz bakalım bu aşk savaşını kim kazanacak

"Tedavisi yok efendim,varsa bile Rusya`da yok." "Sayın Sergei Viktor Martyusev, Katerina Martyusev adına oluşturulan dosya tarafımıza ulaşmıştır.” Okumaya devam ettim. “Rusya Federasyonu sınırları içinde uygulanamayan bir tedavi yöntemi, Türkiye Cumhuriyeti’nde mümkündür.”

Dünyamız bir,sonumuz bir, yolumuz ayrı kalmasın.

Herşey göründüğü gibi olsaydı, eline aldığın deniz suyu mavi olurdu...

Kimseye güvenmemesi gerektiği, kandan ve gözyaşından bir ders olarak kazınmıştı ruhuna.​En sevdikleri tarafından ruhuyla ödemişti bunu Melodi. Sırtındaki her bir bıçak izi, bir zamanlar nefes bildiği kolların hediyesiydi.Yine de saf bir yanı vardı; kanayan yaralarına rağmen hâlâ insanlığın kurtarılabileceğine inanan, toyca ve savunmasız inatçı bir kalp taşıyordu göğsünde... Bilmiyordu ki…

Bazı inançlar, insanı kendi elleriyle kendi celladına teslim ederdi.

​“Zaman her şeyin ilacıdır derler,” diye fısıldadı içindeki o kimsesiz ses.

“Ama bizi sakın zamana bırakma… Kayboluruz.”

​Maskeler…

​Sahi, ne için var edilmişti o maskeler?

​Yüzü saklamak için mi? Kimse gerçekte kim olduğunu görmesin, kimseden bir iz kalmasın diye mi? Yoksa o göz kamaştırıcı, sahte baloların ruhsuz kalabalıklarında kaybolmak için mi?

​Peki ya ruhlara geçirilen o görünmez maskeler? Onlar neyi gizlerdi derinlerde?

​Biri yüzüne somut bir maske taktığında, o maske indiği an gerçeği tüm çıplaklığıyla görürdünüz. Kokusu değişmezdi. Saçının telleri, sesinin o ezbere bildiğiniz tınısı, gözlerinin rengi onu ele verirdi. Sonuç asla şaşırtmazdı; tanıdık bir yüzde, tanıdık bir yabancı bulurdunuz.

Peki ya ruhuna maske geçiren o ustalar?

​İşte o görünmez maske sıyrılıp düştüğünde, karşınızdakini asla ama asla tanıyamazdınız. Çünkü size gösterilen, uğruna canınızı vereceğiniz o insan tamamen bir illüzyondan ibaretti; maskenin altından çıkan ise hayatınızda ilk defa gördüğümüz dipsiz bir yabancıydı.​Bu büyük bir yanılgıydı. Ruhun yarattığı, kusursuz ve ölümcül birer illüzyon…

Zaten insanların yüzde doksanı böyle değil miydi? Sahte, yabancı ve baştan aşağı yalan.​İnsan bazen dururdu. Göğsünün orta yerinde patlayan o sızıyla kendi kendine mırıldanırdı:

“Birine karşı bir şey hissedince… Kalp bu işte, tanıyor sanıyorsun. Ama iş işten geçtikten sonra öğreniyorsun ki; senin sarıldığın o insan, sadece kusursuz bir maskeden ibaretmiş.” Ama asıl mesele burada başlamıyordu. Asıl mesele, fırtına koptuktan sonra küllerin ardında kalanlardaydı.

“Maskeyi çıkarıp attığında da hâlâ kalbin onun için çarpıyorsa... İşte bu, başka bir hikâye demektir.”

Çünkü seni gerçekten seven bir insan, ruhuna kaç kat maske takarsa taksın; o maskenin ardındaki kırıklar seninkilere dolanırdı. Maske düşse, illüzyon bozulsa bile kalbinin durmamak için direnmesi bundandı. O insanın geride bıraktığı o küçük, keskin kırıntıların senin ruhuna mühürlenmesindendi.

Melodi’nin hikâyesi, tam da bu maskelerin ve o kanayan kırıkların arasında sıkışıp kalmıştı.

​Ve onun dünyasında hiçbir şey, hiçbir zaman sıradan olmamıştı.​Boynunda taşıdığı o antik, o karanlık ve gizemli kolye… Basit bir metal parçası ya da aciz bir aksesuar değildi. Hayat ile ölüm arasındaki o ince, kıldan ince kılıçtan keskin çizgiyi bükebilen sihirli ve bir o kadar da lanetli bir güç barındırıyordu. Zamanı avuçlarının içinde eğip büken, geleceği ve geçmişin o karanlık odalarını bir film şeridi gibi gözlerinin önüne seren, hatta bedendeki en derin yaraları kapatabilecek kadar kudretli bir enerji…​Ancak her mucizenin, evrene ödenmesi gereken ağır bir bedeli vardı.

​Melodi, o kolyenin sınırlarını zorlayıp ölüleri bile geri getirmeye çalıştığında, kendi ruhunu ve bedenini o karanlık ateşin ortasına atmıştı. Kavrulmuştu.​Şimdi…Sırtındaki ihanetlerin o buz gibi yüküyle, kalbine kazınan o sahte maskelerin bıraktığı sızıyla ve boynundaki kolyenin taşıdığı o tehlikeli sırla yeni bir savaşın tam eşiğindeydi.

​Sırlar birer birer çözülecekti.

Maskeler o yüzlerden sonsuza kadar düşecekti.

Ve Melodi için asıl kıyamet, işte o zaman kopacaktı.

​Çünkü bazı savaşlar dışarıdaki dünyada yada sokaklarda verilmezdi.

En kanlı savaşlar, kalbin ve ruhun en karanlık, en dipsiz kalesinde başlardı…

​Ve o savaş, henüz yeni başlıyordu.

Mia olaçaklardan habersiz günlüğü eline aldı ve karşısında gördüğü şey 22-52-13...

Ben Umay lise öğrencisiyim sevdiğim Aras adında birisi var aile baskısı görüyorum

birbirlerini seven iki gencin kavuşmak için verdiği mücadele (dalga amaçlı yapılmıştır)

Başarılı bir avukat olan Deniz, hayatının en büyük davalarından birini alır. Müvekkili Mehmet Solar, eski ortağı Arif Kaya ile büyük bir anlaşmazlığın içindedir. Ama Deniz’in bilmediği bir şey vardır. Bir gün kafede yaşadığı küçük bir kaza… Elindeki kahvenin yanlış kişiye dökülmesine neden olur. Ve o kişi sıradan biri değildir. Arif Kaya’nın oğlu Ege. Bir dava, iki aile ve beklenmedik bir karşılaşma… Bazen en büyük savaşlar mahkeme salonunda değil, kalpte başlar. Ve bazı maskeler… çıkarıldığında çok tehlikeli