Borap çiftimizin fotoğraf albümü

Kitapped`in en iyi eserleri hangileri? Tüm eserler değerlendirmede! Eleştirme, tanıtma hepsi bir arada... İstediğin kitabı yoruma yaz çok beklemeden tanıtımı ve yorumu oku. Neden bu kitabı okumalıyım? -... 📚 Gerçekten iki paragraf okuyup yahut okumayıp tanıtım yapan üstüne hem kitaplarını oylatıp, takip etmemiz koşulunu süren hesaplardan bıktım. Bir tanıtım yapılıyorsa bu destek için yapılmalıdır. Şart yok koşul yok, içeri davetlisiniz.🌸

Bence çok hoşunuza gidecek kapaklar tasarlıyorum üstelik karşılığında size bol bol zaman mükemmel bir kitap örgüsü ve gıcır gıcır bir kitap kapağı imkanı sağlıyorum sizin için çok karlı bir anlaşma

Bazı aşklar yaşanmaz; insanın içinde büyür, sonra sessizce eksilir. Agra’nın hikâyesi tam da bununla başlar. Bir eylül akşamı, gerçeklerle hayaller arasında sıkışıp kalan bir adamın, kalbini dinleyerek çıktığı yolculuk… Efsun’la kesişen yollar, masum bir sevdanın umutla başlayıp zamanla sınandığı bir hikâyeye dönüşür. Kavgalar, özlemler, suskunluklar ve yıllara yayılan bir “biz” duygusu… Ama her yol aynı yere varmaz. Ve her sevda tamamlanmaz. Agra, sevdiği kadının ardından kalan boşlukla değil; eksik kalanlarla yüzleşir. Bir aşk filmi sandığı şeyin yalnızca fragman olduğunu fark ettiğinde, geriye cevaplardan çok sorular kalır. İnsan sevdiğini kaybedince mi büyür, yoksa büyüdüğünü sandığında mı kaybeder? Agra – Eksik Kalanlar, bir ayrılığın ardından hayatta kalmaya çalışan bir adamın iç sesi; sevdanın, zamanın ve kabullenmenin hikâyesi. Okurunu kendi yarım kalmış cümleleriyle baş başa bırakan, sade ama derin bir anlatı. Bazı hikâyeler mutlu biter. Bazıları ise insanı değiştirerek…

Sıla, iyi misin?" dediğinde öfkeme yenik düşüp ona döndüm. "Sinirliyim Kıvanç." dedim. "Ben mi yaptım?" dediğinde zorlukla bir nefes aldım. Zil çalmadan diyeceğimi demeliydim. "Sen hiçbir şey yapmazsın ya, sen ne yapabilirsin ki değil mi?" dedim kucağımdaki montu elimde çekiştirirken. "Özür dilerim." dedi gerileyerek. Bir soluk daha almaya çalıştım. "Ne yaptım?" dedi bu sefer. "Dün çıkışta dediklerimi dikkate almamışsın ya da unutmuşsun Kıvanç, ama ben ciddiyim." Zil çalmıştı. Herkes sınıfı hızlıca boşaltırken İstiklal Marşı için oluşturulan sıraya onunla girmenin vereceği gerginlikle ayaklandım. "Tüm sinir damarlarım elinde ve sen işine geldiği gibi oynuyorsun. Bu da beni daha çok delirtiyor ve sana tekme tokat dalasım geliyor." diye haykırırcasına konuştum ve sınıftan apar topar çıktım. Arkamdan seslendi, bir şeyler söyledi ancak duymadım. Hızla sıraya girdim ve marş okunsa da servise binsem diye sabırsızlıkla bekledim. Wattpad: Kendimizibulabiliriz Vaveyla: Sayın Savcım

Kapakları, beni takip ettiğiniz sürece alabilirsiniz. ☄️ BAŞKA İSTEK ALMIYORUM, YENİ İSTEKLERİ KABUL ETMEYECEĞİM. BURAYA GÖRE YAZ!

gercekler hep acitirdi ama bu kadari dusunulemezdi

💔 Berçem & Fırat Berçem’in hayatı bir karar yüzünden değişiyor… Ailesi onu nişanlısından ayırıyor ve Fırat’ın bebeğine annelik yapması için zorluyor. Fırat, yas ve yalnızlık içinde bu zorunlu evliliği kabul ediyor. İkisi de istemiyor ama kader onları bir araya getiriyor…

Çiçek açmasını beklerken, güneşe döndüm yüzümü. Bekledim. Sessizce… Sabırla… Ne bir tomurcuk çatladı içimde, ne de güneş ısıttı bu bekleyişi. Şimdi karanlık bulutlar dolaşıyor üstümde. Yağmur yağıyor; gecikmiş, ağır, usandıran bir yağmur. Yine de bekliyorum. Yağmur diner belki diye. Çünkü insan, en çok da artık inanmadığı bir güneşi beklerken yoruluyor. (Karakter yoktur, sadece hisler ile yazılan bir kitap olacak) Bilginize. Şimdiden iyi okumalar. Sevgilerimle...

Ankara’nın ayazında, cebinde sadece gidiş-dönüş otobüs bileti olan iki aşık... Cihan, Siteler’in talaş tozunda ömrünü zımparalayan bir marangoz; Bahar, tekstil fabrikasının iğne sesleri arasında geleceğini dikmeye çalışan bir işçi. ​Hayat onlara her zaman "yok" demişti. Yokluk, soğuk bir karton gibi ayakkabılarının altından tenlerine işliyordu. Ta ki o güne kadar... Bir kilit taşının arasına sıkışmış, kimsenin görmediği, kimsenin önemsemediği o küçük 5 kuruş, sadece bir kahvenin eksik parasını tamamlamadı; iki insanın kadere olan inancını yeniden inşa etti. ​"Kahve Kokulu Günler", yoksulluğun gri tonları arasında filizlenen, onurun paradan daha ağır bastığı ve sevginin en büyük sermaye olduğu bir direniş öyküsü. Bu, sadece bir fincan kahvenin değil; bir liranın içine sığdırılan devasa bir dünyanın, Hamamönü’nün dar sokaklarından yükselen bir sesin hikayesi. ​"Biz bu 5 kuruşla koca bir dünyayı satın aldık. Şimdi o dünyayı kurma vakti..."

Ben zeliha,çocuk yaşta olgunlaşmaya zorlanan 11 yaşındaki bir kızım.hiçbir zaman hayatına saygı duyulmayan,derdim var denince”BU YAŞTA NE DERDİ?!”Denilen bir kızım.

Sikeyim yaraları, ne olmuş hayatta biraz zorlandıysan? Sadece içinde kalıp sana işkence etmesin yeter. Burası küçük bir kızın günlüğü, içine attıkları..

Diktatör bir Domuz. Adaletli bir Fil`in siyasi görüşlerinin arasında ki rekabeti konu alan bu çekişmeli hikâye, günümüzde ki adalet sistemini de el alıyor.

#burasıkaybedenlerkulübü Oturup derdine dua etmişliğim var, Dünya yalansa sende nankörsün.

Hüküm verildi: Kan, kanla yıkanmayacaktı. Bir kadın, bir adamın ömürlük bedeli olacaktı. ​Ruhumun mürekkebi acıyla doldu, kalemim törenin sert duvarlarına çarptı. Şimdi bu sayfalarda sadece bir berdelin hikayesi değil; iki yaralı kalbin, nefretin içinden doğan yakıcı savaşı var. Lütfen kitabıma şans verin ilk kez yazıyorum

BİTMEYEN KEDER Bölüm 1 – Babasızlığın Başladığı Yıl 1986 başlıyor olaylar 1982 yılında, Doğu Anadolu`daki küçük bir köyde doğdum. Yoksulluğun sıradan, mutluluğun ise lüks sayıldığı bir yerdi burası. Sekiz kardeştik; dört kız, dört erkek. Ben ailenin ikinci kızıydım. Adım Asiye.

Gerçek değildir

Eleyna 16 yaşında Gerçek ailesiyle tanışıyor ancak gerçek ailesi ona ne kadar yakınlaşmak istemeden üvey babasından aldığı tranvalardan dolayı onlarla iyi zaman geçiremiyorum bu bir geç kalmış bir hayatın hikayesi..

(İlk kitabım affola) Eskiden sevdiği adamın, onu terk etmesiyle aşka küsen Mira. Bir gün aynı şeyleri tekrar yaşar ancak adamın gelmesiyle her kötülük ve haksızlıkta onu bulacaktır..... Mira ile bu hikayeye varmısınız? 🦋🦋

Kalabalıkta herkes bağırır, ama bazı sesler diğerlerinden daha fazla duyulur. Yakamoz, okulun amigo takımının lideri. Tribünlerde sesiyle binlerce kişiyi ayağa kaldıran, dışarıdan güçlü görünen bir kız. Ama kalabalık dağıldığında geriye kalan sessizlik, onun en büyük sırrı. Demir ise okulun yıldız basketbolcusu. Sahada soğukkanlı, hayatta mesafeli. İnsanlara kolay yaklaşmaz, ama Yakamoz’u ilk gördüğü andan itibaren ona farklı bir isimle hitap etmeye başlar. Kimsenin bilmediği, sadece ona ait bir lakapla. Bir lakap, iki insan arasında görünmez bir bağa dönüşür. Yakamoz’un arkadaş grubu; buz pistinde parlayan Güneş ve Evren, tenis kortlarının enerjik yıldızı Baran ve disiplinli yüzücü Selin, her biri kendi hayalleri ve korkularıyla bu hikâyenin parçası olur. Rekabet, kıskançlık, dostluk ve gizli yaralar, gençliğin en gürültülü zamanında iç içe geçerken, Yakamoz ile Demir arasındaki bağ sadece bir aşk değil, aynı zamanda bir mücadeleye dönüşür. Çünkü bazen insanın en gerçek adı, kalabalığın içinde değil… Sadece bir kişinin dudaklarında saklıdır.

Bu aslında bir kitap değil bir hatıra. Yazmaya başlarken bir planım yoktu. Bir hikâye kurmak, bir şey anlatmak, bir yere varmak istemedim. Sadece durmak istedim. Bakmak. Unutmamak. Elmas büyürken günler hızlı geçiyor. Aynı sabahlar, aynı akşamlar, benzer sorular, benzer susuşlar… Ama her benzerliğin içinde küçük farklar var. O farklar kaybolmasın istedim. Yazmasam kaybolacaklarını biliyordum. Bu bir baba hikâyesi değil. Bir çocuk hikâyesi de değil. Bu, birlikte geçen zamanların kaydı. Büyük olayların değil, küçük anların. Yüksek seslerin değil, sessizliklerin. Burada bir baba var. Bazen sessiz, bazen konuşkan. Bazen şakacı, bazen içine atan. Zaman zaman kızan, ama hep geri dönen. Bir anne var. Yumuşak bir yer gibi. Bir çocuk var. Meraklı, inatçı, dağınık, süslü. Patates kızartmasını seven, kedilere bakan, sorularla yürüyen bir çocuk. Bu hatıraları yazarken süslemek istemedim. Eksiltmedim de. Olduğu gibi bıraktım. Çünkü Elmas zaten yeterince gerçek. Benim yapmam gereken tek şey, onu dikkatle izlemekti. Bu sayfalar bir hatıra olsun istedim. Bir gün okunur ya da okunmaz, bilmiyorum. Ama yazıldığı anlar yaşandı. Bu bana yeter.

Bilinç dünyamızın kapıları.

Yeni taşındığı apartmanda her şey başta yabancı ve sessiz gelir. Zamanla kurduğu arkadaşlıklar, bu yeri onun için bir eve dönüştürür. Üç yıl boyunca aynı sokakları paylaşır, aynı banklarda oturur, aynı anılara tanıklık eder. Bu süreçte beklemediği bir anda kalbini etkileyen biriyle tanışır. Büyümeyi, alışmayı ve hislerini anlamayı öğrenirken, site onun hayatında önemli bir dönemin sessiz tanığı olur.

Günlük hayatın zorlukları ile pekiştirilmiş ve bu zorlukları psikolojik olarak dile vuran bu nadide kitabı okumak ister misin? Kısa kısa yazılan bu satırlar çok şey anlatıyor...

Kitaplarınızı renklendirmek tanıtmak için burdayım. 🎀Her kitap avuçlarınızın içinde tuttuğunuz bir hayaldir. 👉🏻 Tasarım benden yazması sizden 👈🏻