Gece… Adı gibi karanlığa alışmış, kalbinde kimsenin bilmediği sırlar taşıyan bir kız. Mavi… Dışarıdan soğuk, bakışlarının ardında sakladığı gerçekler kadar gizemli bir çocuk. Gece, hayatı boyunca ait olduğu yeri ararken geçmişinin ardında bıraktığı izlerden habersizdi. Ta ki bir gün her şeyi değiştirecek gerçeklerle yüzleşene kadar… Bir aile. Saklanan sırlar. Yarım kalmış bir geçmiş. Ve hiç beklemediği bir anda hayatına giren Mavi… Peki ya yıllardır bildiği her şey bir yalandan ibaretse? Ya gerçek ailesi sandığından çok daha yakınındaysa? Gece, geçmişinin karanlığında kaybolmadan gerçekleri öğrenebilecek mi? Mavi ise onun hayatındaki en büyük sır mı olacak, yoksa karanlığını aydınlatan tek ışık mı? Bazen insan, kendini bulmak için önce kim olduğunu kaybetmelidir. Çünkü her gecenin bir mavisi, her mavinin ardında saklanan bir güneşi vardır… 🌙❤️‍🔥☀️ Bazı bağlar kanla kurulur, bazılarıysa kaderle. Peki ya ikisi aynı hikâyede birleşirse? Bu, yalnızca bir aşkın değil; bir kızın gerçek ailesini bulma hikâyesi.

Aynı mahallenin tozlu sokaklarında büyümüşlerdi. Ta ki o kara geceye kadar... O gece, evden yükselen çığlıklarla her şey altüst oldu. Küçük kızın babası annesini öldürdü; polis sirenleri arasında kelepçelenip cezaevine götürülürken, yapayalnız kalan küçük kız İzmir`deki teyzesine gönderildi. Karşı sokaktaki çocuk, sevdiği kızın gidişini izledi. Arabanın ardından koştu, yalvardı ama durduramadı. Yıllar geçti; o çocuk Adana`nın sözü geçen, kudretli bir iş adamı oldu. Lakin ne serveti ne gücü, hafızasındaki o kızı unutturabildi. O, yıllardır kızı bulmak için arı gibi iz sürerken; kız İzmir`in sakin bir köşesinde, geçmişin kabuslarını toprakla ve yetiştirdiği narin lalelerle iyileştirmeye çalışıyordu. Peki, yıllar önce arkasından bakakaldığı o küçük kız, bir gün İzmir`deki lale bahçesinde başını kaldırıp karşısındaki o adamın gözlerine baktığında ne olacaktı?

Çiçek açmasını beklerken, güneşe döndüm yüzümü. Bekledim. Sessizce… Sabırla… Ne bir tomurcuk çatladı içimde, ne de güneş ısıttı bu bekleyişi. Şimdi karanlık bulutlar dolaşıyor üstümde. Yağmur yağıyor; gecikmiş, ağır, usandıran bir yağmur. Yine de bekliyorum. Yağmur diner belki diye. Çünkü insan, en çok da artık inanmadığı bir güneşi beklerken yoruluyor. (Karakter yoktur, sadece hisler ile yazılan bir kitap olacak) Bilginize. Şimdiden iyi okumalar. Sevgilerimle...

"yine mi sen " yine mi oydu arkasına bakmadan gitmiş di şimdi ne işi vardı ki Burda Okumayan pişman canın komiklerini Ece köpek balığı fantesizisini ve efe derin askını

Merhaba arkadaşlar öncelikle bu kitabı okurken şunu bilmenizi istiyorum. Herhangi bir olay örgüsü, karakterler, bir konu içeriği barındırmamaktadır. Bu kitabı içimde ki özlemi, kırgınlıkları kelimelere dökmek için yazıyorum.

Çünkü bazı sözler tekrarlanmaz, sadece beklenir. Zaman, onları geri getirene dek.