Açıklama pek yok Hesap adlarını yazcağız . Sizde yorum yapacaksınız ne bileyim bu hesap güzel kitapları iyi diye falan yada hesabın pp leri iyi diye tek bisi istemiyom oda kufur kufurunuzu gidin baska yerde edin burada değil. prıme dönemmindekiler wtf?

Narsistik bir kuşatmanın, psikolojik şiddetin ve boğucu bir ev hapsinin ortasında, kendi zihninin basamaklarında yankılanan o sessiz geri sayım... Nilüfer, her şeyin yavaş yavaş paramparça olduğu bu kapana kısılmış hayatta, akıl sağlığını korumak ile tamamen kaybetmek arasındaki o ince çizgide yürür. Evin içinde tırmanan gerilim, patlayan öfkeler ve kırılan seramikler arasında nefes alabilmek için sığındığı tek yer, kendi içindeki yıkımla yüzleştiği bu karanlık yoldur. Bu hikâye; bir kadının enkaz altında kalan benliğini kurtarmak için çıktığı, çöküşün ve travmanın en ham, en sarsıcı derinliklerine inen soluksuz bir gerilimdir.

⚠️ HİKÂYE VE OKUR UYARISI

​Bu anlatı; zihnin en karanlık dehlizlerinde yürüyen, geçmişin keskin hatlarıyla ve derin sarsıntılarla hesaplaşan gerçek olaylardan esinlenerek hazırlanmış kurgu dışı bir metindir.

​Metin içerisinde; şiddet, cinayet, intihar ve ağır psikolojik travmalar gibi oldukça hassas ve sarsıcı temalar, yaşanan gerçekliğin ham akışına sadık kalınarak işlenmiştir. Bu çalışma bir eğlence unsuru değil, yaşanmışlıkların ve içsel bir çözülmenin edebi bir dışavurumudur.

​İçerdiği ağır temalar ve yoğun psikolojik tahliller nedeniyle; 18 yaş altı okuyucuların ve bu tür hassas konulardan/tetikleyicilerden etkilenebilecek ruhsal olarak hassas kişilerin bu hikâyeyi okumaması önemle tavsiye edilir.

​Sorumluluk okura aittir.

Bu eserin tüm hakları yazarına aittir. 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında korunmaktadır. Yazardan yazılı izin alınmaksızın bu metnin tamamı veya bir kısmı kopyalanamaz, çoğaltılamaz, başka platformlarda, sosyal medyada ya da sesli/yazılı mecralarda paylaşılamaz. Aksi hareket edenler hakkında hukuki ve cezai işlem başlatılacaktır."

Yapıcı eleştirilere ve yorumlarınıza her zaman açığım.

İyi okumalar...

Lavinia nereden bilebilirdi ki abisinin arkadşının gönlüne gireceğini...

Bazen annesi yaşarken öksüz kalır insan. Bazen yaşarken ölür insan. Ve bazen, birini ömründen çok severken ölür. Her travma bir terk edilişle başlar. O, annesinin gölgesinde büyümeyi öğrenemedi. Bu yüzden kendi gölgesinin annesi oldu. Oyuncak bebeğini değil, kendi çocukluğunu sürükledi peşinden hep. Fiziksel olarak var olan ama duygusal olarak yok olan bir ebeveyn, çocukta en derin öksüzlüğü yaratır. O da bunu çok erken öğrendi. Annesi yaşıyordu. Ama o, çoktan öksüz kalmıştı. Duvarda gördüğü gölge bir annenin değil, kendi yalnızlığının gölgesiydi. Kendi kendini büyütmek zorunda kalan her çocuk gibi, sevgiyi dilenmeyi de erken öğrendi. Sonra bir adam geldi. Geçmişini saracak sandı. Bir kurtarıcı sandı. Ama o bir tetikleyiciydi. Işık gibi dağılıp gitti karanlığın içinde. Arkasında sadece ışıktan bir iz ve uzanan boş bir el bıraktı. Gidişiyle, ona ilk terk edilişi hatırlattı. Şimdi o kız, iki mezarlığın arasında duruyor. Biri annesinin hiç sevmediği çocukluğu, diğeri adamın hiç tutmadığı elleri. Ölüm Kıyısı, yas tutulamayan kayıpların kitabıdır. Annesi hayatta olduğu için yas tutamayan bir kızın, sevgilisi ölmediği için yas tutamayan bir kadına dönüşmesinin anatomisi. Bu bir aşk acısı kitabı değil. Bu, sevilmemiş bir çocuğun, sevilmek için nasıl ölüme kadar yürüdüğünün kaydı. Burası ölüm kıyısı. Ne tam yaşadığın, ne tam öldüğün yer.

Kendimce yazıyorum...

İşgal altındaki Kırım topraklarından Türkiye’ye gelmek zorunda kalmış bir tatar Türk’ünün aşık olması ile değişen hayatı.

Bittiği yerde başlayanlara... Çünkü her şeye rağmen, `Her şeyin bir başlangıcı vardır.` Kendi küllerinden doğan tüm kadınlara ithafen. Bir masanın üzerine bırakılan küçük bir not, bir hayatın tüm narsist karanlığını dağıtabilir mi? Verda, kendi tan vaktine yürürken arkasında sadece gül kokulu sessizlikler bırakıyordu.

Bir gün vardı. Ertesi gün yoktu. Herkes onun öldüğünü söyledi. Kimisi sustu, kimisi geçiştirdi, kimisi hiç konuşmadı. Ama kimse ne olduğunu anlatmadı. Geride sadece yarım kalmış cümleler, cevap vermeyen insanlar ve her geçen gün daha da büyüyen şüpheler kaldı. En yakınını kaybetmenin acısıyla baş etmeye çalışan bir kız, zamanla ölümünden çok ölümünün ardındaki gerçeğin peşine düşer. Çünkü bazı vedalar fazla sessizdir. Bazı ölümler ise açıklanamayacak kadar karanlık… Bu bir cinayet miydi? Bir intihar mı? Yoksa herkesin üstünü örtmeye çalıştığı başka bir şey mi vardı? Attığı her adım onu gerçeğe biraz daha yaklaştırırken, aynı zamanda geri dönüşü olmayan bir yola sürükleyecektir. Çünkü bazı sırlar mezara gömülmez. Ve bazı ölüler, gerçeği öğrenene kadar huzur bulmaz.

Benim hayatımda herkesin bir yeri vardı. Ama senin yerin…İşte onu bilmiyorum uykucu güzelim… Belki bir gün; Kalabalıkta çarpışma dileğiyle…

Bu benim hikayem. Bir kurgu değil. Yazarın yani benim iç daralmalarımda içimi döktüğüm bir günlük gibi.

Okur musunuz? ondan daha önce beni görür müsünüz bilmem. Ama bende varım bu dünyada.

Yazarlar kitaplarını aklındakileri yazar bazen sevdiklerini, bazen nefret ettiklerini kaleme alır. Peki bu yazarların ne yaşadığını kimse bilmiyor mu?

Bu kitap kendi hayatından bahseden bir yazarı anlatıyor. Bu yazılara kitap banada yazar denmez zaten ama bu satırları okuyorsan teşekkürler.:)

bu squid game tarzında hafifletilmiş ölüm oyunudur 12 yaşın altındaysanız okumanız tavsiye edilmez tellif yok okurken eğenceler

Bazı insanlar hayatımıza bir ömür kalmak için girmez.

Bazen sadece bizi değiştirmek için gelirler.

Ben onunla tanıştığımda, iki yıl sonra hayatımın en büyük yaralarından biri olacağını bilmiyordum. Onu severken başıma gelecekleri değil, onunla yaşayacağım güzel günleri düşünüyordum. İnsan sevdiği kişinin kendisine zarar verebileceğini düşünmüyor. Çünkü sevgi, insana bazen en büyük yanılgısını yaşatıyor: “Bana bunu yapmaz.”

İki yıl boyunca onunla sadece bir ilişki yaşamadım. Hayaller kurdum, alıştım, bağlandım, affettim, sustum. Bazen kendimi haklı çıkarmak için onun yanlışlarını bile görmezden geldim.

Sonra bir gün, ondan aldığım o darbe geldi.

Ve ben o gün sadece ona kırılmadım.

Kendime de kırıldım.

Çünkü bazı acılar, karşındaki insanın yaptığından çok, senin ona rağmen hâlâ seviyor olmandan canını yakıyor.

Bu kitap onun hikâyesi değil.

Bu, onun yüzünden değişen benim hikâyem.

Ve belki de iki yılın sonunda öğrendiğim en ağır şey şuydu:

Bir insanı çok sevmek, onun seni hak ettiği anlamına gelmiyormuş.

Heyecanlanmak, özgüvenli olmak herzaman guzel bir duygu gibi görünsede herkes için masum olmuyor ne yazıkki biraz psikolojik bir kitap sizlerle keyifli okumalar

Bazı insanlar yaralarını saklamayı çok küçük yaşta öğrenir.

O da onlardan biriydi.

Çocukluğu boyunca korkuyla büyüdü. İnsanların dışarıdan saygı duyduğu bir adamın yanında… Herkes onun iyi biri olduğuna inanıyordu. Çünkü o, çocukların haklarını savunan bir savcıydı. Ama kimse kapılar kapandığında değişen yüzünü görmüyordu.

Sessizleşen bir kız vardı.
Kendini ifade etmeyi unutacak kadar kırılmış bir kız…

Yıllarca her şey normal sandılar. Ta ki bir gün gelen o telefon her şeyi değiştirene kadar.

Hastane yıllar önce büyük bir hata yapıldığını söylüyordu.

Çocuklar karışmıştı.

O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Saklanan gerçekler, değişen hayatlar ve birbirine yabancı insanlar… Hepsi bir anda aynı hikâyenin içinde kaldı.

Ama bazen gerçekler insana huzur vermez.
Çünkü insan, en çok alıştığı acıyı bırakmakta zorlanır.

“Baba Nefreti”, korkuların içinde büyüyen bir kızın; geçmişiyle, ailesiyle ve kendisiyle verdiği savaşın hikâyesi.

“Bu sefer doğru insanlar onlardı…
Yanlış kişi bendim.”

“Bir İhanetin Kış Masalı” ​Gerçekler bıçak gibi keskindi; kimi zaman bir pişmanlığın nişanesi, kimi zaman can yakan bir kor ateş... ​Anadolu’nun sert ayazında, yayla yollarında yankılanan sessiz çığlıkların hikâyesi bu. Bir yanda bir inat uğruna sevdası yarım kalan Hasan, diğer yanda bir intikam oyununda adı namussuza çıkarılan Fadime... Ve tüm bu fırtınanın ortasında, sevda nedir bilmeden yirmi yedi yaşına basan, babası varken yetim, kocası varken yarım kalan Nazlı. ​Hasan ve Nazlı, sığındıkları yıkık dökük bir samanlığı yuvaya dönüştürmeye çalışırken; hırsın, cehaletin ve kardeş ihanetinin en karanlık yüzüyle karşılaşıyorlar. Mustafa’nın dinmeyen öfkesi ve Ürükğe’nin sinsi planları, masumların bahçesine kara bir kış gibi çöküyor. ​Duaların arkasına saklanan beddualar, şifa niyetine boyunlara asılan muskalar ve bir ailenin üzerine karabasan gibi çöken ağır veballer... Hiçbir ahın yerde kalmadığı, geçmişin geleceği bir gölge gibi takip ettiği bu topraklarda; mutluluk bir lütuf mu yoksa erişilmez bir hayal mi? ​“Kundağa düşen her ah, gün gelir sahibinin boynuna dolanır.” ​İhanetin ayazında savrulanların, yeniden çiçek açma mücadelesine tanık olun. ​İlk Bölümden Tanıtım Kesiti (Teaser) ​"Gerçekler vardı, can yakan türden... Hasan sevdi, bir inat uğruna sevdası yarım kaldı. Nazlı kimseyi sevemedi. Sevda nedir bilmeden gelmişti yirmi yedi yaşlarına. Kocası varken yarım kalan kadınlardandı; babası varken yetim kaldığı gibi. Şimdi kanatları kırılmış, sabaha kadar ağlamıştı. Hasan öfkesine yenik düşüp yaylaya gitmişti. İki kardeş birbirine düşecekti. Asıl bundan sonrası önemli olandı. Bundan sonra onları ne beklediğini kimse bilmiyordu..." ​Yazar: Merve Altuntaş Tür: Dram / Aile / Anadolu Gerçekliği

Sadece başlangıç yapmak ve birşeyleri iyileşirme çabası için hergün bi kaç cümle Kendimcee...

Konak gençlik ve spor kulübü

Bazı insanlar hayatımıza girmek için yıllarca bekler. Bazıları ise yalnızca birkaç saniyede bütün hayatımızı değiştirir. Bu hikâye bir aşk hikâyesi değil... Bu hikâye, cesaret edemeyen bir gencin yıllar boyunca omuzlarında taşıdığı "keşke" yükünün hikâyesidir.

Kitap bir okul saldırısını Anlatıyor Olaydan kısaca bahsetmek gerekirse tarihler 3 mayıs 2023 gösterdiği gün Sırbistan`nın başkenti belgradda bir facia yaşanıyor.14 yaşında olan Kosta kecmanovic vladislav ribnikar ilkokul öğretim okuluna bir saldırsı düzenliyor ve 10 kişinin hayatına son veriyor

Bir köre renkleri nasıl anlatabilirsin ki!?

Adımlarını izlerken, zihninin derinliklerinden yükselen o yabancı sesin kendi düşüncelerine karıştığını hissedebiliyordum. Bilincinin yansımalarını duyumsuyor, iç sesinin ona dokunmasıyla kaslarının istemsizce gerildiğini görebiliyordum. Omuzlarına çöken görünmez ağırlık, her adımını biraz daha yavaşlatıyordu. Birazdan söyleyeceği o "evet"in yalnızca bana değil, Efsun`la arasında sessizce örülmüş bağa da son vereceğini o da biliyordu. Attığı her adım, geri dönmek isteyen bir adamın sessiz direnişiydi. Gömleğinin düğmelerini açmaya çalıştı. Parmakları öylesine titriyordu ki düğmeler, birbirine yabancılaşmış iki düşman gibi inatla direniyordu. Boynuna geldiğinde içlerinden biri koptu; küçücük bir ses çıkararak yere düştü. Naci istemsizce Efsun`a baktı. O bakışı gördüm. Gözlerinde ne bir yardım çağrısı ne de bir pişmanlık vardı; yalnızca Efsun`un tanıdık dinginliğine duyduğu kör ihtiyaç okunuyordu. Elim, kopan düğmeyi dikmek için uzanmışken havada asılı kaldı. Naci`nin gözleri, sanki odada yokmuşum gibi, Efsun`un üzerinde durdu. Efsun`un her zaman övündüğü, ince ve uzun, soğuk pencere korkuluğunu andıran parmakları, Naci`nin boynuna sanki orası zaten ona aitmiş gibi yerleşti. Nilüfer olarak oradaydım. O ana ilk müdahale edecek kişi ben olmalıydım. Ama Naci, Efsun`a bakarken benim varlığımı gölgede bırakmıştı. Efsun, Naci`ye öylesine sahiplenici, tenine öylesine hâkim dokunuyordu ki Naci`nin omuzlarındaki ağırlık sanki tek bir dokunuşla hafifledi. Naci, Efsun`un her hareketinde biraz daha gevşiyor, ruhu benden değil ondan besleniyordu. Gözleri dikilen gömleğe değil, Efsun`un yüzüne kilitlenmişti. Efsun`la göz göze geldik. Zaman durdu. Gözlerinde, yıllardır içinde büyüttüğü sessiz fedakârlığın son kırıntısını gördüm. Zehir gibi fısıldadığım sözler bile onu yerinden oynatamıyordu. "Ver onu." Sesim bile bana yabancı geldi. Sertliği odanın sessizliğini yardı. Parmakları bir an tereddüt etti. Elimi uzatıp iğneyi usulca ama kararlı bir hareketle elinden aldım. Tam o sırada Naci`nin sesi duyuldu. "Bırakma onu... Sakın bırakma." Hangi "onu" kastettiğini bilmiyordum. İğneyi mi, düğmeyi mi, yoksa aralarında sakladıkları o görünmez bağı mı... Bilmiyordum. Tek bildiğim, artık düğmeleri benim dikmem gerektiğiydi. Kopan düğmeyi yerine yerleştirdim. Efsun`un diktiği düğmeleri söktüm. Her ilmekte elim biraz daha sertleşiyor, yalnızca kumaşı değil, içimde biriken öfkeyi de Naci`nin üzerine işliyordum. Gözyaşlarım görüşümü bulandırıyor, iğne parmağıma batıp kanatıyordu. Akan kan damlaları gelinliğime düşüyor, parlayan taşlar kırmızıya dönüyordu. Dudaklarımın arasından dökülen kısık melodi, odanın duvarlarında dolaşan bir ağıda dönüşüyordu. Efsun olduğu yerde kalmıştı. Kıpırdamıyor, konuşmuyor; yalnızca o günün altını çizer gibi, donuk, şaşkın ve insanın içini ürperten bakışlarıyla beni izliyordu. DÜĞME III Son düğmeyi de diktikten sonra ellerim durdu. Efsun`un diktiği düğmeleri avucuma koydum. Düğmeler, üzerlerindeki kan lekeleriyle birlikte kırmızı beyaz bir desene dönüşmüş; camdan yansıyan havai fişeklerin ışığında ürkütücü bir şekilde parlıyordu. Odaya çöken sessizlik, biraz önce yaşanan her şeyden daha ağırdı. Müzik hâlâ çalıyordu; fakat ritmi artık eğlenceyi değil, sonu çoktan yazılmış bir hikâyenin yasını taşıyordu. Sabahın ilk ışıkları, camın puslu yüzeyinden süzülerek yatağın üzerine kıvrılmış Naci`nin çıplak sırtına, bir celladın soğuk nefesi gibi düştü. Kocamın sırtındaki o derin boşluğu seyrederken, uykusuzluktan kan çanağına dönmüş gözlerimin son feriyle avucumda tuttuğum yasaklı takip programına uzandım. Ekranın solgun ışığı yüzümü aydınlatırken, parmak uçlarım titreyerek harflerin üzerinde gezindi. Harfler gözlerimin önünde yavaş yavaş silinmeye başladı. Sanki hiç var olmamışlardı. Sanki bu kâbus hiç yaşanmamıştı.

Bir öğretmenden fazlası.....

Bu kitap zorkuklsra başa cikan ama genede vaşaramayan insanlar içindir ama siz genede herşeye rağmen başarin kitabımı beğenirsiniz umarimm💕

Bu kitap, sevgisiz büyüyen ama umudunu kaybetmeyen bir insanın gerçek yaşam hikâyesidir. Çocukluğumdan bugüne yaşadığım acıları, yeniden ayağa kalkmayı ve umudu anlatıyorum. Eğer bu satırlar bir insanın yalnız olmadığını hissettirirse, amacına ulaşmış olacaktır.

Bu satırlar, kimsenin duymadığı bir yerden seslenir. Belki sana. Belki senden önce sana benzeyen birine.