yaşam denilen döngü her zaman istediğimiz gibi ilerlemiyordu gençliğin verdiği toyluk , cehalet ve bilinmezlik bazen geleceği etkileyen ve geri dünüşü olayan büyük bir çığa dönüşebiliyordu . peki ben size bir mucize olduğunu nve ikinci bir şans veridi desem bana inanırmıydınız peki ya ben bu şansı doğru kullanabilecekmiydim ? sanırım bunu yaşarak öğreneceğiz...

umut diye bebenin yasadiklari

Bizler dünyada yaşıyoruz hayat fazlasıyla acımasız kimse kimseye güler yüz, tebessüm göstermez öyle bir dünyada pion rolünde geçişler yaparak varlığımızı sürdürürüz hayat sizi büyütür olgunlaştırır fakat kimse kalitenizi göremez gerçek benliğinizi tanıyamaz çünkü ön yargı ve dedikodular sizin insanları tanımasının önünü keçer kitabımda acımasız insanların harcadığı insanlara yer vericem. İyi okumalar.

... Başına buyruk hareket etmeyesin. Hesaba almayan, takmayan kişi ilan ederler. Kısaca sana nacizane tavsiyelerim bunlardan ibarettir. Allah`tan başka hiç bir varlığa ne güven ne de dayanasın. Rabbimin hidayeti, selamı, rahmeti ve bereketi üzerine olsun. Allah`a emanet olasın. 07.10.2023 Cumartesi Saat : 03:55 Oğuz Can NEKİDE

(İlk kitabım affola) Eskiden sevdiği adamın, onu terk etmesiyle aşka küsen Mira. Bir gün aynı şeyleri tekrar yaşar ancak adamın gelmesiyle her kötülük ve haksızlıkta onu bulacaktır..... Mira ile bu hikayeye varmısınız? 🦋🦋

Suskundum ve yorgun

9 yıl önce yaşanan olaylar birazcık anlatmak istedim bölümler gelecek

Okuyup beğendiğim yazarların kitaplarını buraya koyuyorum. Okuyup keyiflene bilirisnizzz

Diktatör bir Domuz. Adaletli bir Fil`in siyasi görüşlerinin arasında ki rekabeti konu alan bu çekişmeli kurguda günümüzde ki adalet sistemini de ele alıyor. Bu hikâye genel okuyucu kitlesine uygun değildir! 🙌

Psikoloji ile ilgileniyorum bilimsel psikoloji alanında bir deneyle yaptığım konuşmalar ve o deneyin yaptıkları ve nasıl ilerlemek hak ettiği için bu kitabı yaznak istiyorum

..bazen kimse göründüğü gibi değildir...

Sevgili Okuyucu, Gecenin sessizliğinde aklıma düşen her anı, kalbimde saplanan her acıyı, gözlerimden süzülen yaşları seninle paylaşmak istedim. Bu kitap, unuttuğum sandığım ama her an yeniden hatırladığım bir aşkın, özlemin ve sensizliğin hikâyesi…

Borap çiftimizin fotoğraf albümü

Karşısında bir aptal varmışçasına sırıtıyordu evet şuan delirmek üzereydim. Parmağımı kaldırıp sertçe göğsüne vurdum iki kez "senden nefret ediyorum senin olan herşeyden iğreniyorum senin karın olduğum güne lanet olsun senden ölesiye nefret ediyorum Baran Şadoğlu"...

Bu da bizden olsun;)

💔 Berçem & Fırat Berçem’in hayatı bir karar yüzünden değişiyor… Ailesi onu nişanlısından ayırıyor ve Fırat’ın bebeğine annelik yapması için zorluyor. Fırat, yas ve yalnızlık içinde bu zorunlu evliliği kabul ediyor. İkisi de istemiyor ama kader onları bir araya getiriyor…

Ankara’nın ayazında, cebinde sadece gidiş-dönüş otobüs bileti olan iki aşık... Cihan, Siteler’in talaş tozunda ömrünü zımparalayan bir marangoz; Bahar, tekstil fabrikasının iğne sesleri arasında geleceğini dikmeye çalışan bir işçi. ​Hayat onlara her zaman "yok" demişti. Yokluk, soğuk bir karton gibi ayakkabılarının altından tenlerine işliyordu. Ta ki o güne kadar... Bir kilit taşının arasına sıkışmış, kimsenin görmediği, kimsenin önemsemediği o küçük 5 kuruş, sadece bir kahvenin eksik parasını tamamlamadı; iki insanın kadere olan inancını yeniden inşa etti. ​"Kahve Kokulu Günler", yoksulluğun gri tonları arasında filizlenen, onurun paradan daha ağır bastığı ve sevginin en büyük sermaye olduğu bir direniş öyküsü. Bu, sadece bir fincan kahvenin değil; bir liranın içine sığdırılan devasa bir dünyanın, Hamamönü’nün dar sokaklarından yükselen bir sesin hikayesi. ​"Biz bu 5 kuruşla koca bir dünyayı satın aldık. Şimdi o dünyayı kurma vakti..."

Ben zeliha,çocuk yaşta olgunlaşmaya zorlanan 11 yaşındaki bir kızım.hiçbir zaman hayatına saygı duyulmayan,derdim var denince”BU YAŞTA NE DERDİ?!”Denilen bir kızım.

#burasıkaybedenlerkulübü Oturup derdine dua etmişliğim var, Dünya yalansa sende nankörsün.

BİTMEYEN KEDER Bölüm 1 – Babasızlığın Başladığı Yıl 1986 başlıyor olaylar 1982 yılında, Doğu Anadolu`daki küçük bir köyde doğdum. Yoksulluğun sıradan, mutluluğun ise lüks sayıldığı bir yerdi burası. Sekiz kardeştik; dört kız, dört erkek. Ben ailenin ikinci kızıydım. Adım Asiye.

Gerçek değildir

Kalabalıkta herkes bağırır, ama bazı sesler diğerlerinden daha fazla duyulur. Yakamoz, okulun amigo takımının lideri. Tribünlerde sesiyle binlerce kişiyi ayağa kaldıran, dışarıdan güçlü görünen bir kız. Ama kalabalık dağıldığında geriye kalan sessizlik, onun en büyük sırrı. Demir ise okulun yıldız basketbolcusu. Sahada soğukkanlı, hayatta mesafeli. İnsanlara kolay yaklaşmaz, ama Yakamoz’u ilk gördüğü andan itibaren ona farklı bir isimle hitap etmeye başlar. Kimsenin bilmediği, sadece ona ait bir lakapla. Bir lakap, iki insan arasında görünmez bir bağa dönüşür. Yakamoz’un arkadaş grubu; buz pistinde parlayan Güneş ve Evren, tenis kortlarının enerjik yıldızı Baran ve disiplinli yüzücü Selin, her biri kendi hayalleri ve korkularıyla bu hikâyenin parçası olur. Rekabet, kıskançlık, dostluk ve gizli yaralar, gençliğin en gürültülü zamanında iç içe geçerken, Yakamoz ile Demir arasındaki bağ sadece bir aşk değil, aynı zamanda bir mücadeleye dönüşür. Çünkü bazen insanın en gerçek adı, kalabalığın içinde değil… Sadece bir kişinin dudaklarında saklıdır.

Bu aslında bir kitap değil bir hatıra. Yazmaya başlarken bir planım yoktu. Bir hikâye kurmak, bir şey anlatmak, bir yere varmak istemedim. Sadece durmak istedim. Bakmak. Unutmamak. Elmas büyürken günler hızlı geçiyor. Aynı sabahlar, aynı akşamlar, benzer sorular, benzer susuşlar… Ama her benzerliğin içinde küçük farklar var. O farklar kaybolmasın istedim. Yazmasam kaybolacaklarını biliyordum. Bu bir baba hikâyesi değil. Bir çocuk hikâyesi de değil. Bu, birlikte geçen zamanların kaydı. Büyük olayların değil, küçük anların. Yüksek seslerin değil, sessizliklerin. Burada bir baba var. Bazen sessiz, bazen konuşkan. Bazen şakacı, bazen içine atan. Zaman zaman kızan, ama hep geri dönen. Bir anne var. Yumuşak bir yer gibi. Bir çocuk var. Meraklı, inatçı, dağınık, süslü. Patates kızartmasını seven, kedilere bakan, sorularla yürüyen bir çocuk. Bu hatıraları yazarken süslemek istemedim. Eksiltmedim de. Olduğu gibi bıraktım. Çünkü Elmas zaten yeterince gerçek. Benim yapmam gereken tek şey, onu dikkatle izlemekti. Bu sayfalar bir hatıra olsun istedim. Bir gün okunur ya da okunmaz, bilmiyorum. Ama yazıldığı anlar yaşandı. Bu bana yeter.

Bilinç dünyamızın kapıları.

Yeni taşındığı apartmanda her şey başta yabancı ve sessiz gelir. Zamanla kurduğu arkadaşlıklar, bu yeri onun için bir eve dönüştürür. Üç yıl boyunca aynı sokakları paylaşır, aynı banklarda oturur, aynı anılara tanıklık eder. Bu süreçte beklemediği bir anda kalbini etkileyen biriyle tanışır. Büyümeyi, alışmayı ve hislerini anlamayı öğrenirken, site onun hayatında önemli bir dönemin sessiz tanığı olur.