Aynı evde büyüyen üç kız kardeş, anne ve babalarının ölümünden sonra birbirlerinden giderek uzaklaşır. Şermin, Şehrazat ve Şebnem’in hayattan beklentileri birbirinden çok farklıdır; biri güç ve saygınlığın, biri tutkularının, diğeri ise kendi ayakları üzerinde durmanın peşindedir. Hayat onları farklı yollara sürüklerken aile içinde kırgınlıklar, sırlar, aşklar ve ihanetler birikmeye başlar. Her kardeş kendi seçimlerinin bedelini öderken geçmişin gölgeleri de peşlerini bırakmaz. Üç kadının arzuları ve hırsları arasında sıkışıp kalan bu aile, zamanla en büyük sınavını verir: Bazı yaralar unutulmaz, bazı bağlar ise ne kadar koparsa kopsun yeniden birleşir.

Babasının vefatı üzerine yaş sürecinde ile tanişma ile başlayan hayatlar .

Arhan`ın sıcak nefesi boynuma çarparken göğsüne daha da sokuldum. Onun da benim gibi anın etkisiyle mest olduğunu hissedebiliyordum. Kalp atışlarımız düzene girerken Arhan saçlarımdan öptü. "Sana bir hediyem daha var," dedi kısık bir sesle. "Hediyelerin en güzelini aldım ben," dedim mırıldanarak. Dudaklarımda asılı kalan o gülümseme hiç gitmeyecek gibi oraya yerleşmişti. Arhan`ın iç ısıtan keyifli gülüşünü duydum. Kollarını bana daha sıkı sarıp, beni iyice göğsüne bastırdı. "O sana değil, bana hediye sevgilim," dedi gülerken. Ben de güldüm. •_________ "İkimize bir mutlu son, hayal et sevgilim." Efsun, geçmişin gölgelerinden kaçarken hiç beklemediği anda karşısına çıkan Arhan sayesinde kendine sevgiyle, güvenle, aşkla ve umutla örülmüş bir dünya kurdu; ama bazı sırlar ve gerçekler öyle ağırdı ki, büyü bozulduğunda geriye yalnızca hiçlik kaldı. Bazı anlar öyle lanetliydi ki, Arhan`ın gidişiyle Efsun`dan sadece bir kalp değil aynı zamanda bir akıl da eksilmişti. Efsun`un kendine dünya bildiği o güvenli yuvası başına yıkılmıştı. Ve artık Efsun Arslan bir hiçlikten ibaretti... ⸻

Her çiçek, gömülü bir s?rla açar.
Ölüm, bir son san?l?rd?.
Ama Murat ve Zeynep için ölüm, ba?ka bir dünyan?n kap?s?n? aralad?.
Bazen, bir bahçe sadece bir bahçe de?ildir.
Bazen, bir kap? aç?l?r ve sizi tan?mad???n?z bir dünyan?n ortas?nda bulursunuz.
Zairgotola’n?n gölgelerle örülü saray?nda, yasla ve s?rlarla büyüyen bir ulusun ortas?nda gözlerini açt?lar. Onlar art?k yaln?zca misafir de?ildi; yalanla yaz?lm?? kaderin mahkûmlar?yd?lar. Zeynep’in dudaklar?ndan dökülen tek bir yalan, tüm gerçekliklerini de?i?tirdi.
Ama bu bahçede hiçbir ?ey göründü?ü gibi de?ildi.
"Unutabilir misiniz? Yeniden tan?yabilir misiniz? Ayn? anda hem geçmi? hem hiç ya?anmam?? bir hikâyeye ba?layabilir misiniz?"

Başkasının günlüğünü yazan bir kız hakkında.

Umarım mektubumu almışsındır.

Asude okulda zorbalık gören depresif bir kızdır. Okula yeni gelen çocuk bunu değiştirecek mi, yoksa her şeyi daha da mı zorlaştıracak?

Yas, sadece ölünün ardından hissedilen acı değilmiş; seninle anladım

Bu kitap komple şiirlerden oluşmakta olup kalplerinize dokunmak için yazırlmıştır.

Emma`nın Annesinin kaybetmesi sonucunda yaşadığı sıkıntıları ve komşuları Elizabeth `in Yardım Edişi ile Alakalı bir Hikayedir HU5542PY

Bazı binalar bir canavar gibidir. İçine girdiğin an, seni fark etmeden sindirmeye başlar. Öyle binaların duvarlarında rutubet değil, hatıralar birikir. Merdiven boşluklarında yankılanan şey ayak sesleri değil, bastırılmış çığlıklardır. Zümra, babasının ölümünün ardından yıllardır uzak kaldığı çocukluk evine dönmek zorunda kalır. Dışarıdan bakıldığında sıradan, eski ve üç katlı bir apartmandır bu. Üçüncü kattaki daire boşaltılacak, geride kalan eşyalar indirilecek, geçmişe ait son izler de silinecektir. Yanında ise onun hayata tutunmasını sağlayan tek kişi vardır: Oğuz. Hakikatte bu yalnızca eski bir eve yapılan kısa bir yolculuktur. Birkaç eşya toplanacak, kilit vurulacak ve hayat kaldığı yerden devam edecektir. Fakat bazı yerlere geri dönmek, yalnızca kapıyı açmak değildir. Bazı evler insanı içeri alırken geçmişi de uyandırır. Her şey başta olağan görünür. Tozlu odalar, taşınacak koliler, yorucu bir gün ve kapanması gereken eski bir hesap... Ta ki Zümra binanın içinde hiç hatırlamadığı bir asansörle karşılaşana kadar. Yorgunlukla binilen o asansör, onları olması gereken yere değil, imkânsız bir derinliğe indirir. Eksi dokuzuncu kata. Yerin altında var olmaması gereken bir noktaya. Aşağıda bekleyen şey karanlık değil, hafızadır. Merdivenlerle yukarı çıkmaya çalıştıkça her katta başka bir yüz, başka bir korku, başka bir hakikat belirir. Mantığın sustuğu, zamanın büküldüğü, odaların dünyalara dönüştüğü bu labirentte Zümra yalnızca bir binadan çıkmaya değil, kendi geçmişinden kurtulmaya çalışacaktır. Unuttuğunu zannettiği anılar, susturulmuş korkular ve yıllardır üzeri örtülmüş sırlar birer birer karşısına çıkar. Her katta başka bir yüzleşme, her odada başka bir yara saklıdır. Bina, zamanla taş ve betondan ibaret bir yapı olmaktan çıkar; yaşayan, izleyen ve bekleyen bir varlığa dönüşür. -1, yas, travma, aşk ve suçluluk duygusunu psikolojik gerilimle harmanlayan; okuru son sayfasına dek gerçekle hayalin sınırında yürümeye zorlayan çarpıcı bir roman. Derine indikçe karanlığı büyüyen bu hikâye; sevmenin ağırlığını, kaybetmenin sessizliğini ve insan ruhunun en kırılgan yanlarını unutulmaz bir acıyla anlatıyor.

Ben, bizim ailemize ilahi iplerle bağlı olduğumuza inanırım. İpler uzar, ipler kısalır, ipler kopar ama ipler bağlanmaz. Kopan ipe düğüm atılmaz. Ben aileme bağlı olduğum ipleri koparmamaya çalıştım ama onların böyle bir çabası yoktu. Babam aramızda gerinen o ilahi ateşe verdiğinde abim onun yüzünden öldü. Annem sustu ve izledi ve ben abimin katilleriyle aynı evde yaşamak zorunda kaldım. Yanan ipler abimin kurduğu ve içinde yaşadığım o huzurlu evi de yaktı. Üzerimde abimin cenazesinden beri çıkarmadığım siyah yas elbisesiyle yanan anılarımı izlerken biri geldi. Kalbinin üzerinde büyük bir yanık izi olan bir adam. Hiç çekinmeden sağlam tuğlalardan ördüğüm duvarımdan ateşe atladı ve biz beraber yandık. Kanadı kırık kelebekler diyarının tanrısı kopardığı bütün kanatları ateşimize atıp yangınımızı harladı. Yanık kokulu bu adamın koynunda o evin içinde yandım. Fakat kül olmadım. Keşke kül olsaydım belki o zaman yeniden doğardım. Ama burada olmaktan şikayetçi olmadım hiç bir zaman. Çünkü o buradaydı. Kokusu burnumda, teni tenimde, aşkı kalbimdeydi. Ve ben mutluydum. Canım yanıyordu ama mutluydum. Bu adam cehennemin ortasında zebanilerin gözlerine bakıp kahkaha atmayı öğretmişti bana. Ve bu adam iyi ki vardı.