"Söylesene insan verirmiy di sevdini ölüme, zülüme, kıyıma ben niye burdayım bir kıyımın içinde niye susuyorsun ALAZ Kandağ söyle ben niye burdayım."

Safranbolu’da zaman, ahşap konakların gölgesinde ağır ilerler. Yıllar sonra kasabaya dönen Leyla Hanım ve kızı Süreyya, yalnızca kapalı bir evi değil, geçmişte yarım kalmış duyguları da yeniden açar. Bazı dönüşler sessizdir. Bazı karşılaşmalar kaderin en sakin hâlidir. Bazı aşklar, söylenmeden başlar.

“Bazı kalpler, kendi yankısında kaybolmak için değil; bir başka kalbin sessizliğinde bulunmak için bekler.” Deniz, geçmişin kirli dumanını ciğerlerinde taşıyan bir sürgündü; attığı her adımda kendine çarpan, kendi uçurumunda yürüyen bir gölge... Ülkü ise harflerin arasına saklanmış bir gizli bahçe; kitapların kâğıttan duvarlarıyla kendine bir dünya örmüş, sessiz bir direnişin en zarif haliydi. Sonra bir gün, zamanın durduğu o tozlu rafların arasında, iki yarım hikâye tek bir noktada buluştu. Birinin kanayan yarası, diğerinin mürekkebinde dindi. Birinin iç çekişi, diğerinin cümlesinde can buldu. Bu bir aşk hikâyesi değil; bu bir küllerinden doğma hikâyesidir. Çünkü aşk, bazen sadece bir bakışta kendini bulmaktır. Ve dünyanın en büyük devrimi, sustuğu sanılan bir kalbin, bir başkasının sesinde yeniden atmaya cüret etmesidir. Sahi, sen birinin gözlerinde kendi cennetini gördün mü?

Bazı suçlar karanlıkta işlenmez. Işıkların altında, sessizlikle yapılır. Kimse görmediğinde değil, görenlerin konuşmadığında büyür. Tanık yoksa masumiyet de yoktur. Sadece susmayı seçenler ve suskunluğun bedelini başkalarına ödetenler vardır.

Yolların değil yılların ayırdığı bir aşk hikayesi 💔💔💔💔

Bazı insanlar sevmez. Bazıları ise ancak kaybettikten sonra öğrenir. O, onun için ailesini karşısına aldı. O ise bir tartışma anında onu kapının önüne bıraktı. Bir gece, tek bir öfke cümlesi bir kadının hayatını yerle bir etti. Sokaklar sessizdi. Park lambaları soğuktu. Ve yanlış insanlar her zaman doğru zamanı bulur. O mesajı aldığında artık hiçbir şey geri alınamayacaktı. Çünkü bazı sevgiler özürle düzelmez. Bazı kayıplar yaşarken cezaya dönüşür. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, geç kalmanın bedeli. “Ben seni yaşarken sevdim. Sen beni öldükten sonra seveceksin.”

15 yaşında bir aşirete kurban gidip zorla evlendirilen Süheyla, o gece tekrardan evden kaçmıştı ama bu sefer kucağında çocuğuyla. Yıllar süren intikamlarını kaçarken alan Süheyla, o gece Ceyhun Güneş adında bir adamla tanışır. Hayatı boyunca rotası belli olmayan Süheyla`nın rotası artık belli olmuştu.

Bozkır geceleri sessiz değildir. Sadece sesini içine gömer. Toprak susar, evler susar, insanlar susar. Suskunluk birikir; çatlak duvarlarda, yarım kalmış cümlelerde, gözlerden kaçırılan bakışlarda. Bu hikâye, susturulmuş hayatların ortasında filizlenen bir sızıyla başlar. Bir evin içinde yankılanan eski bir öfke, bir okulun duvarlarına sinmiş yoksulluk, telinden pas akan bir saz… Ve bütün bunların arasında, sevilmeyi öğrenememiş insanların birbirine yanlış yerlerden dokunuşu. Bozkır burada sadece bir mekân değildir; kaderin ta kendisidir. İnsanları sertleştiren rüzgârı, geceyi uzatan ayazı, umutla alay eden sessizliğiyle… Sevgi bile burada ürkek yürür. Bir bakışın bedeli vardır, bir gülümseme cesaret ister. Bu sayfalarda aşk romantik değildir; yaralıdır. İyilik sessizdir, direniş içtendir. Ve herkes, kendi içindeki boşluğu bir başkasının suskunluğuyla doldurmaya çalışır. Çünkü bazı topraklarda insanlar hayatta kalır… Ama sevmeyi hep sonradan öğrenir.

Bir gecede alınan karar, üçhayatı birbirine zincirler. Elanur, ağabeyinin kanlı kefareti olarak Bozanlı Konağı’na kuma verilir. Yaman onu kardeşinin kefareti olarak görür. Ancak Elanur’un cesareti, ve sabrı Bozanlı Konağı’nın taş duvarlarını bile yavaş yavaş yıkar. Feraye ise yeni gelen bu “kuma”yı kabullenemez. Konağın içinde nefretle aşk, sabırla intikam, gururla teslimiyet iç içe geçer. Ve bir gün, Elanur’un kaderiyle Yaman’ın kalbi aynı soruyla karşılaşır: “Kefaret, kanla mı ödenir, yoksa kalple mi?”

Emily evinden kaçıp Türkiye`ye gelir ama orda da herşey karışır

Onu sadece 20 saniye gördüm ama..

Ceza’yı bir adam sandılar. Yanıldılar. Bu kitapta gerçek ortaya çıkıyor ve kimse buna hazır değil. Öykü artık saklanmıyor, kaçmıyor, susmuyor. Çünkü Ceza bir isim değil, bir kimlik. Kan var, hesap var ve geri dönüş yok. Adalet bekleyenler yanlış kitapta. Burada sadece şu gerçek var: Ceza ortaya çıktığında, kim olduğun değil, ne yaptığın hatırlanır. Ve bazı gerçekler vardır… öğrendiğin an, geri dönüşün olmaz.

Ağrılı bir kız, Karadeniz`in laylalarında. Güçlü bir ağayla tanışıyor. Onlarınki aşk değildi, onlar birbirleri için var olmuştular. "Karadenizlinin ela gözlüsü olsana sen?" "Sen... Sen ne dediğinin farkında mısın?" "Şu uşağın bir ela gözlüsü olmasın mı?" "Şey olusunda... Ben mi olayım?" "Tabi sen olacan Ağrı`lı." Karadeniz`in bağrından kopmuş bir aşk hikayesi. Dillere destan değildi belki, ancak onların aşkı kitaplara konu olmuştu. Karadenizli, olsana sen benim ela gözlüm dediğinden beri. Var olmuştu bu aşk kitabı. "Tekrar desene bana Karadenizli." "Karadenizlinin ela gözlüsü." Mavilerine daldı bir ela gözlü, hemde Karadenizli bir Ağa`nın mavilerine. Acımasızdı karadeniz, koparır alırdı sevdalukları. Bir furtuna kopardı, yellerdi Karadenizlinin gönlünü.

Hayat bir düzlemden ibaretti ama bu düzlemi bozmak ise insanoğlunun elindeydi.Peki kurulan oyunlara devam edilecekmiydi? Yada kartlar yenidenmi dağıtılacaktı

Eğer sıradan bir aşk hikâyesi arıyorsan, yanlış yerdesin. Bazı insanlar yetim doğmaz, yetim bırakılır. Akça, geçmişini ararken sadece ailesini değil, saklanan bir savaşı da bulur. Aşkın, sadakatin ve ihanetin aynı masada oturduğu bir hikâye… Bu romanda hiçbir bağ masum değil, hiçbir sessizlik tesadüf değil.

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

İki dünyanın arasında sıkışmış hayatlar… Farklı acılar, farklı seçimler, farklı kaderler. Ateşin tam ortasında yarım kalmış bir aşk duruyor: Söylenmemiş sözlerin, tutulmamış sözlerin, bitmemiş bir hikâyenin külleri şimdi yeniden kıvılcımlanıyor. Onların aşkı ilk adımını atarken, geçmiş peşlerinden koşuyor, sırlar kanatlarını açıyor ve kader—intikamla, tutkuyla, yasaklarla yeniden yazılıyor. Bu hikâyede herkes yanacak… Ama kim küllerinden doğacak?🔥

Her hikaye mutlu başlamazdı bazen.Sonunun nasıl olacağını bilmez okumaya devam ederdik.Merak eder,heyecenlanır,okuma hevessimizle ilerlerdik. Peki hayatta bu şekilde değil miydi? Bir olaya bağlı kalarak yaşamak.. Anlatırken gözümüzün dolduğu çokça şeyler vardı belkide.İçimize atmak zorunda kaldığımız,kalbimizin sesini dinleyerek uyuduğumuz.. Belki her hikaye mutlu bitmezdi. Kim bilir.

Serzeniş, geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalan bir kadının, kimliğini ve aidiyetini yeniden kurma hikâyesidir. Elfida, bildiği hayatın sandığı kadar sağlam olmadığını fark ettiğinde; güven, aile ve “ait olmak” kavramlarını yeniden sorgulamaya başlar. Gerçeklerle yüzleşme isteğiyle attığı adımlar, onu sadece geçmişine değil, kendi iç dünyasındaki çatışmalara da götürür. Bir yanda kendini korumak isteyen, mesafe koyan tarafı; diğer yanda bağ kurmaktan vazgeçemeyen merhametli yanı vardır. Bu iki ses arasında sıkışan Elfida, yalnız kalma korkusuyla baş etmeye çalışırken dostluğun, seçilmiş bağların ve dayanışmanın ne anlama geldiğini öğrenir. Serzeniş, bağırmadan anlatılan kırgınlıkların, kalabalıkta hissedilen yalnızlığın ve insanın kendine verdiği sessiz mücadelelerin hikâyesidir.

Lise çağındaki bir kızın iki kişi arasında yaşadığı çelişki.

Bir Avukat düşünün. Avukat çok güçlü. Bir Orgeneral asker düşünün. Her şeyini ortaya koyan ve sevdiği için uğraşan bir asker. Bu hikaye yalnızlara üzgünlere ve küskünlere gelsin. Her Toprakta Papatya açar mı bilmem ama siz olduğunuz toprakta çok güzel parlayan bir çiçeksiniz...

Ayça, tek başına zorlu mücadelelerden geçen bir genç kız. Başına kötü durumlar geliyor, bu durumlara birlikte bakalım! ˜Her çiçek elbet bir gün solar. ˜Her zaman kendim olmak isterim.

Cennete Açılan Kapı Bir gece, bir an, bir insanın hayatını nasıl değiştirebilirdi? Bir kadının hayatı nasıl bir anda tersine dönebilirdi? Tek gecelik ilişkiden ne gibi bir mucize doğabilirdi?

Babası tarafından hep “dağılacak” bir yapı olarak görülen Emir, kaçmak için gittiği şehirde suçun mimarına dönüşür. Şimdi karşısında iki baba vardır: biri onu kontrol etmek ister, diğeri onu karanlığa yetiştirir.

" Harika bir mafyadan kişisel gelişim dersi alıyorum " bravo sana Alize Nerden bilebilirdim ki babamın düşmanı bana aşık olucak... Okuyun muqq🌸