"biraz daha ısrar edersen polis bozuntusu aşkından filan zannedicem" "Aşkımdan olmadığını kim söyledi?"dedi oda sadece benim duyabileceğim sesle. "N-ne"dedim ani şaşkınlıkla. "Ben söyledim çünkü ben senin gibi bir marula asla bakmam." Sırıttı ve geri çekildi. Ego torbası.

Bir patlamanın ortasında gözlerini açtığında, seni yıllardır tanıyan ama aslında hiç tanımadığın bir adamın yanında buluyorsun… O adam seni korumak için değil, gözetlemek için yanına gelmiş olabilir. İntikam dolu bir oyun. 365 gün. Bir liste. Ve iki kişi: biri kaderin en karanlık noktası, diğeri ise onu şekillendiren yüzbaşı… Gece ve Barkın’ın hikayesi şimdi başlıyor

“Sen kimsin bakalım küçük hanım?”dedi yaklaşarak. “Seni kim soktu buraya!”diye ekledi. “Ben kim miyim?” “Öldürmek için gün saydığın adamın kızı.Ceylin Alaboğa. Memnun oldum.”

☁️ +İnsanın kaderi alnında yazıyormuş. Senin alnında yara var, ben sende yara mıyım Vural? -Hayır Nazenin, insanların kaderi avuçlarında yazıyor. Benim avuçlarımda da senin yüzün var.

Gençlikte başlayıp 7 yıl önce yarım bırakılan bir aşk hikayesi. Yıllar sonra yeniden karşılaşan iki eski aşık. Kırgınlıklar, pişmanlıklar ve gönül yorgunlukları her şey hala yerli yerinde miydi? Yerindeydi, peki ya aşkları o hala yerli yerinde miydi?

Bu hikayede kimse masum değil. Cinayet savcısı Güneş ve suçlarını gizlediği mafya âlemi. Hikayeme bir şans vermeye ne dersiniz.?

Bazı yerler vardır, insanlar iyileşmek için gelir. Bazı insanlar vardır, iyileşmemek için kalır. Bu hikâye bir hastanede başladı. Beyaz duvarların arasında, kimsenin kimseye fazla soru sormadığı bir yerde. Kalpler monitörlere bağlıydı ama duygular serbestti. Kimse güçlü görünmeye çalışmıyordu; çünkü burada kırık olmak ayıp değildi. İki insan tanıştı. Biri iyileşmekten korkuyordu, diğeri iyileşirse yalnız kalmaktan. Aşk bazen sarılmak değildir. Aşk bazen sadece aynı sessizliği paylaşmaktır. Aynı geceye uyanmak, aynı kalp atışını duymaktır. Bu bir iyileşme hikâyesi değil. Bu, iyileşmeden önce sevmenin cesaretini anlatan bir hikâye.

Mafyam........ Doktorum............. Umudun olmadığında aydınlatan elimden tutan mafyam ~Nida Güneş karaarslan~ Benim yanlızlığıma ilaç olan doktoruma ~Araz karaarslan~ "Romantik bir kurgudur ." (Kitap bittikten sonra yazım hataları ve birkaç yer düzenlenicek.)

"Uyan ve gör etrafını." "Uyan ve tanı acılarını." "Uyan ve sev birini." "Artık uyanmana gerek kalmadı küçük kızım; kapa gözlerini ve unut kederini..." Taşıyamayacağım bir dağın, karını sırtladım olağan gücümle. Ezildim, yuvarlandım, yönümü kaybettim. Geldim sandım, geride kaldım; gördüm sandım, kör oldum. İşlemediğim suçun cezasıyla sınandım. Sandım ki güçlü olursam kimse beni yıkamaz. Bir meltem rüzgarının savuruşuna yenildim. Herkesin bir sınavı varmış bu hayatta: Tamu Hapishanesi`de benim sınavımdı. Bir yayın şirketinde yöneticiyken kendimi demir parmaklıkların ardında buldum. Üstelik cezam yeni oluşturulan hukuk sistemine göre belirlenmişti. Ben artık yalnızca bir mahkum değildim. Erkeklerle dolu bir hapishanede hayatta kalmaya çalışan ve düzeni yıkmak için çabalayan bir kadındım. Ya ben sonumu bulacaktım ya da onlar bana sonu getirecekti.

Alyeska’nın hikâyesi yavaşladı.İlerlemekten çok, dayanmak gibiydi.Bu ev bir yer değildi.Günlerin üst üste biriktiği,kimsenin sesini duymadığı eşikteki bir suskunluktu.Araf bu eve düşmanı için girdi.Ama bazı acılar hedef tanımaz.Sadece geride kalır.

Kan davası yüzünden evlenen bir genç.

Alya kaçırılmadı. Seçildi. Arda Aslan’ın kurduğu bu kafeste kapılar kilitli değil—

Ne olursa olsun bir birinden vazgeçmeyen iki insan...

Kaderden kaçamazsın, istemediğin kadar ister, nefret ettiğin kadar seversin. Farklılıklar çıkmaz sokak olur, sonuna bakmadan koşarsın. Dengesiz, ukala tavırları ruhunda yer bulmuş bir adamla, huysuz ve asi bir kızın evlenmesi ne kadar doğruydu? Karakterleri zıtlaşmışken, yaşamsal farklılıkları bunlara harmanlanmıştı. Bahsettiğim şey, birinin doğrusu, onun yanlışıyken; onun doğrusu, birinin yanlışıydı. Hazırsanız, başlıyorum.

Aşk bazen mecburiyetle başlar, bazen de bir sığınma ile... Ama ne olursa olsun, kaderin yazdığı notalar asla susmaz. Behram Atasoy, yıllar sonra babasının mirasını devralmak için Mardin’e döner. Ailesinin karanlıkta tuttuğu bir berdel anlaşmasıyla Aydan Aksoy’la evlendirilmesi, hayatını altüst ederken; bu zoraki evlilik kısa sürede beklenmedik bir tutkuya dönüşür. Ancak Behram’ın geçmişten gelen ezeli düşmanı Ferzan Ateş’in Mardin’e dönmesiyle her şey yeniden tehdit altına girer. Bu topraklarda bir başka hikâye ise sessizlikle başlar… Dijvan Azamet. Yalnızlığı seçmiş, geçmişiyle duvarlar örmüş bir adam. Ve bir gece kapısı çalınır. Nur… Kaçarken yolunu kaybetmiş bir kadın. Sığınacak bir yer değil, içinde huzur bulacağı bir bakış arar. Dijvan ona sadece kapısını değil, zamanla yaralı kalbini de açar. Kelimeler az, sessizlik çoktur ama duygular gürültülüdür. Aşk, güvenin kıyısında usul usul yeşerir. Tam her şey yoluna girmeye başlamışken, hayat bir anda yön değiştirir. Çünkü geçmiş hiçbir zaman gerçekten geride kalmaz Ve tam kalpler birbirine yaklaşırken, Dijvan’ın gömülü sandığı geçmişi bir anda karşılarına çıkar. Hiç hesapta olmayan biri… Planları altüst eden bir sır… Ve bir aşkın geleceğini belirsizliğe sürükleyen bir dönüş. Çünkü bazen en büyük sınav, aşk henüz başlamışken gelir…

Bazen bir konser, sadece müzikten ibaret değildir. Bazen yanlış bir kapı, insanın hayatını doğru yere açar. Defne, en sevdiği grubun konserinde kalabalığa karıştığını sanırken, kendini bir anda sahnenin arkasında bulur. Kulis ışıkları loştur, zaman garip şekilde yavaşlar. Ve Atlas… Sahnede binlerce kişiye seslenen adam, o an sadece ona bakar. Bir bakış. Bir an. Ve geri dönüşü olmayan bir his. Atlas için bu, sıradan bir hayran değildir. Defne içinse bu karşılaşma, hayranlıkla kalp arasında sıkışıp kalan tehlikeli bir çizgidir. Müzik yükseldikçe, aralarındaki mesafe azalır; ama sahne ışıkları söndüğünde gerçek hayat bütün ağırlığıyla üzerlerine çöker. Aşk, kariyer, korkular ve kayıp saatler arasında; iki kalp aynı ritmi tutturmaya çalışır. Sesin Kalbime Dokundu, müziğin insanı nasıl değiştirdiğini, bir sesin bir kalbe nasıl dokunduğunu ve bazen en güzel aşkların en beklenmedik anda başladığını anlatan tutkulu bir pop-rock romantik roman.

“Beni değil, içimdeki ölüyü seviyor… Fırçası her darbede tenimi değil, bir hayaletin tenini okşuyor. Adımı söylerken aslında başka bir kadının yankısı doluyor o harflere. Ben nefes alıyorum, ama o her dokunuşunda bir mezarın kapağını aralıyor. Gözlerimin içine bakmıyor, çünkü benim gözlerimde hayat var — oysa onun aşkı ölüleri sever. Ben ona sarıldıkça, kendi suretim eksiliyor içimde. Sanki ruhumun kıvrımlarında bir kadın daha yaşıyor, sessizce nefes alıyor onunla. Ve ben, yaşadıkça onun ölümünü tamamlıyorum.“ Bu kitabın tüm hakları tarafıma aittir. Başka uygulamalarda paylaşılamaz. Paylaşıldığı takdirde hukuki süreç başlatılacaktır.

Parla, bir akrabasının kaçırdığı para yüzünden o paranın sahibiyle karşı karşıya geldiğinde onu bekleyenleri nereden bilebilirdi ki. Karan, parasını kaçıran adama karşılık kaçırdığı kadının ömrünün içinde açan en nadide çiçek olacağını bilemezdi. Kader onları seneler önce sarmaşık ağlarıyla kendilerine bağlamıştı. ALINTI; "Sen kimsin? Beni neden kaçırdınız?" Dedi Parla sesindeki korku ile. "Ailem sizi bulup mahvetmeden önce beni hemen bırakın" Ailesinin maddi durumu kötü değildi. Ama zengin sınıfına da girmiyorlardı. Nasıl bulacaklarını kendisi de bilmiyordu ama ümidini kesmek en son isteyeceği şey bile değildi. Parla bunları derken adam karşısında sadece onu izleyerek bacak bacak üstüne attı. Gözlerindeki korkusuzluk Parla`yı daha çok korkutmuştu. "Hayatını,aileni, akrabalarını hatta bütün tanıdıklarını alabilecek güce sahipken seni kimse ben izin vermeden bulamaz emin ol" karşısındaki adam elini bacağına koyarak ritimle hafifçe vurmaya başladı. Parla içindeki ürpertinin ve korkunun gittikçe daha çok artttığını hissetti. MARDİN KURGUSUDUR. (KİTABIMIN İSMİ, KONUSU, AKIŞI TAMAMEN BANA AİTTİR. ÇALINMASI, KOPYALANMASI HALİNDE HİÇ DÜŞÜNMEDEN YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR)

Ben Ahu,babamın beni satmasıyla başlayan bir siyah hayatım oldu rengarenk bir hayattan siyah koyu bir hayata geçmem nasıl görücez🥀💋

Bastırılmış duyguların ve yarım kalmış cümlelerin arasında; okur, bir kadının zihnindeki kırılgan dengelere tanıklık eder. Seksenlerin ruhunu taşıyan bu psikolojik anlatı; yalnızlık, kimlik ve gerçeklik algısı üzerine sessiz ama güçlü bir yolculuk sunar.

İncilay Duygu, başkalarının hislerini çözerek yaşayan bir psikolog; Sarp Araz ise susarak hayatta kalmayı öğrenmiş bir adam. Kalabalıkların, fısıltıların ve bastırılmış gerçeklerin ortasında yolları kesiştiğinde, geçmişin sesi bugünü bastırır. Çünkü bazı duygular konuşulmaz, bazı insanlar anlatmaz… ama ikisi de iz bırakır. Duyguların Arkasında Kalanlar, söylenemeyenlerin ve susturulanların hikâyesi.

YARIM KALAN AŞK Bazı aşklar bittiği için acıtmaz. Söylenemediği için iz bırakır. Aynı sırada başlayan bir hikâye, yanlış zamanda susulan cümlelerle yarım kaldı. Belinay ve Süleyman, birbirini seven ama cesareti farklı günlerde bulan iki kalpti. Biri gitmeyi seçti, diğeri kalmayı… Ve zaman, ikisini de başka hayatlara savurdu. Beş yıl sonra, bir kalabalığın içinde yolları yeniden kesişti. Unutuldu sanılan bakışlar, bastırılan duygular ve kapanmayan defterler tekrar açıldı. Geçmiş kapıyı çaldığında, bazı yaralar yeniden sızlar. Bazı aşklar ise hâlâ cevap bekler. Yarım Kalan Aşk, suskunlukların, kaçışların ve “ya o gün biraz daha cesur olsaydık?” sorusunun hikâyesi.

Gece uyumadan kurduğum bir senaryo kötü değil

Serra Durmaz, İstanbul’un insanı yoran ama bir o kadar da içine çeken seslerine, elindeki kâğıdı buruşturarak karıştı. Adres oradaydı. Siyah kalemle aceleyle yazılmış birkaç satır. Ama sokak yoktu. Valizinin tekerleği bozuk kaldırıma her takıldığında, içinden geçen sabır da biraz daha aşınıyordu. Sabah erkenden çıktığı yolculuk, beklediğinden uzun sürmüş; İstanbul onu ilk günden yormayı seçmişti. Boğaz’a yakın bir mahalle demişlerdi. Sessiz, eski ama güvenli. “İstanbul’un hâlâ nefes alan yerlerinden,” diye eklemişti emlakçı. Serra, başını kaldırıp etrafına baktı. Eski apartmanlar, yokuş aşağı kıvrılan sokaklar, balkonlardan sarkan çamaşırlar… Ve aralardan görünen o ince mavi çizgi: Boğaz. Tam da bu manzaraya dalmışken, bir adım öne çıktı. Ve oldu. Fren sesi kısa ama sertti. Metal, bavula çarptı…

+ Ne istiyorsun Yiğit ? - Evlen benimle... . . .