Umarım beğenirsinizz iyi okumalar dilerimm 🫶🏻

Merhabaaa. Bu benim ilk kitabımmm umarım beğenirsinizz ve severek okursunuzz. İyi okumalarr 🫶🏻

Birbirine aşık olan ama abi engeline takılan bir çiftin, sıcacık aile ilişkilerinin olduğu mahallede geçen hikayesidir. Avukat oğlumuz ve Psikolog kızımızın hikayesidir🌸 bütün haklar bana aittir çalınması veya kopyalanması dahilinde gerekenler yapılır.

Umarım beğenirsiniz

“Siz kimsiniz ve öğrencilerime hangi hakla bağırabiliyorsunuz?” Sesim kararlıydı, ama içimde büyüyen öfkeyi bastıramıyordum. Karşımda duran adamın çatık kaşlarına, taş kesilmiş ifadesine anlam vermeye çalıştım. Derin bir sessizlik vardı. Yanıt vermesini beklerken yüzünde tek bir mimik bile oynamadı; bu donukluk, öfkemin içine ince bir tedirginlik serpiyordu. Sonra, ağır bir hareketle elini bana doğru uzattı. Bakışlarımı, hiçbir duygu taşımayan gözlerine kilitledim. “Merhaba,” dedi duru bir sesle. “Okul müdürü Aren Kara.”

Esila Pare Özal 24 yaşında Hukuk okuyan idealleri için herşeyi ortaya koyan inatçı,açıksözlü ,gururlu çok güzel ve zeki bir kız Doruk Çağlar 24 yaşında Mimarlık okuyan Çağlar holdingin tek varisi babası küçük yaşta annesinden boşanıyor. Bu hikaye biraz seni anlatıyor biraz beni bu hikaye sen gibi öyle mavi öyle yalnız içimdeki sevgi gibi yani sen....

Babasının şirketini güçlendirmek için kendi hayatı üzerinde söz hakkı tanımayan bir adamın karşısında duran Selen, istemediği bir evliliğe zorlandığında tek bir çıkış yolu bulur: yalan söylemek. Bir sevgilisi vardır. En azından kâğıt üzerinde. Bu yalanın adı Alaz’dır. Ne büyük sözler vardır aralarında ne de romantik vaatler. Sadece iki tarafın da işine yarayan, sınırları net çizilmiş bir anlaşmalı evlilik planı. Mantıkla kurulmuş, duygulardan arındırılmış, risksiz bir çözüm… ya da öyle sanırlar. Aynı hayatı paylaşmaya başladıklarında planlar yavaş yavaş çatlamaya başlar. Bakışlar uzar, suskunluklar anlam kazanır, mesafeler tehlikeli bir yakınlığa dönüşür. Çünkü kalp, ne kurallara uyar ne de yapılan anlaşmaları tanır. Planlı Kalp, çıkarlar üzerine kurulan bir yalanın, iki hayatı nasıl geri dönülmez bir gerçeğe sürüklediğini anlatıyor. Ve soruyor: Her şey bu kadar planlıyken, ya kalp kontrolden çıkarsa?

August Ratnikov, yeraltı dünyasında Viy adıyla bilinir. Rus mafyasının en karanlık kollarından birinde, görünmeyen ama her şeyi gören bir merkez gibidir. Bilgi, iletişim ve strateji onun alanıdır; ağlar onun üzerinden kurulur, kararlar onun sessiz onayından geçer. Dışarıdan bakıldığında sadık bir adamdır. Düzenin, hiyerarşinin ve kuralların içinde yerini bilen biri… Ancak bu dünyanın bir gerçeği vardır: Güç, er ya da geç el değiştirir. August bunun farkındadır. Viy ve etrafındaki küçük ama etkili ekip, mafya ağının “temizlik” işlerini üstlenir. Sorun neyse bulunur, kökünden çözülür. Yöntemleri serttir, sınır tanımaz. Öyle ki, bu dünyanın bile alışık olmadığı bir korku bırakırlar arkalarında. Çünkü bazen hedef, yalnızca yeraltı dünyasıyla sınırlı kalmaz. Ve bazen, hedef sadece işin bitmesi değildir. Asla başına gelmez dediğin şeyin tam ortasında, o işin içine gömülmüş hâlde bulursun kendini. Viy’in soğuk hesaplarında aşka yer yoktur. Fakat bazen bir bakış, en keskin silahtan daha derin yaralar açar. Şimdi asıl soru şudur: Viy, her şeyi gören gözlerini asla dediği şeyler için kör etmeye hazır mıdır?"

Ovdun ve okşadın beni Çıktı içimdeki cin; Ondan ölümümü diledin. Mayıstı. Seni o yüzden bağışladım! -Küçük İskender

Kendine söz veren kızın hayatla ve yanlış aşk la öücadelesi

Bir patlamanın ortasında gözlerini açtığında, seni yıllardır tanıyan ama aslında hiç tanımadığın bir adamın yanında buluyorsun… O adam seni korumak için değil, gözetlemek için yanına gelmiş olabilir. İntikam dolu bir oyun. 365 gün. Bir liste. Ve iki kişi: biri kaderin en karanlık noktası, diğeri ise onu şekillendiren yüzbaşı… Gece ve Barkın’ın hikayesi şimdi başlıyor

Bazı yerler vardır, insanlar iyileşmek için gelir. Bazı insanlar vardır, iyileşmemek için kalır. Bu hikâye bir hastanede başladı. Beyaz duvarların arasında, kimsenin kimseye fazla soru sormadığı bir yerde. Kalpler monitörlere bağlıydı ama duygular serbestti. Kimse güçlü görünmeye çalışmıyordu; çünkü burada kırık olmak ayıp değildi. İki insan tanıştı. Biri iyileşmekten korkuyordu, diğeri iyileşirse yalnız kalmaktan. Aşk bazen sarılmak değildir. Aşk bazen sadece aynı sessizliği paylaşmaktır. Aynı geceye uyanmak, aynı kalp atışını duymaktır. Bu bir iyileşme hikâyesi değil. Bu, iyileşmeden önce sevmenin cesaretini anlatan bir hikâye.

"Uyan ve gör etrafını." "Uyan ve tanı acılarını." "Uyan ve sev birini." "Artık uyanmana gerek kalmadı küçük kızım; kapa gözlerini ve unut kederini..." Taşıyamayacağım bir dağın, karını sırtladım olağan gücümle. Ezildim, yuvarlandım, yönümü kaybettim. Geldim sandım, geride kaldım; gördüm sandım, kör oldum. İşlemediğim suçun cezasıyla sınandım. Sandım ki güçlü olursam kimse beni yıkamaz. Bir meltem rüzgarının savuruşuna yenildim. Herkesin bir sınavı varmış bu hayatta: Tamu Hapishanesi`de benim sınavımdı. Bir yayın şirketinde yöneticiyken kendimi demir parmaklıkların ardında buldum. Üstelik cezam yeni oluşturulan hukuk sistemine göre belirlenmişti. Ben artık yalnızca bir mahkum değildim. Erkeklerle dolu bir hapishanede hayatta kalmaya çalışan ve düzeni yıkmak için çabalayan bir kadındım. Ya ben sonumu bulacaktım ya da onlar bana sonu getirecekti.

Alyeska’nın hikâyesi yavaşladı.İlerlemekten çok, dayanmak gibiydi.Bu ev bir yer değildi.Günlerin üst üste biriktiği,kimsenin sesini duymadığı eşikteki bir suskunluktu.Araf bu eve düşmanı için girdi.Ama bazı acılar hedef tanımaz.Sadece geride kalır.

TÜM HAKLARI SAKLIDIR! Ahu naz Kiraz Deniz Alp Uluhan Deniz Ona yaklaşmamasını dile getirsede,ahu dinlememiş. Yıllar sonra ahu ona gelmişti. Ahu onun guance di ciliegia‘dı (Kiraz yanaklısı)

Kan davası yüzünden evlenen bir genç.

Alya kaçırılmadı. Seçildi. Arda Aslan’ın kurduğu bu kafeste kapılar kilitli değil—

Ne olursa olsun bir birinden vazgeçmeyen iki insan...

Bazen bir konser, sadece müzikten ibaret değildir. Bazen yanlış bir kapı, insanın hayatını doğru yere açar. Defne, en sevdiği grubun konserinde kalabalığa karıştığını sanırken, kendini bir anda sahnenin arkasında bulur. Kulis ışıkları loştur, zaman garip şekilde yavaşlar. Ve Atlas… Sahnede binlerce kişiye seslenen adam, o an sadece ona bakar. Bir bakış. Bir an. Ve geri dönüşü olmayan bir his. Atlas için bu, sıradan bir hayran değildir. Defne içinse bu karşılaşma, hayranlıkla kalp arasında sıkışıp kalan tehlikeli bir çizgidir. Müzik yükseldikçe, aralarındaki mesafe azalır; ama sahne ışıkları söndüğünde gerçek hayat bütün ağırlığıyla üzerlerine çöker. Aşk, kariyer, korkular ve kayıp saatler arasında; iki kalp aynı ritmi tutturmaya çalışır. Sesin Kalbime Dokundu, müziğin insanı nasıl değiştirdiğini, bir sesin bir kalbe nasıl dokunduğunu ve bazen en güzel aşkların en beklenmedik anda başladığını anlatan tutkulu bir pop-rock romantik roman.

“Beni değil, içimdeki ölüyü seviyor… Fırçası her darbede tenimi değil, bir hayaletin tenini okşuyor. Adımı söylerken aslında başka bir kadının yankısı doluyor o harflere. Ben nefes alıyorum, ama o her dokunuşunda bir mezarın kapağını aralıyor. Gözlerimin içine bakmıyor, çünkü benim gözlerimde hayat var — oysa onun aşkı ölüleri sever. Ben ona sarıldıkça, kendi suretim eksiliyor içimde. Sanki ruhumun kıvrımlarında bir kadın daha yaşıyor, sessizce nefes alıyor onunla. Ve ben, yaşadıkça onun ölümünü tamamlıyorum.“ Bu kitabın tüm hakları tarafıma aittir. Başka uygulamalarda paylaşılamaz. Paylaşıldığı takdirde hukuki süreç başlatılacaktır.

Ben Ahu,babamın beni satmasıyla başlayan bir siyah hayatım oldu rengarenk bir hayattan siyah koyu bir hayata geçmem nasıl görücez🥀💋

İlk yayınlanma 10.10.2024

Bastırılmış duyguların ve yarım kalmış cümlelerin arasında; okur, bir kadının zihnindeki kırılgan dengelere tanıklık eder. Seksenlerin ruhunu taşıyan bu psikolojik anlatı; yalnızlık, kimlik ve gerçeklik algısı üzerine sessiz ama güçlü bir yolculuk sunar.

YARIM KALAN AŞK Bazı aşklar bittiği için acıtmaz. Söylenemediği için iz bırakır. Aynı sırada başlayan bir hikâye, yanlış zamanda susulan cümlelerle yarım kaldı. Belinay ve Süleyman, birbirini seven ama cesareti farklı günlerde bulan iki kalpti. Biri gitmeyi seçti, diğeri kalmayı… Ve zaman, ikisini de başka hayatlara savurdu. Beş yıl sonra, bir kalabalığın içinde yolları yeniden kesişti. Unutuldu sanılan bakışlar, bastırılan duygular ve kapanmayan defterler tekrar açıldı. Geçmiş kapıyı çaldığında, bazı yaralar yeniden sızlar. Bazı aşklar ise hâlâ cevap bekler. Yarım Kalan Aşk, suskunlukların, kaçışların ve “ya o gün biraz daha cesur olsaydık?” sorusunun hikâyesi.

Serra Durmaz, İstanbul’un insanı yoran ama bir o kadar da içine çeken seslerine, elindeki kâğıdı buruşturarak karıştı. Adres oradaydı. Siyah kalemle aceleyle yazılmış birkaç satır. Ama sokak yoktu. Valizinin tekerleği bozuk kaldırıma her takıldığında, içinden geçen sabır da biraz daha aşınıyordu. Sabah erkenden çıktığı yolculuk, beklediğinden uzun sürmüş; İstanbul onu ilk günden yormayı seçmişti. Boğaz’a yakın bir mahalle demişlerdi. Sessiz, eski ama güvenli. “İstanbul’un hâlâ nefes alan yerlerinden,” diye eklemişti emlakçı. Serra, başını kaldırıp etrafına baktı. Eski apartmanlar, yokuş aşağı kıvrılan sokaklar, balkonlardan sarkan çamaşırlar… Ve aralardan görünen o ince mavi çizgi: Boğaz. Tam da bu manzaraya dalmışken, bir adım öne çıktı. Ve oldu. Fren sesi kısa ama sertti. Metal, bavula çarptı…