Babasının asker olup düşmanları tarafından kaçırılan Yıldız, bir mafyanın karısına yüklü miktar para karşılığı satılır. Kendisini kaçıran adamın kendini öldürmesi sebebiyle izine kimse ulaşamaz. Onu arama görevini üstlenen Yıldız`ın babasının silah arkadaşının oğlu Atlas, peşine düştüğü kadına olmaması gereken duygular beslemeye başlar. Sizce bu hikayede Atladım yıldızı yalnızlığa mı? Yoksa Atlasın kalbine mi kayacak?

📘 Kalbimizin Yolu 🌸 ÇİĞDEM Telefonum titredi. Ekrana baktım: Hakan`dan mesaj. "Hayatım ben çok yorgunum, erken yatıyorum bu akşam. Merak etme beni. Sana da iyi eğlenceler." Of… Yine mi? Aynı Hakan işte. Tavuk gibi dokuz olmadan uyur. İki yıldır sevgiliyiz. Seviyor muyum, galiba. İyi çocuk. Önemli olan da bu değil mi zaten... İyi, temiz işinde gücünde işte daha ne isterim ki? Eee niyeti de belli ciddi, hatta ona kalsa çoktan evlenmiştik bile. Ama ben hâlâ “İşte bu! Ben bu adamla evlenirim, bir ömür paylaşırım,” diyemiyordum. İçime sinmeyen şeyler var ama çözemiyorum o eksikliği. Belki de… o adam yüzünden? Bir ay önceydi. Sürekli gittiğim kafede, küçük bir talihsizlik yaşamıştım . Talihsizlik mi, tesadüf mü… adı her neyse, içimde bıraktığı hisler çok garipti. Ve anlamsızca aklımı bulandırmıştı. Ciddi bir şey yaşanmadı elbette. Ufak bir yakınlıklık, kısa bir göz göze gelme. Yani basit şeyler insanın bunlarla da feleği de şaşmaz ya, değil mi ama??? Bir Ay Önce, Kafede saatlerdir oturuyordum. Üç sınav kâğıdı daha kalmıştı. Elim, kırmızı kalemi tutmaktan yorulmuş, gözlerim satırları seçmekte zorlanmaya başlamıştı. İkinci dönemin ilk edebiyat sınavını geçen pazartesi yapmıştık. Test olsa neysede, klasik yazılıları okumak çok yoruyordu. Kahvem çoktan soğumuştu ama yine de elim gidiyordu fincana. Alışkanlık işte. Zümrüt Kafe’deydik... Nostaljik bir sığınak gibiydi burası. Seviyordum atmosferini. Sessiz, sade ve garip bir şekilde huzurlu. Sanki burada hayat, daha az yoruyordu insanı. Öğle saatlerinde gelen arkadaşlarım çoktan kalkmıştı. “Çiğdem sen kalıyor musun?” dediler. Ben de başımı kaldırmadan, “Hıhı, biraz daha var,” dedim. Ve sonra yalnızlık yayıldı masaya — ama sevdiğim türden bir yalnızlıktı bu. Kimse konuşmuyor, sadece ben ve kâğıtlar… Son kâğıdı bitirip toparlanmak üzereydim ki… Elimdeki kalem yere düştü. Bir iç çekip eğildim almak için. O sırada fazla eğilmekten gerilen eteğimden o lanetli ses geldi: "Cırttt!" Gözlerim büyüdü. Kalem yeri boylamıştı ama benim derdim artık o değildi. Eteğimin arka dikişi açılmıştı. Küçük çaplı bir felaketti bu! Üstelik kafe insan doluydu. Birkaç masa ötede oturanlar vardı ve ben, yerin dibine girme eşiğinde, söylenmeye başladım: “Hay... lânet şey! Harika. Yani gerçekten bravo Çiğdem. Bir bu eksikti zaten. Ne halt edeceğim ben şimdi, offf!” Ben kendi kendime söylenirken yerden doğrulamadım bile utançtan. Ama o sırada biri yaklaştı arkadan ve direkt eğildi. "Sakin ol, hallediyorum" dedi. Elindeki ceketi hafifçe belime doladı. Ceketin kollarını arkamdan sarılarak önümden bağladı. Sonra elini uzatıp kalkmama yardım etti. Dokunuşuyla içim ısındı, ama yüzüm daha da yandı. O kadar yakındık ki… ferah kokusu içime doldu. Yeni duş almış gibiydi. Döndüm ve gözlerine baka kaldım. Bir eli hâlâ belimdeydi, diğeri ise avuçlarımdaydı. Kimdi bu adam? Ne kadar da uzundu… Başımı bayağı bir kaldırmak zorunda kalmıştım bakabilmek için. Ne diyeceğimi bilemedim. Bir süre öylece bakakaldım. Zaman durmuş gibiydi; kalbimse adeta yerinden fırlayacak gibiydi. “Bence bugünlük yeterince çalıştınız, öğretmenim,” dedi. Sesi yumuşaktı… ama içinde saklı bir tebessüm, hafif bir oyunbazlık vardı. Sanki bana değil de, içimdeki küçük, paniklemiş hâlime hitap ediyordu. Yüreğimde davullar çalmaya başladı, duyuyor musunuz? Midemdeki kelebekler halay başlatmış da olabilir! Heyecan, panik, utanç, telaş… adı her neyse, hepsi bir aradaydı. Ve evet, galiba biraz da midem bulanmaya başlamıştı. Nefes, evet… nefes almam lazım! Nasıl yapıyorduk biz onu? Ah evet… önce aldığını ver, yavaşça... Sonra yeniden hava al içeri, mümkünse burundan. Ama işte, benim gibi ağzı bir karış açık şekilde adama bakan biriyseyseniz, nefes de ister istemez ağızdan girer, akıl da yerinden çıkardı. Ve sonra… İçimde bir yere çarpan o ses, dudaklarımı zar zor oynattım: “Teşekkür ederim…” dedim, neredeyse fısıltıyla. O da hafifçe gülümsedi, gözlerinde bir parıltı vardı. “Rica ederim,” dedi. Ve elini belimden çekti. Oh çok şükür! Etkisinden çıkmam için açtığı alana şükrettim. Aklımı toplamamı saglayacak bir boşluk sağladı en azından. Ama kalbim? Onu hâlâ o ellerin orada olduğunu sanıyor olabilirdi. Sonra aklıma eteğim geldi. Sinirle sevdiğim eteğe baktım, sonra yine ona: “Bu etek benim favorimdi ama... Off, nasıl bir şansım var!” diye söylendim. Omuz silkti, hiç önemsememiş gibi. “Yani bakış açımızı değiştirirsek… hoş bir anı da olabilir,” dedi, gülerek. Güzel gülüyordu. Güzel gülen adamlardandı. Tehlike canlarını da duydunuz mu? İşte orada kaldım. Yeniden donakaldım. Ne desem eksik olacaktı. Bir anda cebimde kırmızı kalemler, üzerimde yırtık etek, belimde bir ceket… Ve içinde bilmediğim bir sıcaklık vardı. Tanımadığım biriyle bu kadar yakın olmak. Ve ilk kez... bu kadar savunmasız hissetmeme rağmen, güvende gibiydim. Tam o anda yüzüme bir gerçek çarptı: "Kendine gel kızım. Senin bir sevgilin var."

Hayallerini bir gecede kaybeden bir insan düşünün. Ama hiç bir şeyden habersiz, hayatının en büyük gerçeğini bilmeden yaşayan bir kadın. Eliz hayatında o kadar darbe yemişti ki, artık hiç kimseye inanmıyordu. Lakin bir gün karşılaştığı ve geçmişinin en önemli parçası olan Aşur onu öyle bir kendine çeker ki, onun sihrine kapılmamak için hiç bir şey yapamaz. Eliz Aşuru sıradan biri ve ilk aşkı sanarken, onunla tesadüfen karşılaştığını sanarken, tüm bunlar hiçte bir tesadüf değildir. Aşur hakkında bilmediği daha çok sır vardır. Tabii Aşurun da Eliz hakkında bilmediği çok şey vardır. ____________________________________________ - Lan ben her Allah`ın günü yanıyorum zaten. Sen benim neler yaşadığımı biliyor musun? Lan ben sevdiklerim benim yüzümden ölüyor diye, mutlu olmaya korkuyorum. Ben saatlerce duvarlara kafamı vura-vura düşünüyorum her Allah`ın günü, neden bu acıları yaşıyorum diye. Sen bunun acısını biliyor musun? - Artık hiç bir önemi yok Eliz ikimizde mahvettik herşeyi. - Önemi vardı. Ben seni hep sevdim. Dövüldüm yine sevdim, küfür yedim yine sevdim, ben 5 ci kattan atlarken bile seni seviyordum... Karşımda donup kaldığını hiss ettim o an. Gözlerimden yaşlar boşalırken beni nasıl kandırdığına ağladım karşısında. Benimse ne olursa olsun onu sevmem, güvenmem canımı yakıyordu. Ben onu hep sevmiştim, oysa benden hayatımın gerçeğini saklanmıştı. Artık bir olurumuz varsa bile olmazdı şu zamandan sonra. Çünkü benim ona olan tüm sevgim onun yolunda tükenmişti. Benim ona ne olursa olsun kırılmayan güvenimi, tek bir cümlesiyle silip atmıştı. Artık hayatımda beni kandıran, ağlatan, anlamayan insan istemiyordum ben. Allahım eğer varsan tam şu an al canımı, bu acıya katlanamıyorum artık. Hayatım mahvoluyor bense izlemekten başka bir şey yapamıyorum. Al canımı Rabbim lütfen çok fazla bu bana.

Bu kitap şiddet,olumsuz ögeler içerir.

Ben Zambak. Normal bir hayata sahibim. Hatta ben ve Toprak çocukluktan beri arkadaşız. Geçen yıl aynı liseyi kazandık, tek arkadaşım oydu... Takı okula yeni transfer bir çocuk gelene kadar... O günden sonra herşey değişti.

Bazen geceleri çok düşünürdüm acaba başka bir hayatım olabilir miydi ? Diye . Her gece kabuslar görerek değil de rahatça uyuyabilir miydim ben de? Bilemezdim hayatımın bu denli yorucu olacağını bilemezdim hayatımın beni bukadar yoracağını ... Bu bir yıldızın hikayesi sönmüş ama hala bir umut parlamayı bekleyen bir yıldızın hikayesi. Koca bir umutla parlamayı bekliyor ve onunla parlayacak kişiyi bekliyor .

Bazı sebeplerden dolayı genel eve düşen Lavinya ve ilk gecesinde Onunla tanışan karanlık yer altı dünyasının sahibi Aras

Aşk bazen sessizce yanar, bazen bağırır. Elif ve Kerem’in kalplerinde alevlenen tutku ve kıskançlık, onları geri dönüşü olmayan bir yolculuğa sürüklüyor.

Yağmur hiç tanımadığı hayatında hiç görmediği bir adamla evlenmesi gerekir ama Yağmur hiç istemez Yağmur istemesede zaman Yağmurun görüşlerini değiştirir ve Yağmur Kemali sevmeye başlar. Yağmur hem kardeşi için endişeli hem de ailesi için. Yağmurun kaybedecek hiç bir şeyi yoktu ama Kemal onun kalbindeki küçük kız çocuğunu almıştı." Yağmur yine mi yağıyor" dedi Baran " Yağıcak gibi " diye cevapladım. " Ne zaman yağmur yağsa senin yada birine bir şey oluyor. Söyle yağmasın bugün olmaz"

Ela okuldaki bir parti için gittiği gemide sarhoş olup varlığını bilmediği abisinin düşmanının gemisine bindirilir "Her şey senden sonra oldu"

Kız Kulesi ile Galata Kulesi`nin hikayesini duydunuz mu? Peki size bu hikayenin aslında koca bir yalandan ibaret olduğunu söylesem... Hira ile Uraz`ın hikayesine tanık olan sevgili yabancı olmaya hazır mısın?! Seni de bu aşk dolu, tatlı ama bir o kadar da hüzünlü hikayemize bekleriz. Bazen gülecek bazen ağlayacak ama nasıl bittiğini anlamayacaksın bile. "Sen, hikayeme tanık olacak sevgili yabancım. İstanbuluma hoş geldin!"

O mu beni bulacaktı yoksa ben mi onu?

Bebekken yapılan bır berdel sayesinde aska olan umutlarını yatırmış ıkı karakterin umudalarını kazanmalrı

Yıllar önce abin ve annen tarafından terk edilmiştin. Fakat yıllar sonra tekrardan karşına çıktılar. En fazla ne olabilir ki?

bir karanlığın içine hapsolmuş ruhlar er yada geç intikam için geri gelirdi. Her hamle bir kaderdir. Bu oyunda kimse masum değildir. Gizli bir örgüt, karanlık planlar ve satranç gibi oynanan hayatlar... Altı kişi. Altı farklı satranç taşı. Ama tahtada yalnızca bir kişi kazanabilir. Güvenin bir zayıflık sayıldığı bu oyunda, düşmanlar bazen en beklenmedik duygulara dönüşür. En acı gerçek ortaya çıktığında sadece oyun değil, hayat da kaybedilir. Peki ya kalbin... düşmanın için atmaya başlarsa? Tahta hazır. Taşlar yerinde. Oyun başlıyor.

Gece yatan bir prenses

Kadinin duyduğu; kırgınlık,kızgınlık,öfke tek bir adamda saklana bilirmi?

Okulda geçiyor, Elif yalın Arda demir Melis Karaca Kerem yılmaz İyi okumalarr

Babasından şiddet gören Asude odasına gitmiştir odasına gittiğinde onu kaçıran abisi ile yaşamaya başlamıştır!

Karla tanıştığımız gün olmuştu herşey. Soğukluğuyla tenimi yakan karın bana verdiği o hediyeydi. Şans mı, kader mi bilemezdik. Tek bildiğim şey aldığım her hediyeden daha değerli oluşuydu.

Omg ilk defa bir kitap yazıyorum umarım beğenirsiniz iyi okumalarr

Herkes okuya bilir sevgilerr

Sokakların karanlık köşelerinde, illegal dövüş ringlerinin vahşiliğinde hayatta kalmaya çalışan Akın Çebi Sakman ile hayatın zorluklarına göğüs geren Zelal Kurtuluş`un yolları kesişiyor. Akın`ın sert mizacı, uyanık zekası ve her an patlamaya hazır tehlikeli duruşu, dövüş arenasında rakiplerine korku salar. Zelal ise neşeli ve güçlü yapısıyla, hayatın acımasız yüzünü yumuşatmaya çalışan genç bir kadındır. Onun mücadeleden yılmayan tavrı, Akın`ın karanlık dünyasına ışık tutar.

Selin Altgöçer yaşadığı bir olay sonucu sağır kalmıştır. Bir yandan bununla baş etmeye çalışırken diyer yandan sevdiği çocuğun yani Cenk Altay Karasu `nun ilgisini çekmeye çalışır. Ama bilmiyordur ki Cenk ona çok uzun zamandan beri aşıktır. Selin sağırdır ve Cenk müzisyendir. Birisi hayatını notalara adamışken diğeri tek bir ses bile duyamamaktadır. Peki bu ilişki nasıl yürüyecektir.

SİZ: Uraz, SİZ :Hiç duydun mu gözyaşı şişesini?Bugün gittiğim müzenin müdürüyle biraz konuştum o anlattı. SİZ:Eskiden insanlar, söylenemeyen acılar için küçük bir şişe saklarmış. Her gözyaşını içine damlatırmış, konuşmak yerine ağlarmış. Çünkü bazı kelimeler ağırdır, bazı duygular ise sessizdir. SİZ : Ben de böyle bir şişe hayal ediyorum bazen. SİZ :İçinde bir şey yok gibi… ama aslında dolup taşıyor. SİZ: Belki biri birini çok sevmiştir, ama söyleyememiştir. Belki yanında gülümsemiş, ama içinden bin parçaya bölünmüştür. Ve her susuşunda bir damla daha bırakmıştır o hayali şişeye. SİZ : İşte o şişe, benimle yaşıyor. SİZ :Görünmez bir rafta duruyor, sessiz ama orada. SİZ: Belki bir gün fark edersin, belki de hiç... (Görüldü) (Yazıyor...)