Bazen aşk, büyük planlarla değil; pijamalarla, bir fırın yolunda ve elde patlayan bir torpille başlar. Annesinin zoruyla ekmek almaya çıkan bir kız... Mahalle arasında torpil oynayan çocuklar... Çikolata karşılığında alınan bir cesaret parçası. Ve yanlışlıkla atılan bir torpilin, yoldan geçen bir arabanın içine düşmesiyle altüst olan bir an. Ve o patlama, sadece bir torpili değil, iki kalbi de ateşler. Tesadüf mü? Hemde abisinin arkadaşı çıkması? Yoksa aşk, gerçekten biraz torpil ister mi?

Elayın hayatı iyi değildi barlasın ise çok iyi peki üvey kardeşlik elayı iyimi yapardı yoksa barlası kötümü yapardı karanlık ve aydınlık birbirini tutardı

Anrenetör babası olan Ervanın babasının öğrencisi olan Yiğit e olan aşkı

Mira, üniversite hayalleriyle ablasının görkemli villasına adım attığında, bu devasa evin sadece duvarlardan ibaret olmadığını anlamıştı. Ablasının kağıt üzerindeki evliliği buz gibi bir sessizliğe gömülmüşken, eniştesi Çağkan’ın karanlık ve sahiplenici bakışları Mira’nın üzerinde bir gölge gibi dolaşmaya başlar. Boş koridorlarda yankılanan her adım, loş ışıklı salonlarda tesadüf süsü verilmiş her temas, Mira’yı ablasına olan sadakati ile Çağkan’ın vaat ettiği tehlikeli tutku arasında bir seçim yapmaya zorlar. kilitli kapıların ardındaki fısıltılar ve ihanetin verdiği o yakıcı suçluluk duygusu... Bu villa artık bir yuva değil, parmaklıkları arzudan örülmüş altın bir kafestir. "En yakınındakine ihanet etmek, hiç bu kadar tatlı olmamıştı."

Lina:Aras benden uzak dur senle kalmak istemiyorum özgür olmak istiyorum ben Aras: “Bana ait olan hiçbir şey… özgür kalamaz.”

Siz: Allah aşkına, gece gece benimle derdin ne kardeşim? Bilinmeyen Numara: Bana kardeşim demesen mi? Siz: Neden demeyeyim? Bilinmeyen Numara: İleride başka birşey diyeceksin de ondan 😉

demir_batuhan: Sana deneme birincisinin kopya ile birinci olduğunu söyledim. Sense beni kopyacı olarak gösterdin! siyah_beyaz_itiraf: Birinciyi çekemediğin için attığın yalanın bir bedeli olmalıydı, Hancı.    ⁠♡♡♡ "Seviyoruz be zalımın kızını." "Şuna bakın ya hemen zalımın kızı olduk! Hani ben senin güzelin, bebeğin, bir tanendim?" "Sen Batuhan`ın güzelisin bu değişmez bir gerçek, güzellik." deyip göz kırptı. "Kanma." diye fısıldadı, Sezin. "Karışmasana." dedi, Yunus. "Sus be sen. Ben aşkını itiraf edemeyenlerle konuşmuyorum." Batuhan`a aşkımı itiraf edemediğimde benimle gerçekten konuşmamıştı. "İtiraf et aşkını!" demişti Batuhan bana. "İtiraf et aşkını!" demişti Sezin Yunus`a. Ve itiraf et aşkını demeden sevmişti birbirlerini Yüsra ile Barlas. Onlar her zaman cesurdu, ilk kavuşanlardı, hep var olanlarından...

Bu kitap ağır küfür ve şiddet içerir! Okuyucularımızın bunu ön planda tutarak okumasını öneriyorum.

Zengin bir aileden gelen annem ve evlendiği örgüt liderinin oğluyla aynı evde kalacağımı bende düşünmezdim. Ama hayatın ve geçmişin ne getirdiği bazen hiç kestirilemez olabiliyordu...

"Bazı insanlar kışın ayazını ruhunda taşır, bazıları ise yazın güneşini... Peki ya o ayaz, bir begonvil kokusuna yenik düşerse?" Alin Bade, bu kasabanın hırçın denizi, taş duvarlarından taşan inatçı begonviliydi. Elinde fırçası, saçlarında deniz tuzu ve kalbinde babasından kalan o emektar teknenin hikâyesiyle, kendi küçük cennetinde özgürdü. Ta ki o simsiyah, soğuk ve lüks araç bu dar sokakların tozunu yutana kadar. Ayaz Barkın, gökdelenlerin soğuk camlarından, kâr tablolarından ve mutlak güçten ibaret bir dünyadan gelmişti. Onun için bu kasaba sadece bir iş dosyası, Alin Bade ise yoluna çıkan önemsiz bir pürüzdü. Yıkmaya, değiştirmeye ve betonlarla kendi krallığını kurmaya yeminliydi. Deniz ve taşın ezeli kavgasıydı onlarınki. Ayaz, sarsılmaz kibriyle her şeyi yerle bir etmeye yeminli bir fırtınaydı; Alin Bade ise o fırtınanın tam kalbinde, en sert kayaları bile çatlatarak kök salan o inatçı begonvildi. Biri sessizliğiyle üşütüyor, diğeri varlığıyla yakıyordu. Ancak Ayaz’ın kimsenin bilmediği bir kuralı vardı: Herkesin "Alin" dediği o kıza, o sadece "Bade" diyecekti. Çünkü o isim, sadece onun fethedebileceği gizli bir krallığın anahtarıydı. "Sen benim hayatıma bir yaz güneşi gibi doğmadın Bade; sen benim hiç bitmeyecek sandığım kışı, tek bir gülüşünle ateşe verdin. Şimdi küllerimin arasında bile sadece senin adını fısıldıyor.” Deniz tuzu kokan sokaklarda, nefretle başlayan bu oyunun ortasında tek bir soru kaldı: Güneş mi buzu eritecekti, yoksa buz mu güneşi söndürecekti?

Ateş ve Su oyununu gerçekte yaşamak isteyenler için ...

Psikiyatrist olan Yasmin her zamanki işlerini hallettigi bir gün karşısına bit teklif gelir.Insanlarin adindan bike korktuğu o adam,Eymir Yaman.Özel doktorluk yapmalarini isterler ve Yasminde kabul eder.Bakalim bu gorevde daha neler basimiza gelecek????

Her şeye rağmen ayakta durmak zordur. En sevdiğinden en güvendiğinden darbe yemek daha da zordur. Genç kızımız Mira Soylu yaşadığı her şeye rağmen ayakta kalmayı başarmıştır. Ta ki en büyük kazığını en güvendiğinden yiyene kadar. Şimdi ise iki seçeneği vardı. Ya yediği kazığın bedelini ödeyecek yada bedelini ödetecek.

+takıksın gerçek aşk değil bu -senin için çabalıyorum. diye,seni yanımda görmek istiyorum diye mi takık oldum

"Doruk sessizce önümde belirdi, sırtımı soğuk duvara yasladı. Gözleri derin ve karanlıktı, yüzünü bana yaklaştırdı; nefesimiz birbirine karıştı. Ellerini kollarımın yanına sıkıca bastırdı, beni duvara kıstırdı ve dudakları benimkine değdiğinde, hem korku hem de kaçınılmaz bir arzunun gölgesi bedenimi sardı. " Duru, ailesinin mükemmeliyetçi ve soğuk beklentilerinin gölgesinde, kendi hayatında nefes alacak bir boşluk bulamayan genç biriydi; her gün, sanki görünmez zincirlerle sıkıştırılmış gibi geçiyordu. Ta ki o kahverengi gözler, bir anda tüm dünyasını esir alana kadar. Gözlerinde hem bir tehlike hem de çekim vardı; Duru, kendini istemese de onlara kaptırdı. Esirliğin gölgesinde, arzularını, korkularını ve hiç fark etmediği sınırlarını keşfedecek, kendini karanlık bir oyun içinde bulacaktı.

Çocukluğundan beri hiç çalışmamış, hayatı görmemiş ve kolaya kaçmış bir kadının konfor alanından çıkıp ayakları üzerinde durma çabası… Peki bu kadın ne zorluklarla karşılaşacak, bu yolda yeni bir aşkla karşılaşacak mı, arkadaş edinebilecek mi? Hamilelik, evlilik ve hayatın getirdiği zorluklar ile ilgili birçok tetikleyici unsur vardır!

TokaAvcısı:Mavi sweatshirt. Muz toka. Sinirli kaş. Ve yine gülmemek için kendini zor tutan dudaklar. Senin o "umrumda değil" haline bile ayrı düşüyorum. MuzTokalı:?? Şey... Sen kimsin ve neden kulağımın arkasından mesaj atıyormuşsun gibi hissettim? "İki anonim hesap, binlerce kelime... Ve gerçeğe giden tek bir yol."

Bu bir peri masalı. Kitabı tersten okumalı.

Bu bir satranç oyunuydu ve satranç bizim için bir kumardı, sadece bir zeka oyunu değil. Ve zeka, o ise bizi yöneten, ya o kumarı kazandıracaktı ya da kaybettirecekti. "Kimsin sen? Ben neredeyim? Hangi zamandayız biz? Beni niye buraya getirdiler?" Karmaşıktım. Daha hangi zamanda olduğumu bile bilmiyordum. Teknoloji vardı, küflenmiş duvarlar vardı. Cidden ben nereye düşmüştüm böyle? Kimdi karşımda ki adam? Zincirin Gölgesinde Mahkûm ⛓️🤍 !Bu kurgu tamamen hayal ürününden ibarettir. Her şey şahsıma aittir. Uyarı: kurguda yazılan her şey hayal ürününden ibarettir

"Üç haftalık kayboluşun ardından Defne Aydın`ın nasıl, ne şekilde Türkiye`ye döndüğü ise hâlâ belirsizliğini koruyor. Genç şarkıcının kaçırıldığı mı, yoksa kendi isteğiyle mi ortadan kaybolduğu soruları sosyal medyada gündem oldu. Ünlü ismin, Devran Arıkan ile ne tür bir ilişki yaşadığı ise henüz netlik kazanmış değil..." . . . Defne Aydın, hayallerini sahne ışıklarıyla büyüten genç bir şarkıcıydı. Hayatında yalnızca iki arkadaşı ve onu seven dinleyicileri vardı. Bir gecede alkışlardan kelepçelere, özgürlükten karanlığa sürüklendi. Defne Aydın, yabancı bir ülkede alıkonuldu, öldürülmek istendi. Devran Arıkan. Güçlü, tehlikeli, kaçışı olmayan bir adam. Defne`yi kurtardı ama aynı zamanda onu kendine bağladı. O bir kurtarıcı mıydı, yoksa hayatına giren en büyük felaket mi? Bu, minnetle başlayan bir yakınlık. Korkuyla büyüyen bir tutku. Ve gitmek istedikçe daha çok çekildiği bir aşktı. Devran onun kalkanıydı. Ama aynı zamanda kafesiydi. Ve aralarında, her nefeste hissedilen bir gölge vardı: Akdeniz belası. Bu hikâyede aşk, güven kadar tehlikeli.

Mihra`nın bir soyadı yok. Çünkü ona bir kimlik değil, bir görev verildi. Yetimlerden kurulan, devlet dışı ve illegal bir örgütün içinde büyütüldü.Emir almayı, iz bırakmamayı, gerekirse öldürmeyi öğrendi. Hayatta kalmanın bedelinin duygular olduğunu çok erken yaşta anladı. Onun yeni görevi, yeraltı dünyasının en güçlü mafya liderlerinden biri olan Uras Tolga Karaçay`dı. Yaklaş. Sız. Çökert. Ama bazı hedefler yalnızca düşman değildir. Bazıları kalbin en savunmasız yerine kurulur. Uras, gücüyle korku salan bir adamdı. Güvene inanmayan, zaafa yer bırakmayan, karanlıkla barışık biri. Mihra ise onu yok etmek için gönderilen ateşti. İkisi de gerçeği bilmiyordu: Bu savaşta kazanan olmayacaktı. Emirler kan ister. Kalp itaat etmez. DİRENİTAT, düşmanlıktan aşka, itaatten isyana, karanlıktan ateşe uzanan bir hikâye. Ve bu hikâyede asıl soru şudur: Bir insan, kendisini yok etmekle görevli birine âşık olabilir mi? Kesit "Günahım sensin," dedi. Kelimeler dudaklarından dökülürken, içimdeki parmağı hareketini hızlandırdı, beni bir uçurumun kenarına doğru sürüklerken ruhumu da bedensel bir zevkle yaraladı. "Bütün günahlarımın toplamı, senin o yeşil gözlerinde saklı." ​Bedenim kontrolümden çıkıyordu. Sırtımı mermer duvara daha sert dayadım, tırnaklarımı onun ıslak omuzlarına geçirdim. "Ben senin hiçbir şeyin değilim," dedim, inleyerek. "Duyuyor musun? Hiçbir şeyin!" ​Uras başını hafifçe yana eğdi, dudakları dudaklarıma o kadar yakındı ki her kelimesi ağzımın içine dökülüyordu. "Öyle mi?" dedi, sesi bir vaat kadar karanlıktı. "Peki, bu bir tek parmağımın yanına yenilerini eklesem... Seni tamamen ele geçirip, bu soğuk mermerlerin üzerinde sana çığlık attıracak kadar zevk versem... O zaman ne olur? Yine hiçbir şeyin değilim diyebilir misin?" ​Gözlerinin içine baktım. Ölüm ve tutku aynı masada oturuyordu. "Ölümün olur," dedim, sesimdeki titreşimi öldürmeye çalışarak. "Eğer bunu yaparsan Uras, o çığlığın sonunda duyacağın son şey, kalbine sapladığım bıçağın sesi olur."

Bu hikâye bir aşk hikâyesi değil… Bu hikâye, karanlık bir adamın tek bir kız için dünyayı yakabilecek kadar ileri gitmesini anlatıyor. Bazen sevgi… korumakla başlar. Ama sınırı aşarsa… bir takıntıya dönüşür. Ve bazı insanlar… sevdikleri için tehlikeli olur. Eğer bu hikâyeye giriyorsan… bil ki çıkışı yok.

``Kıbrıs`a bir kez gelen her zaman geri dönmek ister...`` ☀️🤍

"Aşkın unutuşa, geçmişin ihanete yenik düştüğü bir hikâyede; gerçekle yalan, kalple akıl arasında kalan bir aşkın savaşı..." Unutulmaya mahkum bırakılan bir aşk… Saklanan bir hayat… Ve yeniden atan bir kalp… "Biz birbirimizin sıfır noktasıydık" Deva Alkım Erendiz & Ferman Erendiz

Tuna, soğuk bir kış günü sevdiği kıza açılmaya karar verir ancak ona bu durumunu anlatacak cesareti yoktur. Su içip gelene kadar sevdiği kızdan 5 cevapsız çağrı alır. Bu normal değildir çünkü sadece sevdiği kız başı belaya girdiğinde 1 den fazla arardı. Peki şuan kızın başına bir şey mi geldi, yoksa evde oturuyor mu?