Berfin Bozan, abisinin aşiret kurallarını yıkan aşkının bedelini, Midyat’ın korkulan ağası Aras Karahanlı ile berdel evliliğiyle öder. Aşk mı ağır basacak, kader mi? yetişkinlerin okuması önerilir

Lise yıllarında dört arkadaşın kurduğu sanal dosluk ,yıllar içinde gerçek hayata karışmadan devam eder Sare ve Aras sevgili Yağız Aras`ın en yakın arkadaşı Hilye ise hep oradadır .sessizce uzaktan kimseyle aynı ekranda görünmeyen Kimse hilye ve yağızın neden hiç denk gelmediğini bilmez Takı hilye doktor olarak Mardin`e görev yapmaya gidene kadar

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

Henüz 17 yaşındaki Mai, hiç tanımadığı ailesinin kanlı töresi yüzünden İstanbul’daki hayatından koparılıp bir berdelin ortasına atılır. Karadağ Konağı’nın acımasız kurallarına ve kaderini mühürleyen adamlara karşı tek başına amansız bir direniş başlatır. Ancak bu esaretin ortasında onu, karanlığa gömülmüş ve herkesin ümidini kestiği felçli bir adam beklemektedir: Mirza. Mai, kendi yaralarından kan akarken, ruhu ve bedeni tutsak kalmış Mirza’ya derman olacak; iki yaralı ruh bir olup bu cehennemi baştan yazacaktır. Kırık porselenlerin üzerinde başlayan bir isyanın, iki kalbi yeniden hayata döndüren fırtınalı hikâyesi…

küçük bir köyde yaşayan kızdan yardım isteyen bir askerle yaptığı hata ile başlayan bir aşk hikayesi..

Ben Melina. Otuz yaşındayım. Savcıyım. On yaşında bir kızım var. Hayat bana hiç kolay davranmadı. Yirmi yaşımdayken hamile olduğumu öğrendiğimde eşim bebeğimizi istemedi. Bana çocuğumu aldırmamı söyledi. Ben ise kızımı seçtim. O gün eşimi geride bıraktım. Kızımı tek başıma büyüttüm. Gecemi gündüzüme kattım, hukuk fakültesini bitirdim ve savcı oldum. Şimdi ise yeni bir görev beni bekliyor. Mardin`e tayinim çıktı. Beni orada neyin beklediğini bilmiyorum. Belki çözeceğim zorlu davalar... Belki de otuz yıldır saklanan gerçekler... Ama bildiğim tek bir şey var. Ben Melina. Adalet benim mesleğim değil, yaşam biçimim. Ve ne olursa olsun, doğruluktan asla vazgeçmeyeceğim.

Amcasının öldürdüğü damadının kardeşi ile berdel yüzünde evlenmek zorunda kalan Zilan ve Azad`ın aşk hikayesi. Azad Zilanin arkasına geçti gelinliğin fermuarını yavaş yavaş indirdi. Odada tek bir ses yoktu Zilanin iç çekisleri dışında,Azad ustaca indirdi fermuari "git çıkar ne yapacaksan yapıp gel !" Dedi. Zilan gelinliğin ön tarafını tutup banyoya girdi kapıyı kilitledi çünkü içinde barındırdığı iki duygu tek vardı, gerçi başka duygu hissedecek hali kalmışmıydı o da muamma. Zilan gelinliği indirip önceden banyoya koymuş oldukları gecelikle bakıştı eskiden olsa bu gecelikleri kocama giyeceğim diye sevinirdi ama sevdiği adamla okuduktan sonra bu hayalleri kurardı adı üstünde hayal eskide kaldı. Zilan üstündekileri çıkarıp suyun altına girdi suda belli bir süre kalınca Azad kapıya gelip çaldı " çabuk ol !"diye bağırdı içinden keşke ölsem dedi. Duşunu alıp üstüne geceliği giyip kapıyı açtı yatağın yanında ki koltukta oturan Azad kapı sesi gelince banyonun kapısına baktı üstünde bembeyaz bir gecelik bulunan küçük karısına cildi süt beyazı gibi beyaz saçları simsiyahtı geceliğin içinde adeta peri kızı gibiydi. Azad kendine itiraf edemese bile içinden karısı olduğu için çok şanslı olduğunu söylemişti . Zilan odaya girdi Azad tam karşısında durup dudaklarını öpmeye başladı.

“Ama şunu sakın unutma Karan: o duvak sadece yüzümü el alemden saklamaya yarayacak, seninle aramızdaki uçurumun köprüsü olmayacak!” “Aramızdaki uçurum bir köprüyle geçilmez zaten ama bir gün seninle bu uçurumu, el ele aşağı düşerek kapatacağız.” * * * Hazal için hayat, sığındığı o sessiz limanda kendi halinde akıp giderken bir gecede, tek bir fırtınayla darmadağın oldu. İkizi Hayat’ın vefatıyla kucağına bırakılan emanet, sadece minicik bir bebek değil; kaçmaya çalıştığı o karanlık ve acımasız töre kanunlarının ta kendisiydi. Mardin’in o koca, kasvetli Özkaya konağına adım attığında karşısında sadece düşmanları değil, beş yıl önce kalbine gömdüğü o yeşil gözleri buldu: Karan Özkaya. Geçmişin hesapsız yaraları, konaktaki entrikalar ve kapıda bekleyen tehlikeler zincirine karşı, birbirlerini tanıyan ama yabancı olan Hazal ve Karan tek bir amaç için bir araya geldi: Korunmasız bir bebeği canları pahasına korumak. Biri geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan bir aşiret ağası, diğeri ise bir gecede anne olmak zorunda kalan yaralı bir kadın...

Çocukluk aşkı Cihangir, askerden döndüğü gün hiçbir açıklama yapmadan nişanı attığında Nalan’ın dünyası başına yıkıldı. ​Fakat Nalan yas tutmak yerine ateşi yakmayı seçti. ​Cihangir’i en can can alıcı yerinden vurmak için onun acımasız düşmanı Cihan Karadağ’ın kapısını çaldı. İntikam yeminiyle başlayan bu tehlikeli yakınlaşma, geçmişin karanlık sırları ve dizginlenemez bir tutkuyla kontolden çıkan dev bir yangına dönüştü. ​Peki Nalan intikamını alırken, kalbini düşmanına kaptırmaktan kaçabilecek mi? YETİŞKİNLERE UYGUNDUR ❣️

Mesafeleri ve zamanı tanımayan bir aşk hikayesi.

Aşk, bazen bir silahın gölgesinde doğar. Ve bazı yazgılar, kınayla değil kanla mühürlenir. Heja, Mardin`in taş avlularında narinliğiyle büyümüş bir genç kadındır. Ancak bir sabah, abisinin düşman aşiretin kızını kaçırdığı haberiyle dünyası yerle bir olur. Uçurum kenarında alınan bir kararla, iki düşman ailenin kanı durdurulur-ama bir bedelle: berdel. Heja, sevmediği bir adamla; Baran ise adını bile duymadığı bir kızla evlenmeye zorlanır. Bir taraf için fedakârlık, diğer taraf için mecburiyettir bu evlilik. Ama içten içe, kırgın bakışlar, susturulmuş hayaller ve geçmişin kanlı gölgeleri arasında bir kıvılcım belirir. Baran`ın kalbinde bir şeyler kıpırdamaya başlar. Heja`nın sessizliği, içindeki fırtınaya dönüşür. Kimi kaderini seçemez, ama bazıları o yazgıyı yeniden yazmaya cesaret eder...

... Bir insanın canı ne kadar yanabilirse o kadar yanmıştı. Ama üzülmüyordum. Müslüman umutsuz olmazmış, yeni yeni öğrenebilmiştim. Bu yaşıma kadar nasıl oldu da nefes alabildim, yemek yiyebildim, su içebildim bilmiyorum. Allah onu bulamamış olsam da rızkımı kesmemişti. Onu bulmamı beklemişti... Onu bulduğumda ise yanımdakileri kaybetmiştim. Tek kalemde silmişlerdi beni. Ailem bile.

Bu kitap 1& yaş ve üzeri okurlar için uygundur. Hikayede geleneksel aile yapıları,psikolojik şiddet, c1nsell1k içeren sahneler bulunmaktadır. Bazı bölümler hassas okuyucular için rahatsız edici olabilir. Mardin`in taş duvarları yalnızca yılların izini değil, suskun bırakılmış sırları da saklar. Aslanbey ve Sancak aileleri arasında verilen bir söz, iki konağın kaderini birbirine bağlar. Ancak düğüne sayılı günler kala saklanan bir sır, herkesin hayatını altüst edecek kadar büyür. Narin Aslanbey, bir sabah uyandığında artık kendi hayatını değil, başkalarının verdiği kararları yaşamak zorunda kalacağını henüz bilmiyordur. Peki ya bir gelin, beyaz duvağını kendi isteğiyle değil de bir başkasının günahını örtmek için takarsa?

Matem yüklü goncaların açtığı bir şehirdi Mardin...

Taşların hafızası vardı burada. Her duvar, ardına saklanmış bir sırrı; her avlu, yarım kalmış bir duayı taşırdı. Bir kurşun yalnızca bir canı değil, bir konağın sessizliğini, bir annenin ömrünü, bir ağabeyin omuzlarını, bir sevdanın geleceğini de vururdu.

Bu, yalnızca Narin ile Ferman`ın hikâyesi değil...

Bir nar ağacının gölgesinde filizlenen suskunlukların, ailelerin omuzlarında taşınan yüklerin, kaderin birbirine düşürdüğü insanların hikâyesi.

Çünkü Mardin`de bazı goncalar baharı beklemeden matem açar...
Ve bazı hikâyeler, daha ilk sayfasında insanın yüreğine sessizce yerleşir.

🌾

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

Birbirinden habersiz taşınan bir miras...

Ve kaderin hiç umulmadık bir anda karşı karşıya getirdiği iki insan.

Efruz ve Ali Murad...

Bazen insan sevdiğiyle değil, ait olduğu yerle imtihan edilir.

"O zaman sana az evvel yeri öptüren at değil inekti."

"Git işine be ! Sana mı kaldı beni yargılamak !"

"Az önce canını kurtardım ,yinede teşekkür edeceğine birde karşındakini azarlıyorsun. Tam bir Şerkeşsin !"

"Sende yaptığı iyiliği insanın gözüne gözüne sokan, çok bilmiş Ganere herifin tekisin !"

O gece bir söz verdim. Ve ben, nâm-ı diğer Yılanın Yavrusu, yıllar önce söndürdüğünüz o ateşi tekrar yakmaya geldim... •Kitap tamamen şahsıma aittir ve tüm hakları saklıdır.

Düğününde kocası yerine kocasının gönderdiği figüranla evlenen ama hiç bir şey onların istediği,beklediği gibi gitmeyen bir hikaye. Kocasınınbir kadına aşık olup ondan boşanmak istemesi onu zora sokar ve engellemeye çalışır,ama beklediği gibi olmaz…

Taşa yazılan bir kader belkide yıllarca bu kaderi gerçekleşmeyi ve iki zıttı birleştirmeyi bekledi.

20 yıl boyunca yaşadığım şeyler boşuna mıydı? Ben o kadar zorluğu boşuna mı yaşamıştım? Sonunda bir aileye sahip olabilecek miydim? Artık savaşmam gerekecek miydi? Eski, beni sevmeyen ailem tırnaklarımla kazıya kazıya geldiğim bu noktayı isteyecek miydi?

🔞🔞🔞🔞 bulunmakta Argo kelimeler, küfür bulunuyor Bedel değil aşk hikâyesi Amir Ağa`nın ağzından çokça sahne bulunuyor

Mardin`di burası aşkların yarım kaldığı Şehir.. Azad ile Dilan töreye kurban gitmişti, Azad sevdiği kadın ile evlenirken Dilan acı çekeceğini sanıyordu.. DİLAN KOZAN,Mardin`de güzelliği ile tanınmış Dilan KOZAN, diğer lakabı ile ŞEHRAZAT, Şehrazat özgürlüğüne düşkün demekti peki Dilan bu özgürlüğe ne zaman kavuşacaktı,evleneceği adam ailesinin veremediği sevgiyi de özgürlüğüde verebilecekmiydi.. Mardinin en ün sanmış Ağası AZAD ŞAHİN bu özgürlüğü sevdiği kadına verebilecekmiydi yada bu şehrin yarım kalan aşklarına mı dönüştürecekti aşkını.. "Dilan`ım çek vur beni ama bu herif ile gitme, eğerki gidersen ben o zaman ölürüm"... Gelin beraber Mardin töresi yüzünden evlenen bu iki gencin aşkını okuyalımm. Bence kitabımı beğeneceksiniz bi şans vermeyi unutmayınn😊

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkûm bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin ağır gölgesinde ve geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bu evlilikte Gül, abisinin işlediği affedilmez bir günahın bedelini kendi hayatıyla ödemek zorunda kalır. Mirza ise yıllar önce geçirdiği felaket bir kazanın ardından yatağa mahkûm olan, sesi susmuş ve yürüyemez hale gelen bir adamdır; ancak sesi çıkmasa da her şeyi anlatan gözleri, ilk andan itibaren Gül`ün ruhuna dokunur. İntikam ve zorunlulukla başlayıp zamanla derin bir şefkatle büyüyen bu beraberlik, tek bir söz bile söylenmeden gözlerle yazılan suskun bir aşk hikâyesine dönüşür. Gül başta Mirza`ya yalnızca merhametle yaklaşsa da zaman geçtikçe onun bakışlarındaki kırılmışlığı, yüreğindeki sessiz çığlığı ve unutturulmaya çalışılan o umudu hissetmeye başlar. Şefkatle kanatlanan bu aşk, zamanla sadece iki kırık yüreği iyileştirmekle kalmayacak, birbirine düşman iki aşiretin de kaderini yeniden yazacaktır. "Bir insan ne zaman gerçekten hayatta kalırdı; bedeni iyileşip ayağa kalktığında mı, yoksa yalnızlığına ve kalbine bir başkası dokunduğunda mı?" YAZAR NOTU! Bu hikâyenin başlangıç kurgusunda; berdel, aşiret düzeni ve engelli bir ağa gibi bazı ortak anlatı unsurları bulunabilir. Bu unsurların benzerliği bilinçli olarak saklanmamaktadır. Ancak hikâyenin ilerleyen bölümleri, karakterlerin geçmişleri, ilişkileri, çatışmaları ve olayların gelişimi kendi kurgusuna göre oluşturulmuştur.Yani Aşk-ı Lâyezâl`ın olay örgüsü ve karakter gelişimi tamamen kendi kurgusuna sahiptir." Bu nedenle eseri tek bir benzer olay veya ortak tema üzerinden değerlendirmek yerine, hikâyenin bütünüyle ele alınmasını rica ediyorum. İyi okumalar. ♡

Bazı evlilikler aşkla başlamaz. Bazı insanlar birbirini istemeden hayatına alır. Ama kalp, verilen kararlara her zaman itaat etmez. O, hayatının kontrolünü elinde tuttuğunu sanıyordu. Ta ki hiç istemediği bir adamla aynı kaderin içine sürüklenene kadar… Bir tarafta ailesinin baskısı, geçmişin yaraları ve kaçamadığı bir evlilik… Diğer tarafta ise ilk bakışta soğuk, mesafeli ve ulaşılmaz görünen bir adam. İkisi de bu evliliği istememişti. İkisi de birbirinden uzak durmaya kararlıydı. Ama aynı çatı altında atılan her adım, söylenmeyen her söz ve gizlenen her duygu onları birbirine biraz daha yaklaştıracaktı. Çünkü bazen insan, en çok istemediği kişide kendini bulur.

Ayazın bir dava için ülkenin en iyi avukatı olan aleyna cengizeden yardım ister. Herşey yolunda giderken başkasının yaptığı bir hata sonucu ikilinin hayattı birden değişir.Mahkeme salonlarının soğuk duvarları arasında başlayan hukuk mücadelesi, Mardin`in dar sokaklarına ve ikilinin arasındaki duygusal hesaplaşmalara taşınır. Sırlar birer birer dökülürken, Ayaz ve Aleyna kendilerini hem geçmişin gölgeleriyle hem de kalplerindeki fırtınayla baş başa bulur. Adalet, sırlar ve tutkunun masumiyeti sınadığı bu yolda, fırtına koptuğunda kim ayakta kalacak?