Mihriban sadece çiçeğini teslim edip gününe devam edecekti. Plan buydu. Ama karşısına Affan Çırakoğlu çıktı. Kibirli. Sinir bozucu. Buyurgan. Ve Mihriban’ın sabrını birkaç dakika içinde tüketebilecek kadar ukala… İlk karşılaşmaları romantik değildi. Hatta romantizmden mümkün olduğunca uzaktı. Ortada kırmızı güller vardı ama aşk yoktu; kavga vardı, yumruklar vardı ve Mihriban’ın Affan’ı bir daha görmemek için ettiği sessiz dualar vardı. Sonra kader onlarla biraz eğlenmeye karar verdi. Çünkü aynı gün yolları yeniden kesişti. Birbirlerinden hiç hoşlanmayan bu iki insan için artık hiçbir şey eskisi kadar kolay olmayacaktı. Atışmalar yerini meraka, merak alışkanlığa, alışkanlık ise ikisinin de adını koymaktan korktuğu bir duyguya bırakacaktı. Fakat Affan’ın geçmişinde kapanmamış yaralar, Mihriban’ın omuzlarında ise herkesten sakladığı yükler vardı. Ve bazı aşklar, “Seni seviyorum.” denildiğinde başlamaz. Bazıları tam da biri çekip giderken anlaşılır. **Bir Ayrılık Gününde…** Birbirlerini bulmaları tesadüftü. Sevmeleri belki kader. Peki ya ayrılıkları?

Bugün tam bir ay oldu buraya geleli. Dört duvarın arasındayım. Küf kokuyor burası, biraz da is. Derin bir koku çekiyorum içime, işte diyorum kendime; İşte benim yaşama sebebim bu. Zar zor sığdığım yatak bu gece bana dar olmakta kararlı, uyku denen o lanet şey girmiyor gözüme. Bedenim bir külçeden farksız, dört gündür uyumamışım. Yine girmiyor. Gözümü her kapattığımda cesetler beliriyor o karanlıkta. Ceset denmez ona, olsa olsa leştir o. Derdi amcam yanımda olsaydı. Haklı, leşti her biri. `İlk günler kusarsın sürekli, uyuyamazsın, rüyana girer kabus ederler.` Demişti amcam, şimdi söylediği her şeyi yaşıyorum. Apansız bir ürperti geliyor engel olamadığım, rüyalarımı kabus ediyorlar epey bir vakittir. Bunların hepsi birkaç aya mazi olacak, biliyorum. Ne artık rüyama girecekler, ne de leşlerini görünce kusacağım. Ben artık öldürmek için yaşayacağım. Ben kim miyim? Ben Dinçer, Dinçer Demirsoy. Başka da hiçbir şey değilim zaten. Hayatta bir şey olmak için işte şimdi tam da buradayım. Tek bir kelimeyle anlatamadığım bu şehirdeyim. Ölü kentteyim, ölü zırhlarının içindeyim, leşlerin her gün daha da arttığı bir mezarlıktayım.

Merhaba sevgili okurlarım; bu kitap benim ilk hayalim,ilk heyecanım,ilk başarım, ilk korkum,ilk sevincim... Bu kitabı okurken lütfen hislerimi dikkate alın, unutmayın bir kitabın başlangıcı ve bitişi yazarın duygularına bağlıdır...

Her hikaye ?�yle ba?lar, ya bir yere bir yabanc? gelir ya da birileri yeni ba?lang?�lar yapar. Bizim hikayemizde okulumuza bir yabanc? gelmesi ile ba?l?yordu. Onca y?ll?k arkada??m?n a?k hayat?n? d�zene sokay?m derken kendim a??k olup �zerine birde dengelerimi bozmu?tum. Ama her mutlulu?un bir sonu olurdu ancak bu kadar k�t�s�n� bende tahmin edememi?tim...

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

Kaan&Naz
Emir&Melek
Umut&?nci
Yi?it & Melisa
Sude(Kaana a??k ve nazla ili?kisini bozmak istiyor)

Bir kadın ancak tek başına hayata tutunmayı öğrendiğinde güçlüdür... (Kadınlarımıza ithafen) (Severek yazmakta olduğum kitabı umarım beğenirsiniz. Okuyup bol bol yorum yaparsanız çok sevinirim.Şimdiden hepinize teşekkür ediyorum.☺️) 📚✏️☕

Geçmişin hataları yürekte yangın iken, Biri pişmanlıkla, Diğeri ise acıyla yoluna devam etti. Calton beklediklerinin yükünü de sırtlanırken her yerde eşini aradı. Enna ise kayıp bir ruh iken yeniden canlanmayı başardı.

Kendi kitabimda gecen siirlerimi yada öylesine yazdığım şiirleri paylaşıyorum

Alperen’in hikayesini okumaya hazır mısınız?

© Bir Sigara yakıyorum, Sönene dek neler küle dönüyor içimde.. Şiir okumak için darbe almış yürek gerek, His gerek, Hüzün gerek, Kaldıysa mutlu bir tebessüm gerek, Hissini bulup satırlarımda benimle buluşan gönüller sefa gelmiş..Gönül soframızda her gelene yer vermek gerek.. #1 - #8 Her şiirin bir hikayesi olur,eğer kendi hikayeni arıyorsa satırlarda gözlerin,emin ol o hisleri barındırıyor tüm şiirlerim.. Ben bir yalnızlık haline sürüklendim ama yoklasanız yine aşk kırıntıları bulursunuz ceplerimde.. ( Herhangi habersiz bir kopyalanmasında yasal işlem süreci başlangıcı devreye girecektir ) Tüm Hakları Saklıdır

Hik�yemin hangi noktas?nday?m bilmiyorum ama orta yerinden okuyorsun beni.

Baz? ad?mlar at?lmal?, baz? yollar y�r�nmeli, baz? anlar ya?anmal?yd?. Baz? insanlar gitmeli, baz?lar?ysa kalmal?yd?. Hayat bir ?ekilde yolunu bulmal?yd?. Bir ?ekilde akmaya devam etmeliydi.

????

Elvin Erden d�?�n g�n� sevdi?i adam taraf?ndan karn?nda �� ayl?k bebe?i ile terk edilince ya?ad??? ?okla kaza ge�irir. Kader onu Poyraz Karaaslan ile kar??la?t?r?nca bunun gidece?i noktay? ikisi de kestiremez.

Kimse bilmezdi ama bir hik�ye bitmeliydi ki yeni bir hik�ye ba?layabilsin.

Bu kimin hik�yesiydi?

Ayrılıklar. Can yakıcı ve habersiz ayrılıklar... Sevdiğin birisi gider bazen ama haberin olmaz. Birisini çok seversin, delicesine korkarsın onu kaybetmekten. Bu kişi illa sevdalın olmak zorunda da değil... Aile. Mesela, Korkmaz ailesi. Şu anda kaybetmekten korktukları, çokça sevdikleri ve evlerinin direği olarak gördükleri Salim Korkmaz’ı kaybetmişlerdi. Fakat haberler yoktu... Zaten hiçbir şehit haberi telefondan verilmezdi, nereden haberleri olacaktı ki?.. Bir gece vakti hepsi sıcacık yatağında mışıl mışıl uyurken, Salim Korkmaz gittiği görevde Alsancak uğruna şehit düşmüştü. Sonsuzluğa giderken çehresinde gülümseme, yüreğindeyse burukluk vardı. Ailesinin üzülecek olmasını bıraktığı sızıyla kapanmıştı gözleri. Fakat beyaz ışığı gördüğünde her şey son bulmuştu. Şehit olmuştu. Bundan daha güzel ne vardı? Ailesi olan bitenden habersizdi ama o; unutulmayacak, unutturulmayacak kahramanlardan birisi olmuştu. Şehit olacağını anladığında aklına ilk eşi gelmişti. Yıllardır sevdiği kadını hep çaresiz ve de yalnız başına bırakmıştı. Onun çilesini hep çekmişti, Mehtap Korkmaz. Sonra soy adını ilk ona bahşettiği gün geldi aklına. Belki de bencillikti yaptığı ama ne kadar mutlulardı... Oysa iç sesi haklı çıkmıştı; kısa sürmüştü bu neşeleri çünkü evliliklerinin ikinci günü göreve çağırılmıştı... Üzülmüştü güzel karısı. Ama elden biçare gelmeyince gelmiyordu. Birden Mehtap’la anıları toz bulutu olup uçtuktan sonra aşklarının, iki kişilik yuvanın büyümesini sağlayan oğulları geldi aklına; Akalp’ti adı. Dürüst, doğru kişi demekti. Mehtap’ı istemişti bu ismi. Delikanlı oğlu annesine ve kızına sahip çıkardı. Her ne kadar onun omuzların ağır yükler devretmek istemese de hep olduğu gibi yine elinden bir çare gelmezdi. Kaderdi tüm bunlar. Onun önüne nasıl geçecekti?

Gözden ırak olunca gönülden de ırak olur sanıyorsun ya, aslında öyle de oluyor. "O çok eski bi` sevdaydı bitti" diyorsun, "Varla yok arası hatırlamıyorum bile" diyorsun. Unuttum sanıyorsun ama biri yanından geçerken onun gibi yürüyor, onun gibi bakıyor, onun gibi gülüyor bütün unuttukların boşa gidiyor... Demiş Cemil Meriç. Kadının hislerine en güzel açıklamayı bu sözler getiriyordu belki de ...... Adamsa , onun açılmamış kapıları vardı henüz, yıkılması gereken duvarları.......

2.Kitap ; TUTUKLU YEŞİLİN MATEMİ devam ediyor .. Suskunluğu maskelediğiniz oldu mu peki? Benim oldu. Bazen bir dilsiz olduğum da oldu, bazen bir sağır olduğum da. Bazense acılarımı gülüşlerimle örtbas ettiğim de oldu. Dudaklarımın kenarına geçici olarak misafir ettiğim gülüşlerimi gölgeleyen şeyler yaşadıklarımın pençeleriydi. Oysa zamanla geçecek dedikleri o efsaneyle avuttuğum çok olmuştu kendimi. Derken bir gün geldi: Bir anda, hiç ummadığım bir günde ve bir yerde aniden karşıma çıkıveren bir adamı hayatımın merkezi yapacağımı düşünmezken, o çıktı karşıma. Karşıdan geldiğinde ezkaza çarpıştığım o adam... Sizin de sadece ufak bir çarpışmanın hayatınızı bu denli değiştireceği aklınızın ucundan dahi geçmezdi, değil mi? Benim de geçmemişti. Hayatımı değiştiren bu tesadüf, beraberinde bana bir şey de getirmişti. Gözlerim buluşunca bir çift gözle, doğru diye benimsediğim bütün düşüncelerimin bozguna uğrayacağını ve temelini kurduğum bu düşüncelerimin altından bir fay hattı gibi geçeceğini de bilemezdim. Klasik bir karşılaşma fakat hayatını değiştirecek bir aşk. Hayat bu ya, karşıma çıkan bu adama deli gibi aşık olacağımı da hesaba katmamıştım hiç. Bütün hayatımı ters yüz edecek bir çarpışmaydı bu. Olacaklardan bihaber. Ve şimdi, sonunu bilmediğim bu yola, kendimden emin bir şekilde adımlarken hiç şikayetçi değildim. İmkansızlık derecesi gözümü korkutmuyordu; imkansızlık derecesi ne kadar yüksek veya düşük olsun... Korkmuyordum. İşte o gün, çarpıştığım bu adamın hayatımda edineceği yerden habersizdim elbette. Cesaret şarabının tadına bakan dudaklarım sessiz bir yeminle o gün bağlamıştı kendini o adama. O bir denizdi ve ben de boğulmayı göze alan o kızdım. Ben, Efser Gece Şen. Hiç olmadığım bir kişiliği üzerime giyinecek, baştan aşağı tutku çiçeğinin suyuyla yıkanacaktım. Bildiğim bir şey vardı ki, ilk defa pes etmeyip, savaşacaktım. İşte bu benim hikâyemdi. -UykuluHatun. 15.02.2015

Eyüp aniden ortadan kaybolduğunda başlar Nehar`ın arayışı. Her kapıyı çalar eşini bulmak için. Bu arayış şimdilerde rastladığı en büyük imtihanı olur. Üstelik yalnız da değildir, bakması gereken küçük bir emaneti vardır. Yavaş yavaş değil, birden değişir hayatı. Olguları, fikirleri, davranışları ve hisleri güvendiği insanların tutumlarıyla yeniden şekillenir.

İntikam istiyordum. Adalet istiyordum. Geçen 10 yılımın hesabını istiyordum. Ailemin kanını akıtan o katillerin yok olmasını istiyordum. Hayatım ben daha 12 yaşındayken benden çalınmıştı. Bir gecede yok olan huzurlu yuvam içimde olmayacak bir yangın başlatmıştı. O yangın her gün daha çok harlanıyordu ve benimle beraber etrafımdaki herkesi yakıyordu. Ben Lalin. Ailesi için adalet arayan, küçüklüğü çalınmış ve erken büyümeye mahkum bırakılmış o çocuk. Eğlence adında yapılan bir katliamla kimsesiz bırakılmış binlerce çocuktan birisi. Hepimiz adalet arıyorduk ve ne olursa olsun o adaleti sağlayacaktık. "İçini yakan o yangın bir gün sevdiğin herkesi de seninle beraber yakmaya başlayacak fötr şapkalı kız" JOKER.

Benim sorunumun geçmişle alakalı değil şuanımla alakalı. Kopamadığım geçmiş geleceği hayal etmeme engel oluyor. Geçmişim şuanıma çelme takıyor. Bana gelirsek eğer, Ben biraz imalat hatasıyım. Kelebek olmak için koza ördüğüm zaman karga olacağımı kimse düşünmezdi. Ben bile.. Hadi benim karga ruhumu merhaba deyin. "Beynimde yankılanıyor bir karganın sesi yoksa bu içimdeki ölünün habercisi mi?"

Meydanda kal?rsam yaz?ls?n ta?a
Kader de ne varsa o gelirmi? ba?a...

Bir y�re?e iki sevda s??ar m??

?lk sevdan? d�nyaya g�zlerini ilk a�t???nda isminle beraber f?s?ldad?larsa kula??na,di?er sevdan ruhun bedenine �flendi?inde yaz?lm??sa aln?na, hangisinden vazge�ersin? Vazge�meli misin...?
Vazge�ebilir misin...?

"Seni kaderime yazan ?ahit olsun!
Ad?m?z?,kula??m?za okuyanlar ?ahit olsun!
Y�re?imize bu sevday? d�?�renler ?ahit olsun!
Elimden damlayan kana! ?erefim olan belimde ta??d???m silaha, Kitab?ma ve Kelamullaha yemin olsunki SENDEN ASLA VAZGE�MEYECE??M! "

Beklemek...

D�nyaya g�zlerini a�t??? ilk anda bile gelmesini beklemi?ti aln?na yaz?lan sevdan?n,kula??na kendi isminden sonra ismi f?s?ldanan adam?n. Beklemek...Y�re?ine iki sevday? s??d?rm?? bir adam?, ald??? ilk nefesten beri beklemek...

K?z, her bekleyi?in sonunda adama a�t??? kap?yla cenneti sunarken, adam a�?lan kap?yla cehennem ate?lerini savurdu k?z?n y�re?ine...

Vazge�mek mi kolayd?, beklemek mi...?
Bekleyen mi ac? �ekerdi,beklenen mi...?
?ki y�re?e bir sevda d�?�nce ayn? dil mi konu?ulurdu, yoksa dil lal mi olurdu...?

A?k?n dili bir miydi yoksa ba?ka dili var m?yd?...?

?ki sevdal? beden de y�rek suskun,dil lal olunca a?k iki dil den de farkl? d�k�l�r sonun da ?K? D?L DE A?K �?kard? ortaya...

Kirli bir oyununun �l�me s�r�kledi?i masum bir adam. ?ntikam i�in edilen b�y�k yemin.

K���k y�re?inde a�?lan b�y�k yaralarla b�y�yen,sert,ac?mas?z bir adam. G�zleri, a?ka davet edercesine s?cac?kken,kalbi sevgi tohumunu ekemeyecek kadar so?uktu.

K���k y�re?indeki yaralar? b�y�k bir sevgiyle saran, zarif,k?r?lgan bir k?z. G�zleri h�z�n kokarken,kalbi kurak topraklara su olacak kadar sevgi doluydu.

Bazen "A?k?,Sevday? "anlatmaya dilin d�nmez. Lal olan bir dilin derman? i�in gerekli olan yanl?zca kalem ve ka??tt?r. M�rekkebin duygular?n,ka??t ise ��z�lemeyen dilindir.

Bazen y�re?inin s�yleyemediklerini yazars?n,bazen ya?anan sevdalardan yola �?kars?n.

Bu yolda ilk dili tutulandan dinleyin Sevday?...

AFFEDEMEDİĞİNİZ TÜM HERKESE İTHAFEN YAZILDI...

seni sensiz yazdım bugün de. göndermeyeceğimi, gönderemeyeceğimi bile bile yazdım. seni sana anlattım aşkla, öfkeyle. hiç duymadığın satırlarda gizledim adını. seni senden gizledim. seni benden sakladım...

Şimdi en savunmasız halimle bir kez daha kendimle baş başayım. Evet her şey beş ay önce yeniden başlamıştı ve ben o günü hayatımın sonuna dek hatırlayacaktım. Ben Berrak Aksu; 26 yaşındayım, kendi nikahımdan kaçtım ve size tam da bu noktaya nasıl geldiğimi anlatacağım.

Tanrı`nın verdiği ceza hiç bu kadar acımasız olmamıştı ya da kurulan bir oyuna göz mü yummuştu? Şeytan bir Tanrı`nın yarattığı birine aşık olduysa ne olabilirdi ki? Aşk... Gerçek aşk hiç bu kadar acıtmamıştı... "Seni sevmek bir suçsa o günahı tekrar işlerim."

Her aşk mutlu sonla bitmez. Ama bazı aşklar, yarım kaldıkları yerden yeniden başlamayı bilir. Başak, sevdiği adamın ardından yas tutmadı. Çünkü Ali ölmemişti. Sadece onu unutmuştu. Bir zamanlar geleceğini emanet ettiği adam, şimdi bambaşka bir hayatın içinde, başkasının yanında uyanıyordu. Hafızasından silinen birkaç yıl, yalnızca anıları değil; büyük bir aşkı da beraberinde götürmüştü. Başak ise gerçeği anlatmayı seçmedi. Çünkü sevgi, bazen hatırlatmak değil; karşındaki insanın kendi yolunu bulmasını beklemekti. Yıllar sonra aynı kader, onları bir mahkeme salonunda yeniden karşı karşıya getirdi. Bu kez ne gençliklerinin verdiği cesaret vardı ne de yarım kalan cümleleri tamamlayacak kadar kolay bir hayat... Sadece cevabı yıllardır bekleyen tek bir soru vardı: İnsan gerçekten unuttuğu kişiyi mi kaybeder, yoksa kalbin hiçbir zaman unutmadığı kişiyi mi? Solmuş Buğday Başağı, yılların solduramadığı bir sevginin, suskun fedakârlıkların ve kaderin en beklenmedik anda açtığı ikinci kapının hikâyesi. Çünkü bazı vedalar, aslında yıllar sonra söylenecek bir "hoş geldin"in başlangıcıdır.