Dünyaca ünlü moda ikonu ve dahi tasarımcı İzel, İstanbul `un yağmurlu bir gecesinde geçirdiği o korkunç kazayla sadece direksiyon hakimiyetini değil, hayatının en kritik bir yılını da kaybetti. 365 gün süren derin bir sessizliğin ardından gözlerini açtığında, dünya bıraktığı gibi değildi. Kocası Korel, hala o tanıdık, şefkatli bakışlara sahipti. En yakın dostu ve sağ kolu Tansu, yine başucundaydı. Ama İzel’in zihni, hatırlayamadığı o boşluğun içinde tekinsiz bir fısıltı duyuyordu. Diktiği elbiselerin ilmeklerinde yabancı ellerin izi, yatak odasında başka bir kadının parfümünün gölgesi vardı. İzel, kaybettiği o son bir yılı geri kazanmaya çalıştıkça, aslında uyanmasının bir mucize değil, herkes için bir "felaket" olduğunu fark edecektir. Çünkü o komadayken, Korel ve Tansu`nun kurduğu o ışıltılı saadet zinciri, İzel’in varlığıyla kopmak üzeredir. Aşkın sadakatle, dostluğun ihanetle sınandığı bir dünyada; gerçeği hatırlamak mı daha acı vericidir, yoksa koca bir yalanın içinde uyumaya devam etmek mi?

Asuman gözlerini devirip gömleği onun giyebileceği şekilde havada tuttu. "Giy ve git yeter ki." diye mırıldandı. Çako sırtını dönüp kollarını tam geçirecekti ki Asuman öylece kala kaldı... Karşısındaki çocuğun sırtındaki bu yara izleri, onun kaskatı kesilmesine sebep olmuştu. Boğazına bir yumru oturdu. Bu manzarayı görmek bile onun canını acıtmaya yetmişti. "Sırtın." diyerek zar zor fısıldadı. Çako, o an fark etti... Sırtındaki o izler aklından tamamen çıkmıştı. Dişlerini sıktı. Kıpırdayamadı. Gömlek, Asuman`ın elinden kayıp yere düştü. Bütün yara izlerine tek tek göz gezdirdi. Kim yapmıştı bunu ona? Gözleri doldu. Kendi bacakları geldi aklına. Karşısındaki çocuğun bütün yaralarını öpüp iyileştirmek geldi içinden. Ama o da biliyordu bu görünen kısım, yaraların en küçüğüydü aslında. Ruhlarında açılan yaraların yanında oldukça ufak kalırdı. Neler çekmişti? Neler yaşamıştı? Asuman bu düşünceleri bir kenara bırakıp, Çako`nun sırtına yanaştı ve dudaklarını herhangi bir yaranın üstüne örttü. İstemsizce yapmıştı. Engel olamadı bu tepkiye. İçindeki acıma duygusu muydu? Dudaklarını sırtından ayırdığında, tekrar bir öpücük kondurdu başka bir yara izine. Gözleri yanıyordu. Dudaklarını geri çekip alnını çocuğun geniş sırtına dayadı ve gözyaşlarını artık tutamaz halde saldı. Çako, sırtında hissettiği öpücükle beyninden vurulmuşa döndü. Hissettiği nasıl bir çileydi. Bütün hücreleri ürperdi. Bu temas, bu öpücük, kanının deli gibi akmasına sebep oluyordu. Dudaklarını ısırdı. Bu kız, ona ne yapıyordu. Ece gibi neden sormamıştı ne olduğunu? Asuman, yaraların sebebini sormadan, bu yaraları sarmaya, iyileştirmeye çalışıyordu. Bir hamleyle arkasını döndüğünde, onun ağladığını gördü. Şaşırdı. Bu kız kendisine mi akıtıyordu bu gözyaşlarını? Bu nasıl değerli bir şeydi... Elleriyle yanaklarını sildi karşısındaki kızın. Eğildi. O an tek yapmak istediği şeyi yaptı. Kızın dudaklarını öpmeye başladı. Çileden çıkıyormuş gibi delicesine öptü. Sanki ona yaşattığı şu kısa süreli güzel an için teşekkür ediyor gibiydi. Kızın akıttığı bu gözyaşları bu zamana kadar ona verilen en güzel hediyeydi. Ve de en değerlisi. Bu zamana kadar kimse onun için gözyaşı dökmemişti belki de... Dudakların temasıyla, kalbi kulaklarında büyük bir gürültüyle atıyordu. Bu heyecan o kadar kuvvetliydi ki, teni alev alev yanmaya başladı. Dudaklarını kızdan ayırdığı zaman ikisi de nefes nefese kalmıştı. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Deli gibi atan kalplerinin sesinden başka hiçbir şey duymuyorlardı.

Ada için hayat, annesinin zengin bir iş adamıyla evlenmesiyle altüst olur. Hiç istemediği bu lüks malikane, onun için altın bir kafesten farksızdır. Ancak bu kafesin asıl gardiyanı, üvey abisi Alaz’dır. Alaz; soğuk, mesafeli ve tehlikeli derecede yakışıklı... İlk karşılaştıkları andan itibaren aralarındaki nefret, havayı solunmaz hale getirecek kadar keskindir. Ada, ondan uzak durmaya çalıştıkça Alaz’ın karanlık çekimine daha çok kapılır. "Benden nefret ettiğini söylüyorsun Ada, ama gözlerin aksini fısıldıyor." Aynı evin içinde, birbirine yasak olan iki kalp arasındaki nefret çizgisi incelirken, tutku kaçınılmaz bir fırtınaya dönüşür. Sırlar açığa çıktığında ve sınırlar aşıldığında, Ada ve Alaz bu ateşin içinde yanmaktan mı yoksa birbirlerini yakmaktan mı kurtulacaklar?

Alım Aktan, sahnede ışıkların altında bir beden değil, bir mesajdır.Geceleri alkış, gündüzleri kabus taşır. Direğin etrafında dönen her adımı, geçmişinden kopup gelen kanlı bir işareti uyandırır: beyaz zambak. Fransa’ya uzanan bu yolculuk; tutkunun, kıskançlığın ve güç savaşlarının iç içe geçtiği karanlık bir evrene açılır. Alım, aşk sandığı bağların gölgesinde yavaş yavaş bir oyunun parçası hâline gelir. Ediz’in suskunluğu, Steven’ın bakışları ve görünmeyen bir adamın nefesi… Hepsi onu aynı soruya sürükler: Kimin dünyasında, kimin kurallarıyla yaşıyor? Bordeaux gecelerinde bir kurşun sesi yankılanır. Bir hayat söner, bir kader uyanır. Ve Alım, artık izlenen değil; baktıran, tartan, hükmeden kadına dönüşür. Bu roman; erotizmin, mafyanın ve psikolojik gerilimin keskin sınırlarında dolaşan bir kadının hikâyesi. Aşk ile esaret, arzu ile ölüm arasında ince bir çizgi var. O çizginin üzerinde yürümeye cesaretin var mı?

"Güneş battığında, günahın maskesi düşer." Güzce Soykan, soyadının ağırlığını omuzlarında taşıyan, buzdan bir kraliçeydi. Hayatı, Yavuz Sancaktar`ı yok etmek üzerine kurulu bir intikam senaryosuydu. Gündüzün parlak ışıkları altında, plazaların soğuk koridorlarında birbirlerine nefret kusan iki düşmandılar. Ancak güneş ufkun altına çekildiğinde ve şehrin üzerine o tekinsiz Vesper saati çöktüğünde, kurallar değişiyordu. Vesper; sadece en karanlık arzuların kabul edildiği, kimliklerin maskeler ardına gizlendiği o yasak kulüptü. Güzce, oraya her gittiğinde kim olduğunu unutmak istiyordu. Yavuz ise orada, avını bekleyen bir yırtıcı gibi karanlığın tam kalbindeydi. Birbirlerinin kim olduğunu bilmeden, tenin tene çarptığı o ilk gecede; nefret, yerini kontrol edilemeyen bir yangına bıraktı. Bir yanda sarsılmaz bir intikam yemini, diğer yanda Vesper`ın karanlığında mühürlenmiş bir arzu. Güzce, gündüz nefret ettiği adamın gece diz çöktüğü tanrısı olduğunu öğrendiğinde; ya kendi sonunu hazırlayacak ya da bu karanlık tutkuya teslim olacaktı. Çünkü Vesper`da şafak asla sökmezdi.

Çınar, bir dönem derin bir bunalıma giren ve artık yazamaz hale gelen bir yazardır. Bir gün tesadüfen tanıştığı bir kadın, onun yeniden kalem tutmasına ilham olur. Bu karşılaşmanın ardından Çınar yeniden yazmaya başlar; fakat bu kez yazdıkları, sadece kurguda kalmaz. Babası tarafından kendisine bırakılan mirasla birlikte hayatı bambaşka bir yöne evrilir. Yazdığı kadın karakteri, onun zihninde yaşamaya başlar ve Çınar farkında olmadan onu gerçekten var eder. Fakat işler giderek karanlık bir hal alır. Çınar`ın kaleminden çıkan karakter, bir sosyopat gibi davranmaya, hatta cinayetler işlemeye başlar. Ve o an Çınar fark eder ki kitabında yazdığı her şey, gerçekte de olmaktadır. Birinin yazmak için diğerini susturduğu bu hikayede. Kim suçlu, kim kurban? Kimi sevmek, kimi susturmak isteriz? __________________ ⛓⛓⛓ __________________ Bu eseri çalan, içeriğini izinsiz kullanan ya da taklit eden herkes hakkında gerekli hukuki adımlar atılacaktır. Emek hırsızlığına sıfır tolerans!

Tutkunun ve güvenin sınırlarını zorlayan bu yolculukta, karanlık sırlar, yasaklar ve çözülmemiş hesaplar bir araya gelir. Kimi zaman kalp kırıklığı, kimi zaman pişmanlık, ama her zaman tehlikeli bir arzu... Dangerous Passion sadece bir aşk hikayesi değil, aynı zamanda bir mücadelenin, arayışın ve nihayetinde özgürlüğün öyküsüdür. Carolina, Scharline ve Tom’un karanlık arzuları için bu yolculuk; cesaretin, aşkın ve geçmişin kaçınılmaz yankılarının birleştiği, unutulmaz bir serüven olacaktır.

Patron: Yanımdayken böyle konuşamıyordun, uzaklaşınca sana bi` cesaret geliyor galiba. Ben: Diyelim ki, yanında seninle böyle konuştum. Deli gibi kızdırdım, hiç sevmediğin şeyleri yaptım, kötü sözler söyledim. Ne yaparsın? Patron: Kendini ... bulursun. Gözlerim kocaman açıldı, hatta bacaklarım istemsizce titredi ve başımı kaldırıp dehşet içinde ona baktım. O ise telefonunu kenara bırakıp, gözlerimin içine bakarak gömleğinin düğmelerini birer birer çözmeye başladı...

Bir mafya ve ona saplantılı saf salak kızımız.

Onu her gördüğümde bedenimde oluşan deprem nasıl davranacağımı engelliyordu. Kokusu o kadar güzeldi ki burnuma dolan bütün bedenimi titreten o koku . Kafamı dağ gibi duran güçlü bedenine yaslamak istiyordum . Ama önümde kocaman bir engel vardı . O her zerremi sarsan adam en yakın arkadaşımın benden yedi yaş büyük abisiydi. Bundan daha da kötüsü olamazmış gibi senelerdir ilişkisi vardı hem de dünyalar güzeli bir kadınla . İmkansız bir aşkın hayaliyle yaşıyordum . Ta ki en yakın arkadaşımın doğum günü partisine kadar . O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı

“Sahne onun ritmi, saha onun savaşıydı… Aşk ise ateşin ta kendisi.” Yasmin Arslan. 21 yaşında, sahnede parlayan bir dansçı. Bedenini bir sanat gibi kullanıyor, ritmiyle binleri büyülüyor. Güçlü, özgür, baştan çıkarıcı… ama kalbini kimseye açmıyor. Enzo Valenti. 25 yaşında, Galatasaray’ın yeni yıldızı. Sahada hırslı, disiplinli, sarsılmaz. Ama içten içe bir boşlukta, hiç tanımadığı bir tutkunun kıyısında… Bir maç. Bir takip. Ve binlerce kişinin önünde başlayan görünmez bir kıvılcım. Bu, sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu, sahnede soyunmadan soyunabilen bir kadının ve sahada savaşırken kalbini teslim eden bir adamın hikâyesi. Sosyal medyada yankı bulan, stadyumlarda tezahürat olan, yatakta sıradanlığı reddeden bir tutkunun “ateşle dansı.” UYARI: Bu hikâye olgun temalar ve bazı okuyucular için hassas olabilecek sahneler içermektedir. Lütfen yaşınıza ve hassasiyetinize göre devam ediniz. ❗️KURGU❗️

KADİM GÜÇLER, AV AVCI VE AŞK, 🔞 UYARI: Bu hikâye olgun temalar ve bazı okuyucular için hassas olabilecek sahneler içermektedir. Lütfen yaşınıza ve hassasiyetinize göre devam ediniz. NOT: BENİM HİKAYELERİM DE KADIN KARAKTERLER DAHA ÖN PLANDA BU YÜZDEN KADIN KARAKTERLER İÇİN KİTAPTA GERÇEK KİŞİLERİN KULLANILMASI GEREKLİ

Elif, ailesiyle yaşayan 19 yaşında masum görünen bir genç kız. Ama içindeki arzular, dudaklarından değil, bedeninin derinliklerinden fısıldıyor. Aynı apartmanda yaşayan bordo bereli Yiğit’le olan ilişkisi, sıradan bir aşk değil. Bu, sessizlik içinde yaşanan bir patlama. Her fısıltıda biraz daha yakınlaşan bedenler, her dokunuşta daha da derinleşen bir tutku… Balkonda, asansörde, otel odasında, çamaşırhanede, kitap raflarının arasında… Elif’in iç sesi sustuğunda, sadece bedeni konuşmaya başlıyor. Bu kitap, yasaklı arzuların, fantezilerin ve cesaretin romanı. Sadece beden değil, ruh da sessizce içeri alınabilir… UYARI: Bu hikâye olgun temalar ve bazı okuyucular için hassas olabilecek sahneler içermektedir. Lütfen yaşınıza ve hassasiyetinize göre devam ediniz. NOT: BENİM HİKAYELERİM DE KADIN KARAKTERLER DAHA ÖN PLANDA BU YÜZDEN KADIN KARAKTERLER İÇİN KİTAPTA GERÇEK KİŞİLERİN KULLANILMASI GEREKLİ