Herkes onu ‘Kartal’ diye bildi. Adını ise sadece geçmişi fısıldadı... Çünkü o isim, kanayan bir yaraydı. Kartal’dı o… Gökte süzülen bir yalnızlık. Adıysa toprağın altında bir sır gibi gömülüydü. Ve onu ortaya çıkaracak tek kişi, bir kadın… ve sadece bir geceydi.”

Her zaman el üstünde büyütülen Asel Arkın başına gelen olaylar ile birlikte zor bir seçim yapması gerekmektedir.. Aşk? Aile? Ya da kendisini seçecekti? Tabiki Göktuğ Sancak buna izin verirse...

"kırca... Beni sınama," dedi tane tane. Her bir kelimesinde nefesi tenimi okşayıp odağımı şaşırtıyordu. kendi kendine kuduruyordu köpek. Benim bu zamana kadar kime kötülüğüm olmuştu allasen? "kartal abi," dedim usul usul. Dudaklarımı dişledim. Gözleri kısa bir an dişlerimin arasında ki dudaklarıma kaydı. Hangi bahaneyi öne süreceksin acaba? "Benim bir suçum yok valla bak." Ben mi istemiştim karakollara düşmeyi. hangi kaçık isterdi öyle değil mi? "Abime söyleme kurban olayım." Abimin öğrenmesi demek amel defterimin kapanması demekti. Kendi mezarımı bana kazdırırdı Allah korusun.

Geçmiş in izleri üstünde geleceğini planlamaya çalışan bi genç kız

🤍 Genç kız gözlerini bile kırpmadan bastı silahın tetiğine,o gece o odadan iki el ateş sesi yükseldi kız yüzüne sıçrayan kanı umursamadan arkasını dönüp tam karşısındaki koltuğa attı kendini. Bitmişti yıllardır çektiği ızdırap o namlunun ucundan çıkan iki mermi ile son bulmuştu,topluma göre katil olmak demek vicdandan yoksun olan insanların bütün duygularından arınıp hissizleştiği evreydi ama kızda tam tersi işlemişti his yaratmıştı acıma,tiksinme hatta mutluluk bile hissetmişti o an, garipti ismi his olan bir kız ve ilk defa hissettiği duygular. 🤍 "kartal...sorun ne neyi saklıyosunuz?" kartal bana bakmamıştı bile elini elimden çekti sanki elim omuzuma kadar buz kesmişti "biz birbirimizden neyi saklamadık ki şimdiye kadar bunu anlatalım his" yine yapıyodu işte yine aramıza o mesafeyi sokuyodu tepki vermedim her zaman aynı şeylerdi alışmıştım. "haklısın,birbirimize güvenmedikten sonra neyimizi anlatalım ki kusura bakmayın ileri gittim hatamı mazur görün." sessiz kaldı yine... çıktım sadece bunu yapardım ben kaçar giderdim

"Seni polise vermemem için sadece tek bir sebep söyle." Dedi sakince. . . . Sokakda yaşayan 3 kız Galatasaray`ın şampiyonluk kutlamasında kimseye fark ettirmeden araklama yapacaktır. Ancak bilmedikleri şey o şampiyonluk kutlamasında polisler ve ajanlar da bulunmaktadır. Dijital platforma geçirdiğim ilk kitabımdır. Acemice yazılmıştır. Ona göre okuyunuz🙏🏻

tutsak olduğumuz yer bizim kaderimizi baştan yazar ve ben kendi kaderimi kendim yaratmıştım

SAVAŞIN ORTASINDA ALEV ALAN BİR AŞK. AŞKI KURTARMAK İÇİN YARATILAN YENİ BİR SAVAŞ

Babasını eyüboğlularından birisi öldürdüğü için polis olup onlardan intikam almak isteyen Barbaros Şahin. Hiçbir şeyden haberi olmayan avukat Lara Eyüboğlu. Barbaros intikam planını oluşturmuştu. Lara`yı kendine aşık edip sonrada onu yüzüstü bırakıp yaşarken ölmesini seyredecekti. ya işler tersine dönerse ? Barbaros ve Lara birbirlerine aşık olurlarsa ? Çok yakında sizlerle...

Yaşamak bazen yanmayı göze almaktır. Ve insan göze alabildikleri kadar var olur. Ferda Çakır, göze aldıklarıyla kendini var eden değil, sonunu getiren o kadındı. Yanması gerekiyorsa o ateşe elleriyle odun atardı. Çünkü ona göre ne geçmişi silebilir ne de kaderden kaçabilirsin. Ferda Çakır, adının anlamı kıyamet olan kadın. Korhan Emir Ataman, kıyameti kucaklayan, o yangının tam ortasına bile isteye atlayan o adam. Kader onların yolunu bir köprü başında kesiştirdi. Artık gitmek de mümkün değildi kalmak da. Tıpkı yanmanın da sönmenin de mümkün olmadığı gibi.