Düzenlenecek: adı, kapağı... Bir alfaya mühürlenmek mi? +1& fantastik.

Ravenwood... Sırlarla örülü, lanetli bir kasaba. Nora Cole, sıradan bir hayat sürmeye çalışırken, geceleri huzursuz eden rüyalar görmeye başlar. Bu rüyalar, zamanla gerçekliğin sınırlarını zorlayacak kadar canlı ve rahatsız edici bir hâl alır. Kasabaya gelen Jason ve Kael`ın varlığı, Nora`nın hayatında hiç beklemediği bir dönemin kapısını aralar. İki adamın dikkatini çeken bir isim - Emma Langley - gizemli bir çekim yaratırken, Nora kendi kaderinin, geçmişinin ve lanetinin izini sürmeye başlar. "Uyanış", bir sırrın, bir kaderin ve kaderin içindeki savaşın hikâyesi. Lanet uyandı. Peki ya sen hazır mısın? ! Bu kitap vampir günlükleri kitabından esinlenerek yazılmaya başlanmıştır.

Eşim. Tek kelime bütün duyuları kör etti. Çürümüş bir kalbi bile attırabilen bir bağ. İki kalbi yanyana getirebilecek miydi? Onca acıyı ve tramvaları unuttura bilecek miydi? Bu kurgu kurt kralığının komutanlarından Kıran ve insan olan Arca arasında geçmektedir.

STEPHENİE MEYER` İN ALACAKARANLIK SERİSİNİN SON KİTABI ŞAFAK VAKTİ`NDEN SONRA RENESMEE CULLEN`IN GÖZÜNDEN DEVAM HİKAYESİ. HAYRAN KURGUSU Hissettiğim tek şey vardı o güne ait. Sıcak bir kana karşı koymaya çalışan buzun öfkeli dağılışı içimi ikiye ayırıyordu sanki. Biri beni öldürmek isterken diğeri tüm ateşiyle beni hayatta tutmaya çalışıyordu. Nereden bilebilirdim ki benim yaşamamın bunun üzerine kurulu olacağını. Küçücük bedenimde iki varlığı yaşıyordum; buzun gücünü ve ateşin ruhunu. Kimse benim nasıl bir varlık olacağımı bilmiyordu. Kimine göre küçük tekmeci, kimine göre büyük aşkını günden güne öldüren gereksiz bir varlık, kimine göre de hiç sahip olamadığı bir kalbin durmasına neden olan bir canavardım sadece. CANAVAR...

Ormanını red etmiş bir doğa perisiyim ben

Behişt; kelime manasıyla Farsça cennet, uçmak anlamına gelir. Belki de bir asker için kullanmaya en uygun sıfat budur... İlkay o gün başına geleceklerden bihaber ailesiyle ve nişanlısıyla vedalaşıp kolay bir operasyona gideceklerini düşünürken badisinin, hayatını emanet ettiğinin kardeşinin kolları arasında şehit olmasıyla tüm hayatının değişeceğini bilmiyordu... Özel olarak kurulmuş bir timin artık yaşları dolayısıyla geri göreve çekilmesiyle birlikte Türkiye’de bir ilk gerçekleştirilerek ilk defa bir kadın tek başına yıllar sürecek bir görev için düşmanların içine sızdırıldı. İşte her şey ondan sonra başladı! Kimsenin yüzünü, yaşını ya da cinsiyetini bilmediği teröristlerin korkulu rüyası, askerlerinse olmayı hedeflediği, gurur duydukları bir efsane haline geldi. Herkes onu tek bir isimle tanıdı: KURT! Onunsa bildiği tek bir şey vardı; “Silahının namusu, bayrağının dalgalandığı her yerin vatanı olması ve intikamıydı...!”

Beyaz tilkilerin huzurlu köyü bir gecede yok edildiğinde, geriye sadece tek kuyruklu genç bir tilki ve küllerle dolu bir geçmiş kaldı. Aynı gece, kurt hanedanlığında doğan bir çocuk ise kaderin en karanlık işaretiyle damgalandı: Kara kurt. Kendi annesi tarafından reddedilen bu çocuk, gücünün lanetiyle yalnızlığa mahkûm edildi. Biri her şeyini kaybetti, diğeri hiç sahip olamadı. Yıllar sonra yolları kesiştiğinde, düşman olmaları gereken bu iki ruh arasında beklenmedik bir bağ doğar. Ancak bu bağ sadece kalplerini değil, iki ırkın kaderini de değiştirecek kadar tehlikelidir.

Mağaranın girişindeki hareketlilik yeniden başladığında gücümün son kırıntılarını tüketiyordum. Yanıma yaklaşan bir asker fark ettim. Üzerinde özel kuvvetlerin operasyon üniforması vardı. Gelmişlerdi. Asker bana yaklaştıkça görüşüm, yarı açık göz kapaklarımın arasından biraz daha netleşiyordu. Odağımın seçebildiği son şey, sol göğsünün üzerinde yazan Gökbörü soyadıydı. Kokusunu ayırt edebildiğim anda ise bilincim tamamen karanlığa gömüldü.

Sarya Demir, hayatında ilk kez evinden bu kadar uzağa gidiyordu. Yeni bir üniversite, yeni insanlar ve geride bırakmaya çalıştığı eski bir hayat… Her şey sıradan başlamıştı. Ta ki kampüse adım attığı gün, kendisini daha önce hiç görmediği halde onu tanıyormuş gibi bakan bir çocukla karşılaşana kadar. Arel Demirhan. Kampüste herkes onun adını biliyordu. Ama kimse onun hakkında konuşmuyordu. Sarya, bunun nedenini öğrenmek istememişti. En azından başlangıçta. Fakat geceleri duyduğu açıklanamaz sesler, annesinin yıllarca sakladığı sırlar ve boynunda taşıdığı yarım ay kolyesi onu cevapların peşine sürüklediğinde, sıradan sandığı hayatının aslında büyük bir yalan üzerine kurulduğunu fark edecekti. Bazı sırlar karanlıkta saklanır. Bazıları ise kanda. Ve bazı kaderler, ne kadar kaçarsan kaç, seni bulur. Ay yükselirken geçmiş uyanacak. Gerçekler ortaya çıkacak. Ve Sarya, kim olduğunu öğrenmenin bazen hayatta kalmaktan daha tehlikeli olduğunu anlayacak…

♧♧♧ "Komutanım..." diye söze girdi Aras, bakışlarını o Kurter`in üzerindeydi. "Kolunuz." Kurter, başını bile kaldırmadı ama o tok ve tahammülsüz sesiyle, "Sus," diye homurdandı. "Biliyorum." "Bayağı kötü duruyor." "Laren beni mahvedecek," diye mırıldandı dişlerinin arasından. Aras, "Komutanım," dedi hayretle karışık bir alayla. "Kolunuza saplı bir kurşunla duruyorsunuz, bundan korkmuyorsunuz..." Gülmemek için dudaklarını birbirine daha sert bastırdı. "Ama yengenin size çekeceği azardan mı korkuyorsunuz?" "Sus lan artık." "Hastaneye gidelim mi Komutanım? Sınır hastanesine çekeriz aracı, acilde hemen çıkarırlar kurşunu." Kurter, Eymen`in bu pratik ama Laren`in öfkesinin boyutunu kavrayamamış önerisine alayla güldü. Hastaneye gittikleri an rapor direkt Laren`in sistemine düşerdi ve Laren`i biraz tanıyorsa eğer, o hastaneyi basar, her yeri birbirine katardı. "Aynen," dedi alaycı bir sesle. "Hastaneye gidelim de Laren hastaneyi bassın." "Komutanım..." diye size girdi Aras. "Ayıptır söylemesi ama siz naneyi yediniz gibi duruyor." Kaşları anında çatıldı Kurter`in. "Ayıpsa söyleme lan o zaman!" "Lan sus artık çenesinin yayını kardığımın Aras`ı. Sen sabah yürek mi yedin de geldin buraya?" Atilla dirseğinin kenarıyla öfkeli bir şekilde dürttü Aras`ı. "Komutan zaten sinirli, sinirinini bizden çıkaracak şimdi." "Susun lan!" Bağırırken sol kolu tehlikeli bir şekilde sızladı Kurterin. "Benim derdim bana yeter zaten." Kurter sessizliğe dayanamayıp başını içlerinden aklı başında olan Eymen`e çevirdi. "Eymen çok mu kötü duruyor?" Eymen umutsuzca iki yana salladı başını. "Çok kötü duruyor. Komutanım." "Atilla?" "Durum vahim, Komutanım." Aras kendisine sorulmamış olmasına rağmen söze girdi. "Bayağı da kötü duruyor Komutanım. Yenge kesin mahvedecek sizi. O kadar da uyarmıştı operasyona gitmeyin diye." Ardından aklına gelen ihtimalle korkuyla yerine sindi. "İnşallah yenge size azar çekerken biz de arada kaynayıp dayak yemeyiz." Kurter sağ eliyle yüzünü sıvazladı. "Laren beni kesin mahvedecek ya...." "Komutanım..." Hafifçe gülümsedi Eymen. "Kolunuza saplı bir kurşunla duruyorsunuz, kan kaybediyorsunuz, ölümlere kafa attınız, bütün bunlardan korkmuyorsunuz... Yengeden mi korkuyorsunuz?" İki yana salladı başını Kurter. "Laren kurşundan daha tehlikeli. Bu kurşun bana bir şey yapamaz ama Laren yapar." "Bu kadar gerilmeyin Komutanım ya," Güldü Atilla. "Doktor Hanım ne yapabilir ki en fazla?" Bu sefer sinirle Atilla`yı dürten Aras`tı. "Ağzımıza sıçar, görürsün." Atilla hälä duyduğuna inanmıyordu. "Bence abartıyorsunuz.` Koyu yeşilleriyle ters ters karşısındakilere baktı Kurter. "Sen hiç hayatındaki kadından azar yedin mi Atilla?" "Yemedim Komutanım." "O zaman kes sesini." Aras tekrar araya girdi. "Allah bizi Laren yengenin şerrinden korusun, Komutanım." "Amin!" dediler hep bir ağızdan. Çektiği sessiz amin`in ardından Kurter daha da sinirlenmişti. "Yenge deyip durmayın lan Laren`e! O benim doktorum sadece." "Yalnız Komutanım..." Eymen ciddi bir ifadeyle baktı. "İnsan doktorundan bu kadar korkmaz." Atilla devam ettirdi. "Korksa korksa..." "Hatunundan korkar," diye tamamladı Aras. Bu cümleden sonra aralarında gizli gizli gülmeye başladıklarında Kurter onlara ters bir bakış attı. "Kesin lan gülmeyi!" ♣︎♣︎♣︎ NOT: kitap bana ait değildir. Wattpadden (@YAZALVEN) Adlı kullanıcının kitabıdır.

Kitabım adını değiştireceğim

"Yazgının izi sizi bulacak. Döngü tamamlanınca yurt yeniden sizi çağıracak. İçinizdeki kurt sizinle yeniden doğacak." Modern zamanın telaşı arasında aralanan bir kapıdan geçen üç gencin Göktürk dönemine gelişleri ve onları obaya bağlayan üç Göktürk gencinin yaşadıkları maceraları anlatıyorum.

Aynı yetimhanenin soğuk koridorlarında büyüyen, aynı kutsal yeminle devlete bağlanan ve parmaklarında aynı nişan yüzüğünü taşıyan GÖKTUĞ Teşkilatı’nın en sıra dışı, en ölümcül iki ajanı: Barlas ve Ayliz. Sınır hattının sıfır noktasındaki o dondurucu, fırtınalı dağlarda vatanı savunmak için çıktıkları gizli operasyon, aslında hayatlarının en büyük kırılma noktasıydı. Görev başarıyla tamamlanmış, kripto veriler kurtarılmıştı; ta ki o helikopter havalanıp, saniyeler sonra gelen o yıkıcı telefon sesine kadar... Kalbinizin çarptığı tek yer o enkazın altında cayır cayır yanarken, bir ajanı hayatta tutan şey vatan aşkı mıdır, yoksa küllerinden doğan amansız bir intikam mı? "Dünya sustu, fırtına dindi ama parmağımdaki bu yüzük artık bir aşkın değil, seni benden alan tüm hainlerin ölüm fermanıdır Ayliz. Bu dünyayı onların başına yıkmaya yemin ederim."

Katıldığı gizli görevlerden dolayı Yüzbaşı olan Çeliğin 2 yıl sonra görevden dönünce 24 yıl sonra doğduğu hastanede karıştığını öğrendikten sonra yaşanacak olaylar. Hayali bir kurgu gerçek değildir.

para kazanmak için sokakta dans ediyorum ne olabilir ki?

Bir bahar gecesi, ıssız bir dağ evinde yükselen çığlıklar, asırlık bir kehanetin bir sonraki kurbanı içindi. Murat Timur için o gece, sadece eşini değil, tüm hayatının gerçekliğini kaybettiği geceydi. Kan kokusunu takip eden Kar Beyazı, sadece bir kadını değil, doğmamış bir bebeğin kaderini de mühürledi.​ "Aradan aylar geçer bebek doğar kadın ise ölür." Cesur Timur, adına yakışır şekilde büyüdü. Beş dil, keskin bir zekâ ve bir yetişkini alt edebilecek fiziksel bir güçle... Ama her dolunayda bodrum katının soğuk duvarları arasında yankılanan çığlıkları, onun en büyük sırrıydı. Babası bunun bir lütuf olduğunu söyledi, oysa bu bir lanetti. ​Onun varlığı, Timur ailesini batışın eşiğine getirdi ve yıllar süren bir sürgünü başlattı. Şimdi, on altı yaşında genç bir kadın olarak Türkiye’ye, Timur ailesinin tahtına geri dönüyor. Fakat İstanbul’un parıltılı cemiyet hayatı, dağlardaki o karanlık kehanetten kaçabileceği kadar güvenli değil. ​Bir yanda gücünü kontrol etmeye çalışan bir genç kız, diğer yanda onun için beyaz bir kurda dönüşen bir genç adam: Boran Korkmaz. Cesur Timur`un koruyucusu, Kar Beyazının ruhunu kitlediği masum beden. ​İki aile, tek bir kehanet ve uyanmayı bekleyen bir geçmiş. Cesur bunların arasında kendini nasıl temiz tutacaktı? Kökleri onun bu dönüşünü kabul edecek miydi?

Melisa her şeyi ardında bırakmıştı ve New York`a gidiyordu. Ardında bıraktığı onu bu yaşına kadar bir `savaşçı` gibi yetiştiren ailesiydi. Artık özgürdü, yani o öyle sanıyordu. Çünkü her şeyin bir sebebi vardı. Ama o bunu yeni öğrenmek üzereydi! Nik`in karanlığına ayak uydurmayı kısa sürede kavrasa bile Nik ona ayak uydurabilecek miydi? Melisa`nın asıl ailesi kim? Ve onları kurtarmak için Nik`ten vazgeçecek miydi?

Arkadaşlar bu kitap alfanın zafı 1. Kitabın devamıdır

İstanbul’un göbeğinde bir başkomiser kendi evinde öldürülür. Geride neredeyse hiçbir iz yoktur. Bu davayı, sonucu ne olursa olsun aydınlatmak isteyen Savcı Mehmet Kara’nın yolu, geçmişinden kaçan eski bir istihbaratçıyla kesişir: Gökçe. Ama bu dosya bir cinayetten fazlasıdır… ve bazı gerçekler ortaya çıktığında, geri dönüş yoktur.

Hayır yok ben rüya gördüm dimi az önce sen bir kür değildin ben çok yoruldum ondan ayakta rüya gördüm tam

Geçmişin hataları yürekte yangın iken, Biri pişmanlıkla, Diğeri ise acıyla yoluna devam etti. Calton beklediklerinin yükünü de sırtlanırken her yerde eşini aradı. Enna ise kayıp bir ruh iken yeniden canlanmayı başardı.

Bir Alfa Kralı`nın güçlü, cesur, bilge, kararlı ve mükemmel olması beklenir. Alfa Kral Pietro, parçanın mükemmel olması dışında hepsi. Kraliyet ailesinin en çok beklenen varisiydi ama ...

Doğanın koruyucusu yüzyıllar boyu kaçtığı lanete esir oldu. Erbörü , ölümlüye aşık oldu . Tanrının düzenini bozdu ve ona meydan okudu .

Bu bir beta hikayesidir. "Bazı yaralar merhemle değil, sadece vahşi bir sadakatle iyileşirdi." Ailesinden kalan tek miras, karla kaplı bu ıssız dağdaki sessizliğiydi. Ta ki o fırtınalı geceye kadar... Kapısının eşiğinde, karların üzerinde bir leke gibi yatan o devasa, kanlar içindeki siyah kurdu gördüğünde sadece bir canı kurtardığını sanmıştı. Oysa o gece, karların üzerindeki o kanlı izler, kaderini gümüşün zehri ve bir canavarın mühürlü yeminiyle birleştirdi. Şimdi bir karar vermesi gerekiyordu: Hayatını kurtardığı bu vahşi karanlık, onun koruyucusu mu olacaktı yoksa sonu mu?

Alfayı istemediğim için sürüden atıldım. En fazla ne olabilir ki?