Moskova’nın dondurucu soğuğunda, kendi küçük ve güvenli dünyasında yaşayan 24 yaşındaki Elif Arslan, hayatının en büyük hatasını yaptığından habersizdir. Rusya’nın en güçlü ve tehlikeli ismi Aleksandr Volkov, onu bir sokak köşesinde gördüğü ilk andan itibaren zihnine kazımış; aylar süren sessiz bir takiple Elif’in her adımını, her nefesini kontrolü altına almıştır. Elif, hayatına aniden giren Dmitri Volkov’un sunduğu pırıltılı dünyaya ve "güvenli" limana sığınmayı seçerken, aslında büyük bir satranç oyununun piyonu olduğunu bilmemektedir. Düğün günü, katedralin devasa kapıları gürültüyle açılıp Aleksandr Volkov ve ordusu içeri girdiğinde, tüm gerçekler Moskova’nın kış ayazı gibi yüzüne çarpar. "Bu nikâh yanlış isimle kıyılıyor!" Katedralin kutsal sessizliğini bozan bu cümle, bir aşkın sonu, karanlık bir esaretin ise başlangıcıdır. Dmitri’nin elinden alınan Elif, artık Rus mafyasının en tepesindeki adamın, Aleksandr Volkov’un mülkiyetindedir. Silahların gölgesinde atılan imzalar, sadece bir soyadını değil, bir kadının tüm geleceğini değiştirecektir. Aleksandr’ın malikânesinde yankılanan "dokunmak yok" kuralı bir nebze nefes aldırsa da, Elif için asıl mücadele şimdi başlamaktadır. Bu karanlık adamın stratejik hamleleri karşısında Elif, ya bu devasa malikânede bir tutsak olarak kalacak ya da kendi içindeki gücü keşfederek bu acımasız dünyada ayakta kalmayı öğrenecektir. Bir takıntı, bir ihanet ve karlı bir Moskova gecesinde imzalanan yanlış bir nikâh... Kimin gerçek yüzü maskelerin altındadır?

Işığın sadakatle hüküm sürdüğü bir dünyada, gece kanla ayakta kalır. Ve bazı kalpler, bu iki düzen arasında atmaya cesaret eder. Peri Elyra için ışık bir görevdir. Vampir Lorin için gece bir lanet. Birbirlerine dokunmamaları gereken iki dünyanın çocukları, yasak bir yakınlığın içinde bulur kendini. Ama aşk bu evrende masum değildir. Her öpücük bir yemin, her seçim bir ihanettir. Vampir Konseyi ve Peri Meclisi yaklaşırken, gölge varlık Veyl’in fısıldadığı kehanet tek bir gerçeği hatırlatır: Bir kalp, iki dünyaya sadık olamaz. Kan ve Işık, aşkın taraf tutmak zorunda kaldığı, ışıkla karanlığın bedel ödettiği unutulmaz bir peri ve vampir hikâyesi.

Floransa’nın karanlık sokaklarında, sanatın ve tarihin gölgesinde asırlık bir sır uyanıyor. Vampir Konseyi’nin en ölümcül ve soğukkanlı savaşçısı Alessandro De Luca, üç yüz yılı aşkın ömrünü duygularını buzdan bir kaleye hapsederek geçirmiştir. Ancak hayatındaki boşluğu doldurmak için şehre gelen restoratör Elena Moretti ile tanıştığında, ölümsüzlüğünün temelleri sarsılır. Elena, sadece bir insan değil, kadim bir laneti kırabilecek tek kanın sahibidir. Alessandro ona aşık oldukça ölümsüz gücünü kaybetmeye ve insani bir kırılganlığa bürünmeye başlar. Bu yasak aşk, Konsey’in acımasız kuralları ve Venedik’ten gelen kadim düşman Viktor Armand’ın tehdidiyle kuşatılmıştır. Bir yanda asırlık bir sadakat ve Konsey’in ölümcül emirleri, diğer yanda ise tüm kurallara meydan okuyan, imkansız bir tutku... Alessandro ve Elena için artık yasak olan tek şey birbirlerinden vazgeçmektir. “Yüzyıllardır kimseye ait olmadım… ta ki ona kadar.”

Bazı aşklar masum başlar. Bazıları ise günah olarak doğar. Karan Ateş, karanlıkla beslenen bir adamdı. Kontrol etmeyi seviyor, kaybetmeyi bilmiyordu. Hayatında sevgiye yer yoktu… ta ki Defne’ye kadar. Defne Arslan, yanlış olduğunu bile bile sevdi. Korktu, kaçmak istedi, direndi. Ama bazı adamlardan kaçılmaz… Çünkü onlar sadece kalbine değil, kaderine de dokunur. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu; takıntıyla başlayan, kanla sınanan, korkuyla büyüyen ve nikâh masasında arınan bir hikâye. Geçmişin karanlığından çıkan Rutkay Selim, hesap sormak için geri döndüğünde Karan’ın en zayıf noktasını hedef aldı: Defne’yi. Silahlar patlarken, tehditler havada uçuşurken, bir adam ilk kez diz çöktü. Ve bir kadın, korkularına rağmen “evet” dedi. Çünkü bazı günahlar vardır… Aşkla işlenir, evlilikle affedilir.

Bazı ayrılıklar sessiz olur. Ama izi uzun sürer. Aslı, sevildiğini sandığı bir ilişkiden, kendini eksik hissederek çıkmıştır. Kerem ise terk edilişin ardından duygularını içine gömmeyi öğrenmiştir. İkisi de başka başka yerlerden kırılmış, aynı yalnızlıkta durmuşlardır. Bir gün, kalabalığın içinde yolları kesişir. Bu bir tesadüf değildir. Ama bir mucize de değildir. Aslı ve Kerem, birbirlerini iyileştirmeye çalışmaz. Sadece kalırlar. Konuşurlar. Susarlar. Ve ilk kez, acının sevgiyle yan yana durabileceğini görürler. İki Yara Bir Yuva, aşkın her şeyi unutturduğu değil, güvenin her şeyi mümkün kıldığı bir hikâye. Çünkü bazen mutluluk, yaralar geçince değil… birlikte iyileşmeye cesaret edince başlar.

Bazı insanlar geçmişinden kaçar. Bazıları hatalarından. Bazıları da kim olduğunu bildiği hayattan. Kerem Arslan, bu şehrin karanlığında nefes almayı öğrenmiş bir adamdı. Gücü vardı, korkusu yoktu ta ki bir gecede kan kaybederken gözlerini açtığı yerde bir doktorla karşılaşana kadar. Aslı Demir, hayat kurtarmayı meslek edinmişti. İyi ile kötü arasındaki çizginin bu kadar ince olduğunu hiç düşünmemişti. Ta ki kurtardığı adamın, başkalarının sonu olduğunu öğrenene kadar. Onlar için aşk bir seçim değildi. Bir yakınlık, bir kaçış, yakalanmamak için tutulan bir nefesti. Şehir peşlerindeydi. Geçmiş arkalarından geliyordu. Ve her adımda, birbirlerine sadece bir nefes mesafesindeydiler. Bu hikâye; kaçarken sevmeyi, severken susmayı, ve bazen kurtulmanın bedelinin her şey olduğunu anlatıyor. Bir Nefes Mesafesi Yakınlığın tehlikeli, kaçışın kaçınılmaz olduğu bir aşkın hikâyesi.

Bazı evlilikler aşkla başlar. Bazıları ise bir bedelle. Mine Serter ve Aras Vardar’ın yolları bir nikâh masasında kesiştiğinde, ortada ne aşk vardır ne de umut. Yalnızca geçmişten gelen bir hata, susulmuş bir gerçek ve ödenmesi gereken bir bedel… Bu evlilik bir tercih değil, bir kefarettir. Aynı evin içinde iki yabancı gibi yaşarken, aralarındaki sessizlik giderek daha tehlikeli bir hâl alır. Dokunulmayan her an, bastırılan her duygu, tenlerinde iz bırakır. Arzu günah sayılırken, kaçılan şey yavaş yavaş vazgeçilmeze dönüşür. Mine için Aras, inkâr edilmesi gereken bir zaaf… Aras için Mine, affedilmek istemeyen bir vicdandır. Geçmişin gölgeleri üzerlerine çökerken, bu zorunlu birliktelik ya ikisini de paramparça edecek ya da hiç beklemedikleri bir şekilde onları birbirine bağlayacaktır. Ve bazı günahlar vardır ki, insanın tenine yazılır… Silinmez. Sadece dönüşür. Tenime Yazılan Günah, zorunlu bir evlilikten doğan yasak arzunun, suçlulukla yoğrulmuş bir tutkunun ve bedel ödeyerek öğrenilen gerçek aşkın hikâyesi.

Bir evlilikle başladı. Ama bu evlilik aşk için değil, suçun tam ortasına sızmak içindi. Kerem Arslan, bir örgütün kalbine girmek için kendi hayatından vazgeçmeyi kabul etti. Yeni bir kimlik, yeni bir soyadı ve herkesin gözü önünde yapılmış sahte bir nikâh. Defne Karahan içinse bu evlilik, ailesinin karanlık mirasını taşımaya devam etmenin başka bir yoluydu. Güçlü görünmesi gerekiyordu. İtaatkâr. Sessiz. Ama ikisinin de hesaba katmadığı bir şey vardı: Bir zamanlar birbirlerini sevmiş olmaları. Yıllar önce yarım kalan bir çocukluk aşkı, şimdi aynı yatakta, aynı soyadının altında yeniden nefes alıyordu. Her bakış tehlikeydi. Her dokunuş delil. Her arzu ölüm fermanı olabilirdi. Çünkü bu evlilik izleniyordu. Çünkü aşk yasaktı. Çünkü biri rolünü unutursa, ikisi de yok olacaktı. Tenimdeki Yalan, sahte kimlikler arasında sıkışmış bir aşkı, bedende taşınan sırları, nikâh masasında verilen yalan sözlerin altında büyüyen gerçek tutkuyu anlatıyor. Bu romanda aşk masum değil. Bu romanda evlilik güvenli değil. Bu romanda herkesin bir rolü var… ama ten yalan söylemiyor.

Baran Karahan’la evlenmek, bir adamı sevmek değildi. Bir savaşı kabul etmekti. Asya, soyadını aldığı gün adını kaybettiğini anladı. Artık o sadece bir eş değil, bir hedefti. Baran’ın geçmişi sustu sanılan silahlar gibiydi; dokunulmadığında bile ölüm vaadi taşıyordu. Nikâh, onları korumadı. Aksine, kanı çağırdı. Tehditler büyürken, sırlar derinleşirken ve kaçacak hiçbir yer kalmamışken Asya, hayatını geri dönülmez biçimde değiştiren bir gerçeği öğrenir. Bu kez tehlike yalnızca onların değil, doğmamış bir kalbin etrafında da dolaşmaktadır. Kanla edilen bir yemin… Karanlıkla kurulan bir aile… Ve her şeyin ortasında, tüm hesapları altüst eden bir doğum. Bazı aşklar kurtarmaz. Ama hayatta kalmayı öğretir.

Bazı insanlar bir ülkeye ait doğar. Bazıları bir güce. Bazıları ise hiçbir yere… ta ki yanlış kişiye âşık olana kadar. Zehra Kara, gerçeği saklamayı reddeden bir araştırmacı gazeteci. Alexander Leonidas Aurelian, kimliğini gizleyerek yaşayan, küresel güçlerin tam ortasında yetişmiş bir adam. Biri sorularla yaşar, diğeri sırlarla. İstanbul’da başlayan bu karşılaşma, bir aşk hikâyesi olmaktan çok daha fazlasıdır. Bu, iki düşman geçmişin, iki suskun sadakatin ve iki tehlikeli seçimin hikâyesidir. Zehra bilmeden bir sırra âşık olur. Alexander ise ilk kez, kalbinin ait olduğu yerle görevli olduğu tarafın farklı olduğunu fark eder. Bir dosya açıldığında aşk artık masum değildir. Sessizlik, suça ortak olur. Ve her doğru, bir bedel ister. Kalbim Devlet Sırrıydı; aşk ile vatan, hakikat ile ihanet, kalp ile güç arasında sıkışan iki insanın hikâyesi. Bu romanda kimse tamamen masum değildir. Kimse tamamen suçlu da değildir. Ama herkes bir seçim yapmak zorundadır. Ve bazı seçimler… bir ömür susar.

Onu sevmek kolaydı. Onu korumak… günahkâr olmayı gerektirdi. Karan Akın iyi bir adam olmayı seçebilirdi. Ama o, sevdiği kadının hayatta kalmasını seçti. Bedeli ne olursa olsun. Defne Aras ölümle iç içe yaşayan bir adli tıp uzmanıydı. Korkuya alışkındı ama bir adamın karanlığının bu kadar derin olabileceğine değil. Karan onu sevdi. Ama bu sevgi; çiçekli sözlerden, masum vaatlerden ibaret değildi. Bu sevgi kirliydi, tehlikeliydi ve fazlasıyla gerçekti. Bir adam sevdiğini korumak için ne kadar ileri gidebilir? Bir kadın, kendisi için işlenen günahlarla yaşamayı kabul edebilir mi? Aşk, ahlaktan büyük olabilir mi? Benim İçin Günah İşle, takıntılı bir aşkın, karanlık bir fedakârlığın ve “iyi kalmak” ile “hayatta tutmak” arasındaki o ince çizginin romanı. Bu hikâyede: • Aşk masum değildir • Evlilik bir kurtuluş değil, itiraftır • Günah işlenir ama boşa işlenmez “İyi bir adam olsaydım seni kaybederdim. Kötü biri oldum… seni yaşattım.” Romantik gerilim, tutku, aksiyon ve edebi cümlelerle örülmüş bu hikâye, okuru şu soruyla baş başa bırakıyor: Sevdiğin için kötü olmaya cesaretin var mı?

İstanbul’da görünmeyen bir düzen var. İnsanların korkusundan, acısından ve yalnızlığından beslenen bir güç… Adı konmamış, ama her yerde. Lâl Arman, geceleri insanların en karanlık anlarına kulak veren sıradan bir kadın. Gücünün farkında değil. Ama onun yanında korku susuyor, sistem aksıyor, şehir tökezliyor. Karan Aksoy ise bu düzenin en etkili silahlarından biri. Korkuyu yönlendirmeyi bilen bir ajan. Görevi basit: Arızayı tespit et, kontrol altına al… gerekirse yok et. Ama bazı arızalar düzeltilmez. Bazıları hissedilir. Lâl ve Karan’ın yolları kesiştiğinde, İstanbul’da elektrikler değil, denge kesilir. Çünkü bu dünyada aşk bir duygu değil; tehlikeli bir bozulmadır. Takipler, ihanetler, gizli deneyler ve şehir altına gömülmüş bir gerçek arasında iki insan şunu keşfeder: Büyü korkuyla ayakta durur… Ama aşk, onu yıkabilecek tek şeydir. Ve herkesin sorduğu soru aynıdır: Bu şehir aşkı kaldıramazken, onlar kaldırabilecek mi?

Bir nikâh… Bir kurtuluş… Bir kader. Babası onu bir anlaşmada feda etti. Düşmanı ise evlenerek kurtardı. Elif Karahan, kanla yazılmış bir geçmişin içine doğmuştu. Soyadı, kaçamadığı bir lanetti. Bir gece, babasının onu gözünü kırpmadan sattığını öğrendiğinde özgürlüğü de, geleceği de elinden alındı. Kerem Aslan içinse bu evlilik aşk değildi. Bir hamleydi. Bir kalkan… Bir düşmanı diz çöktürmenin tek yoluydu. Soğuk bir nikâhla başlayan bu birliktelik, aynı evde iki yabancı, aynı kaderde iki yaralı kalp yarattı. Silahlar çekildi. İhanetler açığa çıktı. Kan aktı. Ve hiç kimsenin hesaba katmadığı bir şey oldu: Aşk. Bir kurtarma planı olarak başlayan evlilik, iki hayatı geri dönülmez biçimde değiştirdi. Çünkü bazı nikâhlar kâğıda değil, kana yazılır. Ve bazı kadınlar… kurtarıldıktan sonra anne olur.

Her şey bir anlaşmayla başladı. Net maddeler, kesin sınırlar, duygudan arındırılmış bir yakınlık. Lâl için bu, kontrol altında tutulması gereken bir riskti. Aras içinse baştan bozulacağı belli bir oyundu. Geçmişlerinden kaçarken aynı masaya oturdular. Konuşulmayanlar arttıkça, kurallar işlememeye başladı. Çünkü bazı hisler ne yazılır, ne de imzalanır. Tehlike yaklaştıkça aşk büyüdü. Aşk büyüdükçe sözleşme anlamını yitirdi. Bu roman; aşkı romantik bir vaat değil, iki insan arasında yapılan ama kalbin dışarıda bırakıldığı bir pazarlık olarak anlatıyor. Ve şunu soruyor: Her maddeye uyulabilir. Peki ya kalp?

Bu bir aşk romanı değil. Çünkü bu hikâyede kimse kimseyi kurtarmıyor. Lara Demir, tanık olmaması gereken bir ana tanık olduğunda hayatı ikiye bölünür: öncesi ve kaçarken başlayan sonrası. Bir fotoğraf, bir yüz ve geri dönüşü olmayan bir tehlike. Artık saklanmak zorunda. Güvenmek zorunda değil. Ama susmak… asla. Kaçışın ortasında karşısına çıkan bir adam vardır. Onu yönlendirmeyen, önüne geçmeyen, arkasına saklamayan biri. Yanında koşan biri. Bu hikâye aşkın kurtarıcı olmadığı, ama doğru insanla özgür kalınabildiği bir yolculuk. Tutkunun, tehlikenin ve cesaretin iç içe geçtiği; bir kadının kendi hayatının kontrolünü eline aldığı bir macera. Lara sevecek. Ama kendinden vazgeçmeden. Çünkü bu bir aşk romanı değil. Bu, bir kadının hayatta kalma ve kendini seçme hikâyesi.

Bir şehir vardı; kanla ayakta duruyor, korkuyla yönetiliyordu. Aras Karahan, bu şehrin karanlık yüzüydü. Kurşunla konuşur, suskunluğu silah kadar keskin olurdu. Liva Demirhan ise o karanlığı besleyen adamın kızıydı; altın kafeslerde büyümüş, özgürlüğü yasaklanmış bir kadın. Birbirlerine âşık olduklarında, bu sadece yasak bir sevda değil, bir savaş ilanıydı. Çünkü onların aşkı, iki cepheyi, kirli ittifakları ve yıllardır kanayan bir şehri karşısına aldı. Silah seslerinin arasında fısıldanan bir sevda… İhanetle sınanan bir tutku… Ve bedeli ağır olsa da, bir şehri kurtarabilecek kadar güçlü bir aşk. Şehir kanarken, onlar sevmeyi seçti. Ve bazen… bir şehir, iki kalbin cesaretiyle kurtulur.

Adaletin soğuk yüzüyle aşkın yakıcı gerçeği arasında sıkışmış iki insanın hikâyesi. Bir kadın… Gerçeği ölülerden öğrenen, yaşayanlara güvenemeyen. Bir adam… Bir imzayla bir hayatı karartan, susarak suç ortağı olan. Bu romanda aşk masum değildir. Ve bazen fail, sevdiğin kişidir.

Nehir Karaca ve Emir Aslan’ın yolları bir adliye koridorunda değil, bir evin kapısında kesişir. Bu ev, sıradan bir ev değildir. Duvarları dinlenir, odaları izlenir, kapısı her an kırılabilir. Ve bu evde yaşayan iki insan, gerçekte birbirine yabancıdır. Bir operasyon için evli gibi yaşamaları gerekir. Aynı soyadıyla, aynı adreste, aynı yatakta… Komşuların gözünde sıradan bir çift, devletin gözünde ise yalnızca bir görevdirler. Ama roller uzadıkça sınırlar silinir. Bakışlar gecikir, sessizlikler ağırlaşır. Gecenin bir yarısında uyanıp aynı nefesi duymak, tehlikenin ortasında birbirini korumak, yalanla başlayan bir yakınlığı geri dönülmez bir bağa dönüştürür. Bu evde silahlar saklıdır. Bu evde sırlar vardır. Bu evde yapılan her yanlış hamle, ölümü çağırabilir. Ve bu evde en büyük tehlike, iki insanın birbirine gerçekten alışmasıdır. Çünkü görev bittiğinde, aynı kapıdan birlikte değil, iki yabancı gibi çıkmaları planlanmıştır. Ancak bazı evler insanı değiştirir. Bazı görevler bittiğinde geride yalnızca dosyalar değil, kalpte izler bırakır. “Bu Evde Aşk Yasak”, sahte bir evlilikte başlayan, tehlike, yakınlık ve sessizlik içinde büyüyen bir bağın hikâyesidir. Aşkın yasak olduğu bir yerde, insanın kendini ne kadar koruyabileceğini sorgulayan bir anlatı.

Bir suikast anında zaman durdu.Bir emir, bir kurşun ve iki hayat…Defne Karaca, aldığı emirleri sorgulamadan yerine getiren bir operasyon ajanıdır.Baran Aksoy ise resmen ölü kabul edilen, yaşaması istenmeyen bir adam.Tetiğin çekilmesi gereken o anda, Defne ateş etmez.O an, yalnızca bir hayat kurtulmaz; yıllardır bastırılan vicdan, korku ve umut da gün yüzüne çıkar.Artık ikisi de kaçaktadır.Peşlerinde devletin karanlık yüzü, arkalarında geri dönülemez bir karar vardır.Aksiyonun, tutkunun ve derin bir iç hesaplaşmanın iç içe geçtiği bu hikâyede; sadakat, aşk ve adalet aynı çizgide sınanır. Zaman bazen durur…Ama kalp, her şeye rağmen ilerler.Kurşun Saatte Durdu, bir anın kaderi nasıl değiştirebileceğini anlatan, hüzünlü ama umutla biten bir hikâye.

Nisan, ömrüne yalnızca iki ay kaldığını bilen bir kadındır.Bunu kimseye söylemez. Çünkü vedaların, söylenince daha erken geldiğini düşünür.Kerem, aşka kapılarını kapatmış bir adamdır. Hayatına girmesine izin verdiği hiçbir şeyin kalıcı olmayacağına inanır. Nisan’la karşılaştığında bunun da geçici olduğunu sanır. Ama bazı karşılaşmalar geçici değildir. Sadece kısadır. Nisan, Kerem’i severken zamanla yarıştığını bilir. Kerem ise Nisan’ı severken, kaybetmeyi hiç düşünmez. Birinin bildiği son, diğerinin bilmediği bir gerçektir. Nisan ölmeden önce, Kerem son kez gelir. Helallik alınır. Söylenmeyen cümleler kalır. Ve bir aşk, tamamlanmadan biter. Nisan’ın ölümünden sonra Kerem yaşamaya devam eder. Ama bir daha hiçbir kadını sevemez. Çünkü bazı aşklar biterken, insanın içindeki bütün başlangıçları da alıp götürür.

Nikâh Masasında Ölüm, “evet” kelimesinin bazen bir başlangıç değil, bir yüzleşme olduğunu anlatan; aşk, tutku ve adrenalin yüklü bir hikâye. Nikâh masasında mutlu bir gelecek kurduğunu sanan Lara,öldüğünü sandığı adamın geri dönüşüyle geçmişin kapılarını yeniden açmak zorunda kalır. Bir yanda sevdiği adamın kardeşi, diğer yanda kalbinde hiç gömülmeyen bir aşk… Sırlar ortaya çıktıkça, ihanetler tanım değiştirir, ölüm sandıkları gerçek olur ve herkes kendi bedelini ödemek zorunda kalır. Bu hikâye; hakikatle sevmenin, susarak değil cesaretle mutlu olmanın hikâyesidir.

Yıllar önce lisede içine kapanık, sessiz ve kendi hâlinde bir kız olan Mira, en çok da bir kişinin davranışlarıyla yaralanmıştı: okulun sert, iğneleyici, uzak duran çocuğu Kaan. Mira için o yıllar, geçmek bilmeyen günler ve kalbinde küçük bir utanç çukuru bırakan acı anılar demekti.Ama bilmediği bir şey vardı: Kaan’ın Mira’ya karşı takındığı o sert tavır, aslında saklamaya çalıştığı, hatta kendisinin bile anlamlandıramadığı duyguların yansımasıydı. Evde sevgiyi görmeyen, kendini ifade etmeyi bilmeyen bir çocuktu o zamanlar. Mira’ya kötü davranarak kendini koruduğunu sanmıştı… ta ki yıllar geçip büyüyüp pişmanlıkla yüzleşene kadar. Aradan yıllar geçer. Mira artık kendi ayakları üzerinde duran, huzurlu bir hayat kurmuş genç bir kadındır. Geçmişin yaralarını kapattığını ve o günleri çoktan geride bıraktığını düşünür. Ta ki bir akşam, telefon ekranında yıllardır duymadığı bir ismi görünceye kadar. Kaan Erden. Kaan, yıllarca içinde taşıdığı pişmanlıkla Mira’ya cesaret edip mesaj atar. Niyeti sadece özür dilemek değildir; söyleyemediği, sakladığı, geç kalmış bir duygusu vardır. Mira, öfkeyle merak arasında sıkışırken, Kaan onun güvenini geri kazanmak için ne gerekiyorsa yapmaya hazırdır. İlk karşılaşmaları gergin ama bir o kadar da yoğun olur. Geçmişteki hesaplaşmalar, saklanan gerçekler, Kaan’ın itiraf edemediği duygular bir bir gün yüzüne çıkar. Mira kendini geçmişin acısı ve şimdiki zamanın çekimi arasında bir ikilemin içinde bulur. Bu süreçte Mira`nın en yakın arkadaşı Derin, Mira’yı korumak için sürekli Kaan’a karşı durur. Kaan’ın kuzeni Efe ise onların ilişkisindeki kıvılcımı ateşleyen, olayı hem yumuşatan hem hızlandıran bir ara figür olur. Zamanla Mira, Kaan’ın o eski çocuk olmadığını, yıllar içinde büyüdüğünü, yaralarını sardığını ve en önemlisi, dürüstleştiğini fark eder. Kaan, Mira`nın yıllar sonra kalbini kırmak bir yana, ona yıllardır duymadığı kadar güven ve sevgi vermeye çalışır. İkili, geçmişi temizleme ve birbirlerine yeniden yaklaşma yolculuğuna çıkar. Kavgalar, yüzleşmeler, kırılgan anlar, geçmişin gölgesinde saklı kalmış duygular… hepsi yavaş yavaş çözülür. Ve sonunda Mira şunu anlar: O yıllarda ona en çok acı veren çocuk, aslında onu en çok seven ama en yanlış ifade eden çocukmuş. Kaan ise şu gerçeği kabul eder: Bu aşkı yıllarca karanlıkta saklamış, ama artık ışığa çıkarmaya hazır. Hikâye sonunda Mira ve Kaan, hem geçmişin yaralarını iyileştirip hem birbirlerinin yanında yepyeni bir başlangıç yaparlar. Mutlu, huzurlu ve zamanın tüm izlerini beraber silmeye kararlı… Karanlıkta saklanan aşk, sonunda gün yüzüne çıkar.

Aşk bazen bir mucize değildir…Bazen lanet gibi çöker iki yüreğin arasına. Atlas ve Eliz…Birbirlerinin ilk aşkıydılar. Ve birbirlerinin en büyük yarası. Aileleri, yıllar önce dökülen kanın hesabını hâlâ kapatmamışken, Kader onları aynı cinayet davasında yeniden karşı karşıya getirdi. Nefretin gölgesinde yanan o kıvılcım, Hiç sönmemişti aslında…Sadece küllerin altında saklanmıştı. Eliz, kalbini korumak için Atlas’a düşman olmak zorundaydı. Atlas ise onu korumak için Bütün dünyayla savaşıyordu. Onlar, aşkın iki yüzüydü: Biri ateş… Diğeri o ateşte yanmayı göze alan bir kalp. Bu, geri dönüşü olmayan bir savaşın hikâyesi…Aşkla nefret arasında çizilen ince bir kaderin…Ve sonunda tüm kurşunlara rağmen Birbirine yeniden tutunan iki yüreğin hikâyesi. Her aşkta yanarsın…Ama bazı aşklar yakmaya değer.GU4554TC

Elif Aras, yirmi sekiz yaşında genç bir acil servis doktorudur. Hayatını insan kurtarmaya adamış, güçlü ama içinde derin yaralar taşıyan bir kadındır. Aşka güvenini yıllar önce kaybetmiştir ta ki bir gece hastaneye yaralı olarak getirilen gizemli bir adamla, Demir Kara ile yolları kesişene kadar. Demir Kara, yeraltı dünyasında korkulan bir kabadayıdır; karanlık, sert ve acımasız görünür ama içten içe vicdanlı bir adamdır. Elif’in elleri onun yarasını sararken, ikisi arasında tutkulu ama tehlikeli bir bağ doğar. Bu bağ, hem ışığı hem karanlığı birbirine çeker. Elif, Demir’in dünyasındaki tehlikelerle yüzleşirken, Demir de onun aşkı uğruna kendi karanlığından çıkmaya çalışır. Ancak geçmiş kolay kolay peşlerini bırakmaz. Eski düşmanlar, ihanetler, kan davaları ve Demir’in eski sevgilisi Leyla’nın entrikaları, bu yasak aşkı yıkmaya kararlıdır. Elif’in kardeşi Savcı Mert’in de Demir’e düşman olmasıyla her şey daha da karmaşık hale gelir. Aşk ve vicdan, güven ve korku arasında kalan Elif, sonunda uzaklaşmayı seçer ama kader, onları yeniden karşılaştırır. Yıllar sonra Demir değişmiş, karanlığını geride bırakmış bir adam olarak Elif’in kapısına döner. Bu kez elinde silah değil, bir yüzük vardır. İkisi, geçmişin günahlarından arınıp birbirlerinde huzuru bulmaya yemin ederler. “Tenimdeki Günah”, karanlıkla ışığın, suçla sevginin, affetmeyle kurtuluşun iç içe geçtiği tutkulu bir aşk hikâyesidir. İki yaralı ruhun birbirini hem yakıp hem iyileştirme hikayesi… TC1165TC