​"Bazı günahların bedeli kanla, bazıları ise sonsuz bir bekleyişle ödenir." ​Bir tarafta adaleti temsil eden Nisan, diğer tarafta karanlığın ta kendisi olan Koray... Namıdiğer: Kuzgun. ​Aralarındaki uçurumlar nefretle değil, barut kokulu bir tutkuyla kapandı. Ancak her şeyini kaybetmiş bir düşman varken, aşk sadece hayatta kalma mücadelesine dönüşür. ​Geçmişin kirli sayfalarını yakmak için önce kendilerini feda etmeleri gerekiyordu. ​ Kaçmak artık bir seçenek değil. Ya birlikte küle dönecekler ya da adaletin soğuk kollarında yeniden doğacaklar. ​Arka Kapak ​"Seni bir kez daha kaybetmektense, benden nefret ederek yaşamanı tercih ederim Nisan." 26.01.26

Bazı aşklar çocukken başlar… Ve zaman, mesafe, yanlış hayatlar bile onları bitiremez. Ünlü çocuk doktoru Liya Morgan, New York’un en parlak hastanelerinden birinde yüzlerce çocuğun hayatına dokunurken, kendi kalbini yıllardır susturmayı başarmıştır. Geçmişte kalan bir çocukluk aşkını, hiç açılmaması gereken bir defter gibi kapattığını sanır. Ta ki… onu yeniden görene kadar. Ethan Walker, New York Polis Departmanı’nda görev yapan, adaletle yaraları aynı ciddiyetle taşıyan bir adamdır. Görevler, kayıplar ve zorunlu bir nişan; kalbinde hâlâ yaşayan tek ismi silememiştir. Liya’yı gördüğü an, yıllar önce edilen bir yemin küllerinden doğar. İkisi de başkalarına ait hayatların içindedir. İkisi de yüzük takar, ama kalpleri özgür değildir. Geçmişle bugün, tutku ile vicdan, aşk ile bedel arasında sıkışan bu iki yaralı kalp; New York’un kalabalığında yeniden birbirine çekilir. Entrikalar, tehditler ve suskun savaşlar başlarken tek bir soru yankılanır: Gerçek aşk, doğru zamana mı aittir… yoksa doğru insana mı? Yeminimiz Kaldı Aramızda, çocuklukta edilen masum bir sözün, yıllar sonra nasıl kaderi değiştirebileceğini anlatan; hüzünlü, tutkulu ve umut dolu bir aşk hikâyesi. Bazı yeminler arada kalmaz. Sadece doğru anı bekler.

Bazı aşklar bir bakışla başlar. Bazıları ise bir kalp atışıyla… Ela, çocukken geçirdiği bir ameliyatın ardından korkuyu değil, onu hayata bağlayan bir adamı hatırladı. O gün kalbine dokunan eller, yıllar boyunca içinden hiç çıkmadı. Ailesini kaybettikten sonra İstanbul’da kendi ayakları üzerinde duran Ela, duygularını kelimelerle değil resimlerle anlatan bir ressamdır artık. Ama kalbinin en derin yerinde hâlâ aynı isim vardır. Onu küçükken hayata döndüren doktor. Yıllar sonra kader onları yeniden karşı karşıya getirir. Bu kez Ela küçük bir kız değildir. Bu kez duygular daha tehlikelidir. Hayatına giren başka bir adam, sessizliği bozar, bakışları çoğaltır. Ve kıskançlık, bastırılan duyguları açığa çıkarır. Bir kalp, kendisini kurtaran adama âşık olursa… Bu aşk kader midir, yoksa geç kalmış bir hata mı? Kalbim Sana Küçükken Düştü, kimsenin fark etmediği bir aşkın, zamanla, cesaretle ve kalple yüzleşme hikâyesi.

Ela Karahan, karanlık bir dünyanın içine gelinlikle giren bir kadındı. Aşk hayaliyle değil, kaderin sert bir suskunluğuyla… Aras Karahan, gücün ve korkunun adıydı. Duygularını saklayan, sevgiyi zayıflık sayan bir adam. Ta ki Ela’ya “karım” diyene kadar. Bu evlilik bir masal değildi. Ama zamanla aynı çatı altında sessiz bakışlar, yarım kalan cümleler ve dokunulmayan duygular bir aşka dönüştü. Ela, Aras’ın karanlığında kaybolmadı; aksine onu insanlaştırdı. Aras ise sevmenin ne demek olduğunu, bir kadının kalbinde öğrendi. Her şey sakinleşti derken, Ela bir sırrı fark etti. Bedeninde büyüyen bir mucize… Bir bebek. Bir kız. Bir umut. Ama karanlık geçmiş, mutluluğu kolay bırakmaz. Yeni bir düşman, bu aileyi yıkmak için ortaya çıkar. Aras için artık savaş sadece güç için değil; karısı ve doğmamış kızı içindir. Karanlıkta Seçilen Gelin, aşkın korkudan doğduğu, anneliğin kadını güçlendirdiği, ailenin bir adamı daha tehlikeli yaptığı bir hikâye. Bazen en büyük ışık, karanlığın tam ortasında doğar.

Bazı kadınlar sessizce dayanır. Bazı adamlar karanlıkta izler. Ela Yılmaz, bir otelin görünmeyen köşelerinde ezilmeyi öğrenmişti. Zorbalık, suskunluk ve sabır… Hepsi işini kaybetmemek içindi. Ta ki karanlığın içinden gelen bir çift göz onu fark edene kadar. Aras Karahan. Adı fısıltıyla anılan, gücüyle korku salan bir adam. O, adaleti mahkemelerde değil, gecenin içinde dağıtırdı. Ela’ya uzanan her el, onun için bir savaşa dönüşecekti. O korunuyordu. Ama bunu bilmeden. Ta ki karanlık sahneye inene kadar… Tutkunun tehlikeyle, masumiyetin günahla sınandığı bu hikâyede bir adam seçer, bir kadın karanlıkta gelin olur. Ve bazı aşklar… Diz çöktürür.

Defne Aydın, kelimelere sığınarak hayatta kalan bir edebiyat öğretmeniydi. Savaşın gölgesinde, çocuklara umut öğretirken kendi kalbini sessizliğe mahkûm etmişti. Ta ki bir gün, üniformasının altında kitap taşıyan bir adamla göz göze gelene kadar… Lucien Moreau bir teğmendi. Emirlere itaat etmeyi bilen, duygularını satır aralarına saklayan bir asker. Edebiyatı bir kaçış değil, bir suç gibi severdi. Ve Defne, onun altını çizdiği en tehlikeli cümle oldu. Bu bir aşk değildi. Bu, yasak bir dokunuş, ten üzerinde kalan bir öpücük, dudaklarda susmayan bir günahtı. Görevle vicdan, disiplinle arzu, suskun bakışlarla tutkulu yakınlık arasında sıkışan iki ruh… Çünkü bazı aşklar yaşanmaz, işlenir. Dudaklarımda Fransız Günahı, kelimelerle başlayan, tenle devam eden ve bedelini kalple ödeten bir yasak aşkın hikâyesi.

Roma’nın dar ve gölgeli sokaklarında, nane ve steril alkol kokulu bir sığınak olan baba yadigârı eczanesinde Elena Moretti, hayatın kontrol altında olduğu illüzyonuna tutunan soğuk ve analitik bir farmakologdur. Ancak bir sabah içeri giren ve gözleri ışığa tepki vermeyen sıradan bir müşterinin elindeki altın sarısı "Aurea Vita" kutusu, bu güvenli dünyayı kökünden sarsar. Reçetesiz satılan bu gizemli huzurun peşine düşen Elena, kısa süre sonra koca bir şehrin aynı mekanik sloganı sayıkladığına şahit olur: "İtaat, huzurun en saf hâlidir". Kendi üzerinde yaptığı tehlikeli bir deneyle bu yapay dinginliğin, iradeyi bir pamuk yığınına çeviren biyokimyasal bir zincir olduğunu fark eden Elena, zihnini kaybetme korkusuyla bir vicdan savaşına girer. Prefrontal korteksi dış telkinlere açan bu "İtaat Molekülü", Father Lucien’in hipnotik kelimeleriyle birleştiğinde insanlığı birer uyurgezerler ordusuna dönüştürmektedir. Savcı Lorenzo Vitale’nin sert müttefikliği ve eski hocası Matteo Rinaldi’nin karanlık geçmişten getirdiği sırlar eşliğinde Elena, bir eczacıdan çok daha fazlasına dönüşmek zorundadır. "Kurtuluş Kulesi"nin steril koridorlarından, Roma’nın kadim yer altı şebekelerine uzanan bu savaşta; sızan ihanetler, ödenen ağır bedeller ve kendi zihninin derinliklerindeki Lucien fısıltılarıyla çarpışırken tek bir amacı vardır: Şehrin damarlarındaki sahte cenneti, acı dolu ama özgür bir gerçeklikle değiştirecek olan o son panzehiri yaymak. Çünkü Elena artık biliyordur ki; gerçek huzur asla bir kutunun içinde sunulmaz ve özgür bir iradenin stresi, sahte bir uykunun sessizliğinden çok daha değerlidir.

Adrian Moretti; 42 yaşında, yeraltı dünyasının kurallarını bizzat koyan, sessizliğiyle bile çevresindekileri titreten, demir gibi bir iradeye sahip bir suç imparatoru. Yıllardır inşa ettiği kontrol mekanizması, sadece tek bir bakışla sarsılmak üzereydi. ​Elara Monroe; 24 yaşında, lüks bir otelin ışıltılı dünyasında sadece işini yapmaya çalışan, masumiyetiyle ve sessiz derinliğiyle dikkat çeken genç bir kadın. O gece, VIP salonunun en kuytu masasına servis yapması istendiğinde, hayatının geri dönülmez bir şekilde değişeceğinden habersizdi. ​Şehrin en lüks otellerinden birinde, kristal avizelerin altında başlayan bu hikaye, sadece bir garson ve bir yatırım devinin karşılaşması değildi. Adrian’ın koyu ela gözleri, Elara’nın titreyen dudaklarına mühürlendiğinde; zaman durdu ve aralarındaki o birkaç santimlik mesafe, içine düşmekten korktukları bir uçuruma dönüştü. ​Adrian için Elara, hem en büyük zayıflık hem de karanlığına sızan tek ışık sızıntısıydı. Onu korumak için kendinden uzaklaştırması gerektiğini biliyordu; çünkü Adrian’ın dünyasında sevmek, sevdiğini ateşe atmak demekti. Elara ise başkalarının onun adına karar vermesinden yorulmuştu; o, fırtınadan kaçmak yerine Adrian’ın karanlığında kalmayı seçti. ​Tehlikeli rakiplerin pusuda beklediği, sadakatlerin sınandığı ve her adımın bir bedelinin olduğu bu dünyada, onların tutkusu bir "günah" olarak damgalandı. Ancak bu ateş onları yok etmek için mi yanıyordu, yoksa birbirlerine mühürlemek için mi? ​Dudaklarda kalan o yarım kalmışlık, kalpte hiç sönmeyecek bir aşka dönüşebilir mi? ​"Bu hiçbir zaman günah değildi. Bu aşktı."

Berlin… Gücün sessizlikle konuştuğu, hataların kanla ödendiği bir şehir. Schwarzkrone. Berlin yeraltı dünyasının en karanlık ve en dokunulmaz adı. Onun başında ise herkesin korktuğu tek bir adam var: Leonhard Weiss. Kontrol onun doğası, sahiplenmek onun kuralı. Mara Winter, bu dünyanın dışındaydı. Ta ki ailesi onu istemediği bir evliliğe zorlayana kadar. Kaçmak isterken, bilmeden en tehlikeli adama yaklaştı. Bir kafe. Bir peçete. Bir yabancı gibi başlayan tanışma… Leonhard her şeyi biliyordu. Ama bilmiyormuş gibi davrandı. Çünkü bazı oyunlar, gerçeği gizleyerek kazanılırdı. Mara kalbini açtı. Leonhard kapıları kilitledi. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece; bu, takıntının, gücün, ihanetin ve teslimiyetin hikâyesi. Berlin’in sokaklarında silahlar konuşurken, kalpler sessizce savaşır. Çünkü bazı aşklar seçilmez… Teslim olunur.

Moskova’nın dondurucu soğuğunda, kendi küçük ve güvenli dünyasında yaşayan 24 yaşındaki Elif Arslan, hayatının en büyük hatasını yaptığından habersizdir. Rusya’nın en güçlü ve tehlikeli ismi Aleksandr Volkov, onu bir sokak köşesinde gördüğü ilk andan itibaren zihnine kazımış; aylar süren sessiz bir takiple Elif’in her adımını, her nefesini kontrolü altına almıştır. Elif, hayatına aniden giren Dmitri Volkov’un sunduğu pırıltılı dünyaya ve "güvenli" limana sığınmayı seçerken, aslında büyük bir satranç oyununun piyonu olduğunu bilmemektedir. Düğün günü, katedralin devasa kapıları gürültüyle açılıp Aleksandr Volkov ve ordusu içeri girdiğinde, tüm gerçekler Moskova’nın kış ayazı gibi yüzüne çarpar. "Bu nikâh yanlış isimle kıyılıyor!" Katedralin kutsal sessizliğini bozan bu cümle, bir aşkın sonu, karanlık bir esaretin ise başlangıcıdır. Dmitri’nin elinden alınan Elif, artık Rus mafyasının en tepesindeki adamın, Aleksandr Volkov’un mülkiyetindedir. Silahların gölgesinde atılan imzalar, sadece bir soyadını değil, bir kadının tüm geleceğini değiştirecektir. Aleksandr’ın malikânesinde yankılanan "dokunmak yok" kuralı bir nebze nefes aldırsa da, Elif için asıl mücadele şimdi başlamaktadır. Bu karanlık adamın stratejik hamleleri karşısında Elif, ya bu devasa malikânede bir tutsak olarak kalacak ya da kendi içindeki gücü keşfederek bu acımasız dünyada ayakta kalmayı öğrenecektir. Bir takıntı, bir ihanet ve karlı bir Moskova gecesinde imzalanan yanlış bir nikâh... Kimin gerçek yüzü maskelerin altındadır?

Işığın sadakatle hüküm sürdüğü bir dünyada, gece kanla ayakta kalır. Ve bazı kalpler, bu iki düzen arasında atmaya cesaret eder. Peri Elyra için ışık bir görevdir. Vampir Lorin için gece bir lanet. Birbirlerine dokunmamaları gereken iki dünyanın çocukları, yasak bir yakınlığın içinde bulur kendini. Ama aşk bu evrende masum değildir. Her öpücük bir yemin, her seçim bir ihanettir. Vampir Konseyi ve Peri Meclisi yaklaşırken, gölge varlık Veyl’in fısıldadığı kehanet tek bir gerçeği hatırlatır: Bir kalp, iki dünyaya sadık olamaz. Kan ve Işık, aşkın taraf tutmak zorunda kaldığı, ışıkla karanlığın bedel ödettiği unutulmaz bir peri ve vampir hikâyesi.

Floransa’nın karanlık sokaklarında, sanatın ve tarihin gölgesinde asırlık bir sır uyanıyor. Vampir Konseyi’nin en ölümcül ve soğukkanlı savaşçısı Alessandro De Luca, üç yüz yılı aşkın ömrünü duygularını buzdan bir kaleye hapsederek geçirmiştir. Ancak hayatındaki boşluğu doldurmak için şehre gelen restoratör Elena Moretti ile tanıştığında, ölümsüzlüğünün temelleri sarsılır. Elena, sadece bir insan değil, kadim bir laneti kırabilecek tek kanın sahibidir. Alessandro ona aşık oldukça ölümsüz gücünü kaybetmeye ve insani bir kırılganlığa bürünmeye başlar. Bu yasak aşk, Konsey’in acımasız kuralları ve Venedik’ten gelen kadim düşman Viktor Armand’ın tehdidiyle kuşatılmıştır. Bir yanda asırlık bir sadakat ve Konsey’in ölümcül emirleri, diğer yanda ise tüm kurallara meydan okuyan, imkansız bir tutku... Alessandro ve Elena için artık yasak olan tek şey birbirlerinden vazgeçmektir. “Yüzyıllardır kimseye ait olmadım… ta ki ona kadar.”

Geçmiş vardı Kan ve Yağmur Ardı kesilmeyen sorunlar ve sorumluluklar Ve MARCELLO vardı Ardında neler döndüğü belli olmayan Kaç kişinin hakkının yendiği,Kul hakkına girildiği… Nasıl ortaya çıkarılacağı bilinmeyen kitaplar ve isimler vardı. Olacaktı ama çıkacaktı. Bir cübbe ve masmavi gözler vardı sırları pençeleyip ortaya çıkaracak. Tüm hakları saklıdır çalınma ve kopyalanma gibi durumlar söz konusu olmamalıdır.

Bazı aşklar masum başlar. Bazıları ise günah olarak doğar. Karan Ateş, karanlıkla beslenen bir adamdı. Kontrol etmeyi seviyor, kaybetmeyi bilmiyordu. Hayatında sevgiye yer yoktu… ta ki Defne’ye kadar. Defne Arslan, yanlış olduğunu bile bile sevdi. Korktu, kaçmak istedi, direndi. Ama bazı adamlardan kaçılmaz… Çünkü onlar sadece kalbine değil, kaderine de dokunur. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu; takıntıyla başlayan, kanla sınanan, korkuyla büyüyen ve nikâh masasında arınan bir hikâye. Geçmişin karanlığından çıkan Rutkay Selim, hesap sormak için geri döndüğünde Karan’ın en zayıf noktasını hedef aldı: Defne’yi. Silahlar patlarken, tehditler havada uçuşurken, bir adam ilk kez diz çöktü. Ve bir kadın, korkularına rağmen “evet” dedi. Çünkü bazı günahlar vardır… Aşkla işlenir, evlilikle affedilir.

Bazı ayrılıklar sessiz olur. Ama izi uzun sürer. Aslı, sevildiğini sandığı bir ilişkiden, kendini eksik hissederek çıkmıştır. Kerem ise terk edilişin ardından duygularını içine gömmeyi öğrenmiştir. İkisi de başka başka yerlerden kırılmış, aynı yalnızlıkta durmuşlardır. Bir gün, kalabalığın içinde yolları kesişir. Bu bir tesadüf değildir. Ama bir mucize de değildir. Aslı ve Kerem, birbirlerini iyileştirmeye çalışmaz. Sadece kalırlar. Konuşurlar. Susarlar. Ve ilk kez, acının sevgiyle yan yana durabileceğini görürler. İki Yara Bir Yuva, aşkın her şeyi unutturduğu değil, güvenin her şeyi mümkün kıldığı bir hikâye. Çünkü bazen mutluluk, yaralar geçince değil… birlikte iyileşmeye cesaret edince başlar.

Bazı insanlar geçmişinden kaçar. Bazıları hatalarından. Bazıları da kim olduğunu bildiği hayattan. Kerem Arslan, bu şehrin karanlığında nefes almayı öğrenmiş bir adamdı. Gücü vardı, korkusu yoktu ta ki bir gecede kan kaybederken gözlerini açtığı yerde bir doktorla karşılaşana kadar. Aslı Demir, hayat kurtarmayı meslek edinmişti. İyi ile kötü arasındaki çizginin bu kadar ince olduğunu hiç düşünmemişti. Ta ki kurtardığı adamın, başkalarının sonu olduğunu öğrenene kadar. Onlar için aşk bir seçim değildi. Bir yakınlık, bir kaçış, yakalanmamak için tutulan bir nefesti. Şehir peşlerindeydi. Geçmiş arkalarından geliyordu. Ve her adımda, birbirlerine sadece bir nefes mesafesindeydiler. Bu hikâye; kaçarken sevmeyi, severken susmayı, ve bazen kurtulmanın bedelinin her şey olduğunu anlatıyor. Bir Nefes Mesafesi Yakınlığın tehlikeli, kaçışın kaçınılmaz olduğu bir aşkın hikâyesi.

Bazı evlilikler aşkla başlar. Bazıları ise bir bedelle. Mine Serter ve Aras Vardar’ın yolları bir nikâh masasında kesiştiğinde, ortada ne aşk vardır ne de umut. Yalnızca geçmişten gelen bir hata, susulmuş bir gerçek ve ödenmesi gereken bir bedel… Bu evlilik bir tercih değil, bir kefarettir. Aynı evin içinde iki yabancı gibi yaşarken, aralarındaki sessizlik giderek daha tehlikeli bir hâl alır. Dokunulmayan her an, bastırılan her duygu, tenlerinde iz bırakır. Arzu günah sayılırken, kaçılan şey yavaş yavaş vazgeçilmeze dönüşür. Mine için Aras, inkâr edilmesi gereken bir zaaf… Aras için Mine, affedilmek istemeyen bir vicdandır. Geçmişin gölgeleri üzerlerine çökerken, bu zorunlu birliktelik ya ikisini de paramparça edecek ya da hiç beklemedikleri bir şekilde onları birbirine bağlayacaktır. Ve bazı günahlar vardır ki, insanın tenine yazılır… Silinmez. Sadece dönüşür. Tenime Yazılan Günah, zorunlu bir evlilikten doğan yasak arzunun, suçlulukla yoğrulmuş bir tutkunun ve bedel ödeyerek öğrenilen gerçek aşkın hikâyesi.

Bir evlilikle başladı. Ama bu evlilik aşk için değil, suçun tam ortasına sızmak içindi. Kerem Arslan, bir örgütün kalbine girmek için kendi hayatından vazgeçmeyi kabul etti. Yeni bir kimlik, yeni bir soyadı ve herkesin gözü önünde yapılmış sahte bir nikâh. Defne Karahan içinse bu evlilik, ailesinin karanlık mirasını taşımaya devam etmenin başka bir yoluydu. Güçlü görünmesi gerekiyordu. İtaatkâr. Sessiz. Ama ikisinin de hesaba katmadığı bir şey vardı: Bir zamanlar birbirlerini sevmiş olmaları. Yıllar önce yarım kalan bir çocukluk aşkı, şimdi aynı yatakta, aynı soyadının altında yeniden nefes alıyordu. Her bakış tehlikeydi. Her dokunuş delil. Her arzu ölüm fermanı olabilirdi. Çünkü bu evlilik izleniyordu. Çünkü aşk yasaktı. Çünkü biri rolünü unutursa, ikisi de yok olacaktı. Tenimdeki Yalan, sahte kimlikler arasında sıkışmış bir aşkı, bedende taşınan sırları, nikâh masasında verilen yalan sözlerin altında büyüyen gerçek tutkuyu anlatıyor. Bu romanda aşk masum değil. Bu romanda evlilik güvenli değil. Bu romanda herkesin bir rolü var… ama ten yalan söylemiyor.

Baran Karahan’la evlenmek, bir adamı sevmek değildi. Bir savaşı kabul etmekti. Asya, soyadını aldığı gün adını kaybettiğini anladı. Artık o sadece bir eş değil, bir hedefti. Baran’ın geçmişi sustu sanılan silahlar gibiydi; dokunulmadığında bile ölüm vaadi taşıyordu. Nikâh, onları korumadı. Aksine, kanı çağırdı. Tehditler büyürken, sırlar derinleşirken ve kaçacak hiçbir yer kalmamışken Asya, hayatını geri dönülmez biçimde değiştiren bir gerçeği öğrenir. Bu kez tehlike yalnızca onların değil, doğmamış bir kalbin etrafında da dolaşmaktadır. Kanla edilen bir yemin… Karanlıkla kurulan bir aile… Ve her şeyin ortasında, tüm hesapları altüst eden bir doğum. Bazı aşklar kurtarmaz. Ama hayatta kalmayı öğretir.

Bazı insanlar bir ülkeye ait doğar. Bazıları bir güce. Bazıları ise hiçbir yere… ta ki yanlış kişiye âşık olana kadar. Zehra Kara, gerçeği saklamayı reddeden bir araştırmacı gazeteci. Alexander Leonidas Aurelian, kimliğini gizleyerek yaşayan, küresel güçlerin tam ortasında yetişmiş bir adam. Biri sorularla yaşar, diğeri sırlarla. İstanbul’da başlayan bu karşılaşma, bir aşk hikâyesi olmaktan çok daha fazlasıdır. Bu, iki düşman geçmişin, iki suskun sadakatin ve iki tehlikeli seçimin hikâyesidir. Zehra bilmeden bir sırra âşık olur. Alexander ise ilk kez, kalbinin ait olduğu yerle görevli olduğu tarafın farklı olduğunu fark eder. Bir dosya açıldığında aşk artık masum değildir. Sessizlik, suça ortak olur. Ve her doğru, bir bedel ister. Kalbim Devlet Sırrıydı; aşk ile vatan, hakikat ile ihanet, kalp ile güç arasında sıkışan iki insanın hikâyesi. Bu romanda kimse tamamen masum değildir. Kimse tamamen suçlu da değildir. Ama herkes bir seçim yapmak zorundadır. Ve bazı seçimler… bir ömür susar.

Onu sevmek kolaydı. Onu korumak… günahkâr olmayı gerektirdi. Karan Akın iyi bir adam olmayı seçebilirdi. Ama o, sevdiği kadının hayatta kalmasını seçti. Bedeli ne olursa olsun. Defne Aras ölümle iç içe yaşayan bir adli tıp uzmanıydı. Korkuya alışkındı ama bir adamın karanlığının bu kadar derin olabileceğine değil. Karan onu sevdi. Ama bu sevgi; çiçekli sözlerden, masum vaatlerden ibaret değildi. Bu sevgi kirliydi, tehlikeliydi ve fazlasıyla gerçekti. Bir adam sevdiğini korumak için ne kadar ileri gidebilir? Bir kadın, kendisi için işlenen günahlarla yaşamayı kabul edebilir mi? Aşk, ahlaktan büyük olabilir mi? Benim İçin Günah İşle, takıntılı bir aşkın, karanlık bir fedakârlığın ve “iyi kalmak” ile “hayatta tutmak” arasındaki o ince çizginin romanı. Bu hikâyede: • Aşk masum değildir • Evlilik bir kurtuluş değil, itiraftır • Günah işlenir ama boşa işlenmez “İyi bir adam olsaydım seni kaybederdim. Kötü biri oldum… seni yaşattım.” Romantik gerilim, tutku, aksiyon ve edebi cümlelerle örülmüş bu hikâye, okuru şu soruyla baş başa bırakıyor: Sevdiğin için kötü olmaya cesaretin var mı?

İstanbul’da görünmeyen bir düzen var. İnsanların korkusundan, acısından ve yalnızlığından beslenen bir güç… Adı konmamış, ama her yerde. Lâl Arman, geceleri insanların en karanlık anlarına kulak veren sıradan bir kadın. Gücünün farkında değil. Ama onun yanında korku susuyor, sistem aksıyor, şehir tökezliyor. Karan Aksoy ise bu düzenin en etkili silahlarından biri. Korkuyu yönlendirmeyi bilen bir ajan. Görevi basit: Arızayı tespit et, kontrol altına al… gerekirse yok et. Ama bazı arızalar düzeltilmez. Bazıları hissedilir. Lâl ve Karan’ın yolları kesiştiğinde, İstanbul’da elektrikler değil, denge kesilir. Çünkü bu dünyada aşk bir duygu değil; tehlikeli bir bozulmadır. Takipler, ihanetler, gizli deneyler ve şehir altına gömülmüş bir gerçek arasında iki insan şunu keşfeder: Büyü korkuyla ayakta durur… Ama aşk, onu yıkabilecek tek şeydir. Ve herkesin sorduğu soru aynıdır: Bu şehir aşkı kaldıramazken, onlar kaldırabilecek mi?

Bir nikâh… Bir kurtuluş… Bir kader. Babası onu bir anlaşmada feda etti. Düşmanı ise evlenerek kurtardı. Elif Karahan, kanla yazılmış bir geçmişin içine doğmuştu. Soyadı, kaçamadığı bir lanetti. Bir gece, babasının onu gözünü kırpmadan sattığını öğrendiğinde özgürlüğü de, geleceği de elinden alındı. Kerem Aslan içinse bu evlilik aşk değildi. Bir hamleydi. Bir kalkan… Bir düşmanı diz çöktürmenin tek yoluydu. Soğuk bir nikâhla başlayan bu birliktelik, aynı evde iki yabancı, aynı kaderde iki yaralı kalp yarattı. Silahlar çekildi. İhanetler açığa çıktı. Kan aktı. Ve hiç kimsenin hesaba katmadığı bir şey oldu: Aşk. Bir kurtarma planı olarak başlayan evlilik, iki hayatı geri dönülmez biçimde değiştirdi. Çünkü bazı nikâhlar kâğıda değil, kana yazılır. Ve bazı kadınlar… kurtarıldıktan sonra anne olur.

Her şey bir anlaşmayla başladı. Net maddeler, kesin sınırlar, duygudan arındırılmış bir yakınlık. Lâl için bu, kontrol altında tutulması gereken bir riskti. Aras içinse baştan bozulacağı belli bir oyundu. Geçmişlerinden kaçarken aynı masaya oturdular. Konuşulmayanlar arttıkça, kurallar işlememeye başladı. Çünkü bazı hisler ne yazılır, ne de imzalanır. Tehlike yaklaştıkça aşk büyüdü. Aşk büyüdükçe sözleşme anlamını yitirdi. Bu roman; aşkı romantik bir vaat değil, iki insan arasında yapılan ama kalbin dışarıda bırakıldığı bir pazarlık olarak anlatıyor. Ve şunu soruyor: Her maddeye uyulabilir. Peki ya kalp?

Bu bir aşk romanı değil. Çünkü bu hikâyede kimse kimseyi kurtarmıyor. Lara Demir, tanık olmaması gereken bir ana tanık olduğunda hayatı ikiye bölünür: öncesi ve kaçarken başlayan sonrası. Bir fotoğraf, bir yüz ve geri dönüşü olmayan bir tehlike. Artık saklanmak zorunda. Güvenmek zorunda değil. Ama susmak… asla. Kaçışın ortasında karşısına çıkan bir adam vardır. Onu yönlendirmeyen, önüne geçmeyen, arkasına saklamayan biri. Yanında koşan biri. Bu hikâye aşkın kurtarıcı olmadığı, ama doğru insanla özgür kalınabildiği bir yolculuk. Tutkunun, tehlikenin ve cesaretin iç içe geçtiği; bir kadının kendi hayatının kontrolünü eline aldığı bir macera. Lara sevecek. Ama kendinden vazgeçmeden. Çünkü bu bir aşk romanı değil. Bu, bir kadının hayatta kalma ve kendini seçme hikâyesi.