Bazı anılar vardır. Ne kadar zaman geçerse geçsin insanın içinde yaşamaya devam ederler. Daren Arın’ın hayatı da arkadaşları, ailesi, yarım kalmış bir aşk ve henüz farkında olmadığı bazı kırgınlıklarla ilerliyordu. Ta ki sıradan başlaması gereken bir gün, hayatını ikiye bölen o ana kadar… Sonrasında zaman onun için durdu. Ama dünya durmadı. İnsanlar değişti. Bazı bağlar koptu. Bazı insanlar bekledi. Bazılarıysa çoktan gitmişti. Daren geri döndüğünde ise geçmiş hâlâ onunlaydı. Ya da öyle olduğunu sanıyordu. Çünkü hatırladığı her şey doğru olmak zorunda değildi. Sevdiğini sandığı insanlar, nefret ettiğini düşündüğü anılar ve hiç yaşanmamış gibi görünen bazı acılar arasında Daren’in zihni ona kendi gerçeğini anlatmaya başlamıştı. Peki insan, kendi hatıralarına güvenemiyorsa gerçeği nereden bulabilirdi? Belki de bazı hikâyelerde asıl mesele geçmişi hatırlamak değil… Hangisinin gerçekten yaşandığını bulmaktır.

25 yaşındaki genç ve bir o kadar güzel olan Hasna Ulaç yeni işe başladığı evin büyük oğluna aşık olur. Uzaktan onu izledikçe dahada aşık olan Hasna bir gün çok kötü bir haber duyar. Sevdiği adam olan Asil Hanoğlu bir kazada kaybolmuştur. Sevdiği adamı bulup hastaneye götüren Hasna onun komada olduğunu öğrenir ve yıkılır. Ancak bu onu yıldırmaz tam tersi olarak onu alır ve kendi evine götürür.

25 yaşındaki Darian, bir trafik kazasından sonra sessizliğe gömülür. Bedeni hareketsizdir, ama zihni her şeyi duyar. Her gün odasına gelen insanlar, onun duymadığını sanarak içlerini döker. Fakat Darian hepsini duyar. Her kelime, her nefes, her itiraf onun içinde yankılanır. Belki de insanlar, ancak karşısında konuşmadığında gerçekten konuşur...

Bir yok oluştu her şeyi başlatan; bir gerçeğin var oluşuydu her şeyi; bu hayatı yeniden başlatan. O gün geldiğinde her şey bir bir gün yüzüne çıkmaya başlamıştı. Zümra, kendisini ve arkadaşlarını bir anda farklı bir evrende bulmuştu. Ama zaten arkadaşları ve özellikle aşık olduğunu sandığı kişi yani; Aren buraya ait değil miydi? Oysa onu burada bambaşka bir hayat; bambaşka bir aşk bekliyordu onu. Ve o aşkın altında yatan kimse tarafından bilinmeyen büyük bir gerçek. "Bazen boğulmak, nefessiz kalmak değildir. Bazen nefessiz kalmak, bir cümlenin ağırlında ezilmektir. Ve ben bu gerçeğin altında ezilip yok olmuştum..."

Umay Asel Yürek 5 aylık komadan uyanmıştır ve hayatını akışına sokmaya çalışıyordur. Yeni bir okul,geç kalınmış bir dönem,yeni arkadaşlıklar...Ve birde Alparlsan Sandık.. Okulun en sevilen çocuğu. Okulun güneşi...Asel`in tam tersi...

İntikam uğruna savrulup giden hayatlar... İlkay kücük yaşta abisinin komaya girmesi ile sarsılır. Kendini suçlar. Bir intikam uğruna kaybedilen 15 yılın ardından ikinci darbe iner İlkaya. İntikam alınıyordu ama İlkayın hiç haberi yoktu.