Tanrılar öldü. Biz sadece onların mezar soyucularıyız. ​Yerin kilometrelerce altında, "Şirket" adına çalışan binlerce madenciden biriydim. Görevimiz basitti: Ölü bir Tanrıça’nın etini kazmak ve kanını enerjiye dönüştürmek. Ama 74. Damar’da işler ters gitti. O gün madende ölmem gerekiyordu. ​Ölmedim. Dönüştüm... Şimdi sol bacağımda metali yiyen ve durdurulamayan bir açlık, sağ bacağımda ise ışık hızında hareket eden antik bir teknoloji taşıyorum. Ben Varen. Bir zamanlar sadece bir numaraydım (74-B). Şimdi ise Şirket’in en korkulu rüyası, "Tanrı Katili" projesinin kayıp prototipiyim. ​Peşimde infaz timleri, yeraltının hurda kralları ve etten yapılmış canavarlar var. Ama kaçmıyorum. ​Çünkü artık biliyorum: Tanrılar mezarlarında huzur içinde yatmıyor. Ve birilerinin bu uykuyu sonsuza dek bitirmesi gerekiyor.

İyi seçersen ölürsün ama kötüyü seçersen de yaşamazsın. Şimdi ölmeyi mi seçmeli yaşamayı mı? Unutma en küçük iyilikte bile kötülük olabilir.

Bu serüvenin sonu farklı Bu umut hikayesi. Fakat umudun ışığı değil umudun ölümüydü. Bu hikaye mutasyondan doğan, ölümün hikayesiydi. Onlar özeldi canavarlaştırılmayı haketmedi. Onlar son nesildi. Virüsün sonu varyantın başlangıcıydı. Umutsuzluğun hikayesi. - acı, kötü, umut olan Elmas serisinin dem kitabıdır.

Öyle bir rüzgar esti ki gönlümde,güneşin doğuşu ile yapraktan düşen bir çiy tanesi gibi düştü kalbimin tam ortasına.

"Bir cinayet, peşine kaç cinayet takar? Sobeler mi kaçar, arkandan mı kovalar? Hadi, bak aynaya; belki sıradaki de seni yakalar." Yıllar önce şehit düşmüş üvey babasının evine kardeşini ziyarete giden Minel Sipahi, babasının çalışma odasının çekmecesindeki beyaz müzik kutusundan sarkmış küçük bir not kağıdı bulur. O küçük nottaki adresin bilinmezliğine yürürken, yıllar öncesinden işlenmiş gizemli bir cinayeti, klonlandığı arkadaşlarını, yaşamış ve yaşayacak olduğu haksızlıkları ve daha birçok gerçeği öğrenecek olmanın verdiği sıkıntıyla sarsılacaktır. Geçmişten gelen bu çağrı, onun yalnızca kim olduğunu değil, ne için var olduğunu da sorgulamasına yol açacaktır. Ruh, tek bir kişiye mi aittir? Hatıralar, geçmişe dönüp baktığında bir surete bürünüp insanı yok edebilir mi? Aynanın içindekiler, insanın sonu olabilir mi? Çiz üstünü. Aynanın içindekiler, insana düşman olabilir mi? Bu roman, bireysel hafızanın ve biyoteknolojinin kesiştiği karanlık bir geçmişte, insan olmanın sınırlarını sessiz ama rahatsız edici bir gerilimle açıklıyor.

"Her karantina, bir başlangıçtır. Ama bu sefer çıkış yok." Yeni Yaşam Fen ve Teknoloji Lisesi… Dışarıdan bakıldığında disiplinli, steril, modern bir okul. Ama içeride, derinliklerinde uyanan bir şey var. Bir böcek—adı T-7—sessizce yayılıyor, bedenlere sızıyor, onları dönüştürüyor. İnsan görünümlü canavarlar, aramızda dolaşıyor. Kimliklerini gizliyorlar. Açlıklarıysa bastırılamaz: İnsan eti. Lina, geçmişiyle yüzleşmeye çalışan genç bir kız. Hayatta kalmak için bir grup kuruyor. Her biri farklı yeteneklere sahip altı genç, karantinaya alınmış okulda insanlığını korumaya çalışıyor. Ama zaman daralıyor. Düşman içeriden biri olabilir… Belki de çoktan biri dönüşmüştür. Gölgenin içinden gelen tehdit, şimdi kanla yazılacak yeni bir düzen kuruyor. ---