Bir gece çığlık çığlığa haykırmıştı kız... Delicesine kurtarılmayı beklemişti. Ama ne yazık ki o güzel sesini kimse duymamıştı. Çaresizce acımasız hayata teslim oldu. Artık yaşam, onun için çıkışı olmayan bir bataklıktan ibaretti. Her geçen gün biraz daha derine çekiliyor, umutları sessizce tükeniyordu. İçinden durmadan tek bir cümle geçiyordu: "Keşke... Keşke bunların hiçbiri yaşanmamış olsaydı." Bu, dünyadaki her şeyden çok istediği tek dilekti. Fakat hayat, en umutsuz anlarda bile insanın karşısına beklenmedik yollar çıkarabiliyordu. Belki de kader, onu karanlığın içinden çekip çıkaracak kişiyle tanıştıracaktı. Ya da geçmişi, onu sonsuza dek peşinden sürükleyecekti. Çünkü bazı yaralar zamanla iyileşmez... Sadece doğru insanın dokunuşuyla yeniden umut bulur.

Mafya olan Kutay’ın Nergis’e yazması ile hikaye başlar… Çok özenmeyeceğim öylesine yazmak istedim😽

Sen hiç sesinizi başkalarıyla duyurmaya çalıştınız mı?