Doğarken katil olmuş, ömrü boyunca doğmamayı dilemiş, babasının isim vermeye bile layık görmediği o kızın içindeki savaşın hikeyesi bu hikaye, içinde yanan Anne özleminin yangını.Bağrına sarıldığı vatan, ve bayrak sevgisi onu ayakta tutan tek şeydi, yangınlarına su serperdi. İnatçılığı gözü karalığı, içinde bastırdığı bütün duyguları o yüzdendi. "Ben büyüdüm büyüdüm kocaman oldum, büyüdükçe göğsümde atan kalbim bir o kadar küçüldü." Bu dünyada herkes birbirinin kalbini sökme peşinde, Kalpsiz bir dünyada herkes atan bir kalbe muhtaç ve o kalbi çalmaya hazır. Kalbimi, kalbimizi korumaya hazır mısınız?

Buradan Sağ Çıkmak Mümkün mü? Yavuz, sıradan bir sabaha uyanacağını sanırken kendini karanlık, soğuk ve yabancı bir yerde bulur. Ne nasıl geldiğini hatırlayabilmektedir ne de nereye düştüğünü. Daha da kötüsü, yalnız değildir. Kendisini çevreleyen duvarlarda kameralar… Ve aynı kaderi paylaşan dört yabancı. Kimse neden burada olduğunu bilmezken, her biri geçmişiyle yüzleşmeye ve bilinmeyen bir oyunla mücadele etmeye zorlanır. Kurallar basit gibi görünür: İtaat et, hayatta kal. Ama buradan gerçekten bir çıkış var mı? Gerilim, psikolojik savaş ve sırlarla örülü bu hikâyede hayatta kalmanın bedelini öğrenmeye hazır olun.

Geçmişten koparılan kanlı gözyaşı kendini unutturduğunda geriye sadece beden kalırdı. Bir bebek doğdu. Koparıldı o gün annesinin kucağından ve o gün bir anne boş kundağa döktü şeffaf kanla bezenmiş ilk gözyaşını. Acısını o kundağa yaslanarak, sarılarak yaşadı. Bir baba ilk kez bu kadar zayıf olduğuna isyan etti, kızından kalan bir adet kıyafet parçasına döktü isyan dolu gözyaşlarını. O yaşları silecek bir kızı yoktu artık, hiç var olmamış gibiydi. Bir abi yaşadı ilk kez kaybetmeyi. Kalbine saplanan hançer ruhunu akıttı ve geriye bir beden kaldı. Kardeş sancısını yaşadığı yaşları son nefesleri oldu. Ve o gün, kundağa düşen gözyaşı kururken, başka bir yerde, başka bir karanlıkta gözlerini açtı bir bebek. Aylarca duyduğu annesinin sesiyle değil, düzenli bir şekilde ses çıkaran makinanın sesiyle açtı gözlerini karanlığa O artık bir kız çocuğu, insan veya bebek değildi. O artık 107 numaralı bir deneydi. Adı yoktu. Kimliği yoktu. Ailesi yoktu. Ama içinde, çok derinlerde bir yerde, hâlâ ağlıyordu. Annesinin şefkatli kollarına sarılarak geleceğini umduğu Dünya, gözlerini açar açmaz ona ilk kazığını vurmuştu.

Çinli bir Ejderha

İstenmeyen bir kız olarak dünyaya gelen Belinay, ona kötü bir hayat yaşattığı için babasından intikam almak için grubuyla birlikte babasının adamlarından onu takip ederken babasının adamlarının içine sızmış bir ajan ile tanışır

Kazanamazsan ölürsün

Adalet mı ağır basacak yoksa İntikam mı

Lütfen okuyun❤️🤭🤗

Berlin`in ailesi belirli sebepler yüzünden yurtdışına gider,o günün gecesi ise ablası Derya vurulur.Bakarsın suçlu okuldadır peki ya yanlış yöne baktıysan?

#Korku #Macera #Heyecan #Gizem

Yapay zeka insanlar ile savaş olsaydı ne olurdu ? Kim kazanırdı ? Hepsi burada

“Gölge timi" hemen okuyun yazmaya üşendim.🫶🏻 Diğerleri tam bir eden bunu yazmayacağım çünkü kafam çok karışıyor kurguları karıştırıyorum.

Ecre,Sedef, Dilek,Petek Bu dört kimsesiz kız istemeden bir cinayete tanık olur ve cinayette ünlü bir iş insanının Murat Koçarslan parmağı olduğu ortaya çıkar. Ve bu o adamın yaptığı tek kirli iş değildir. Kızla bu olaydan sonra adamın karanlık yüzünü ortaya çıkarmaya çalışır bakalım başlarına neler gelecek

Okula zorbalaban kızın kırıcı hayatı

"Alex, çok iyi ok atardı; ama kaderinde, Aris’in resmine değil, kalbine ok atmak yazıyordu."

📖 Tanışmamız Lazımdı – Valoria Yedi yabancı, hafızalarını kaybetmiş halde bir Yalan hayatlarda Hiçbiri birbirlerini tanır yanyana dahi geçerler Cevapsız soruların arasında, gizemli mesajlar onları aynı yere yönlendirir: Bir restorandaki 5 numaralı masa. Hiç tanımadıkları bu insanlarla tanışmaları gerekiyordur—belki de çoktan tanışmışlardır. Zaman daralırken, geçmiş yavaş yavaş yüzeye çıkar. Kırık hafızalar, yarım kalmış hikâyeler ve gölgelerle örülü bir gerçek... "Bazen unutmak, hatırlamaktan daha ağırdır." Tanışmamız Lazımdı, hafıza, kimlik ve kader üzerine gizemli ve sürükleyici bir roman. Derin’in gözünden başlayan bu yolculukta, her karakterin sessiz çığlığı sizi içine çer

Zorla aşk olur mu oluyor işte

"Zaur ve arkadaşlarının Aran’ı korumak için atıldığı türlü türlü maceralar"

intihar etmek üzere olan bir çocuğun ona yeni bir hayat bahşeden ve onu yetiştiren adamın öz kızı ile aşkı.

"Düşman olmak mı istiyorsun benimle?" "Ben seninle hiçbir şey olmak istiyorum. Düşman da olmayalım. Olursak yine yüzyüze geliriz"

Alya... Ankara`nın kalbinde doğmuş, Dicle kadar asi ama Fırat kadar derin bir kadındı. Güçlü bir mafya ailesinin ilk kızı. Zeki, cesur, korkusuz… Başkent sokaklarında adımları kadar soğukkanlıydı. Bir sabah, otel odasının yanına biri yerleşti. Biri vardı. Sessiz ama tehditkar. Tanımadığı ama gözlerinden bir şeyler bildiği bir adam. İlyas Çakırbeyli... Diyarbakır’ın bağrından kopmuş, Dicle’nin öfkesini damarlarında taşıyan bir adam. 1.80 boyunda, sert bakışlı, dediğim dedik bir adam. Ankara’ya gelişi kan kokuyordu. Kan davasıydı, liste kabarıktı. Ama asansörde bir kadınla göz göze geldiğinde, içinden sadece şu geçti: “Yanlış zaman… yanlış yer… ama doğru kadın.” Alya da aynı anı yaşadı: “Yanlış zaman… yanlış yer… ama doğru adam.” Onlar farklı şehirlerin çocuklarıydı. Biri Ankara’nın diplomasıydı, Diğeri Diyarbakır’ın silahı. Ama kader, Dicle ile Fırat`ı nasıl aynı denize akıtırsa, Ankara ile Diyarbakır`ı da aynı otel koridorunda buluşturdu. Artık dosyalar karıştı. Kurallar değişti. Ve bir aşk, kanla yazılacak bir hikâyeye dönüştü…

Etraf karanlık ve yaratıklar var... Onlar boşlar ama onlardan daha korkunçlarıda var insanlar...

sadece minik bir görevden ne olabilirdi ki? hiç oyle demeyin... yolda ilerlerken yabanci bir telefondan mesaj gelmişti `GÖREV` yaziyordu ne diye baktigimda anlam veremedim telefon yurt dişinda duran bir kişiye aiyitti kiz miydi erkek miydi bilmiyordum sonra " gorev" diye mirildandigimda kendimi başka bir evde tek başima buldum...

Cinayet bir başlangıçsa, sonu nedir?

Merhaba sevgili okurum,umarım bu hikayeyi beğenirsin.bu saadece Defne nın değil hepimizin hikayesi olsun,Defne`nin saadece bir kitap karakteri değil aynı zamanda hepinizin sırdaşı olması dileğiyle...