Açıklama şuan yok

​İstanbul’un konforlu caddelerinden, Şırnak’ın sınır çizgisine uzanan zorlu bir hikaye... ​İdealist Doktor Açelya, sınırın sıfır noktasındaki bu kasabaya adım attığında sadece hayat kurtaracağını sanıyordu. Karşısına adı gibi sert ve tavizsiz Yüzbaşı Rüzgar Şahin çıkana kadar. ​Biri insanları yaşatmaya yeminli inatçı bir doktor, diğeri vatanı için canını ortaya koyan mermerden bir komutan. Şırnak’ın buz gibi ayazında yolları kesiştiğinde, kalbin sınırlarını zorlayan bir fırtına başlayacaktı. ​Şahin Timi’nin gölgesinde; görev, sadakat, dostluk ve kaçınılmaz aşkların hikayesi... ​"Şırnak’ın dağları sertse, benim de iradem o kadar net Yüzbaşım."

Kimileri asker olmayı bir meslek seçer… O ise hayatta kalabilmek için üniformasını giydi. Çocuk yaşta ailesinden kopan genç bir kadın, yıllar boyunca acısını içine gömerek en zorlu eğitimlerden geçti. Her düşüşünde yeniden ayağa kalktı, her yarasında biraz daha güçlendi. Kimseye yaslanmadı, kimseyi aramadı. Çünkü geride bıraktığı hayatın artık ona ait olmadığını düşündü. Ama bilmediği bir şey vardı... Onu hiç unutmayan bir aile vardı. Yıllardır her şehirde, her haberde, her umut kırıntısında kızlarını arayan bir anne ve baba... Onlar vazgeçmedi, o ise dönmeye cesaret edemedi. Bir tarafta vatanı için canını ortaya koyan cesur bir kadın asker, diğer tarafta tek dileği kızına bir kez daha "evine hoş geldin" diyebilmek olan bir aile... Bazen en büyük savaş cephede verilmez. Bazen en ağır mücadele, insanın kendi kalbiyle verdiği mücadeledir. Peki, yılların ayırdığı bir aileyi kader yeniden bir araya getirebilecek mi?

Bazı insanlar hayatımıza ansızın girer. Tesadüf sanırız. Ben de öyle sanmıştım. Sekizinci sınıfın ilk günü sınıfımıza yeni gelen bir çocuk… Birlikte büyüdüğümüz yıllar… Ardından gelen sessiz bir ayrılık… Ben gökyüzünü seçtim. O toprağı. Aynı vatana hizmet ettik ama farklı üniformaların içinde. Yıllar sonra yollarımız yeniden kesiştiğinde anladım ki… O, hayatıma bir tesadüf olarak girmemişti.

Bu kitabda Kızımız Annesi tarafına ağır yaraları vardır. Kızımız annesi ile kavga eder ve ailesiyle vedalaşmadan tayinin çıktığı yere gider ve 1 yıl sonra tayini ailesinin olduğu yere çıkar ve hikaye ir burdan başlar. Baş rol erkeğiz çok kuçük yaşda babası şehir olmuştur. Erkeğimizde asker olup babasının intikamını alır. Kızımızın onun timine gelmesiyle hikaye başlar🤗 Okuyup memnu kalmanız dileyiyle 🩷

Merhaba bu benim kitabım

Nükleer yıkımın ardından dünya acımasız bir askeri rejimin pençesindedir. Elit bir babanın biricik kızı olan Mera, babasının kendi statüsünü korumak için yaptığı acımasız bir sözleşmeyle, rejimin en tehlikeli askerine teslim edilir...

iki askerin Emir-Komuta zincirinden çıkarak birbirine bağlanması

"Bir tim kuruldu. Bir hedef belirlendi. Ve geri dönüş ihtimali en başından silindi." Yıllardır ardında kan, gözyaşı ve yıkım bırakan; ülkenin en çok aranan terör örgütü elebaşı... Kod adı: Kıyamet Kıyameti durdurmak için üstlerden gelen emirle, bordo berelilerden oluşan Kılıç Timi kuruldu. Timin başına ise birbirinden tamamen farklı ama aynı derecede güçlü iki komutan getirildi. Yüzbaşı Vera Kılıçhan, Soğukkanlı, sezgileri keskin, önden yürüyen bir lider. Yüzbaşı Cesur Keskin Korhan, Disipliniyle nam salmış, geride tek bir asker bırakmayan bir komutan. Ancak onları bekleyen savaş, yalnızca dağlarda verilen bir mücadele değildi. Çünkü bazen en tehlikeli düşman, kurşun sıkandan değil; gölgelerde bekleyenden gelir. Ve Kılıç Timi için savaş... daha yeni başlıyordu. ♥️🤍

«"Bazı görevler başarısız olmak için yazılır."» Valeria Lopez... İspanyol mafyasının acımasız varisi. Adı korkuyla anılan bir soyadının tek sahibi. Güvenmeyi zayıflık, sevmeyi ise ölüm sebebi sayan bir kadın. Alaz Aslankaya... Kimliğini, geçmişini ve duygularını geride bırakıp tek bir görev için gönderildi. Valeria`nın hayatına sız. Güvenini kazan. İşlerini içeriden bitir. Gerekirse onu da... Her şey plana uygundu. Ta ki Valeria`nın zümrüt yeşili gözleri, yıllardır kusursuz işleyen planı tek bakışta paramparça edene kadar. Ama ikisinin de bilmediği bir şey vardı. Bazı sırlar kurşundan daha ölümcüldür. Ve bazen... Tek bir beyaz zambak, iki imparatorluğu ateşe vermeye yeter. Bu hikâyede kimse masum değil. Kimse güvende değil. Ve aşk... En tehlikeli operasyondur.

"Bazı duygular yıllarca sessiz kalır. Bazı kayıplar ise o sessizliği sonsuza dek değiştirir..." Alya Keskin, çocukluğundan beri abisinin en yakın arkadaşı olan Teğmen Alp Demir Korkmaz`a âşıktır. Alp, Alya`yı yalnızca kız kardeşi gibi görmektedir. On sekizinci yaş gününde cesaretini toplayıp duygularını açıklayan Alya, beklediği cevabı alamaz... Bir yanda yarım kalmış duygular, diğer yanda verilen sözler, kayıplar ve zaman... Bazen en büyük savaş, cephede değil; insanın kendi kalbindedir.

zzzzzzzz zzzzzzzz zzzzzzzzzz

1997… Bir ülke değişirken, insanların hayatı da sessizce değişiyordu. Zeynep, tek hayali hukuk fakültesini bitirmek olan genç bir üniversite öğrencisiydi. Ancak bir sabah, okulunun demir kapıları yüzüne kapandığında, sadece eğitim hakkını değil, kurduğu bütün hayalleri de kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kaldı. Murat ise görevine ve üniformasına yürekten bağlı genç bir yüzbaşıydı. Onun için emir, tartışılmazdı. Ta ki bir gün, üniversite kapısında sessizce bekleyen o genç kızın gözlerine bakana kadar… Biri inandığı değerler uğruna mücadele ediyor… Diğeri ise görev ile vicdan arasında sıkışıyordu. Farklı dünyalara ait iki insan… Tek bir kader… Kar tanelerinin sessizce düştüğü o kışta başlayan bu hikâye; umut, fedakârlık, kırgınlık ve imkânsız görünen bir sevdanın hikâyesi… Çünkü bazen en büyük savaş, insanın kendi kalbinde başlar. Ve bazen… Bahar, en sessiz zamanda gelir.

Abisinin düğünü için gelen Damla daha sonra yine döneceğini bile bile memleketini çok özler ve gider. Daha sonrada abisinin karısının hamile olduğunu görünce geri abisinin yanına döner, orada kalıcı olarak kalmaya başlar.

Msüye kadar devam

Özel bir görev için MİT tarafından her yerden ayrı ayrı toplatılan ölüm timi

Benim hikâyem bir masal değil. Hiç kimse beni kurtarmadı, hiç kimse Benim hikâyem bir masal değil. Hiç kimse beni kurtarmadı, hiç kimse elimden tutmadı. Benim hikâyem kırık bir melodiden ibaret. İnsanlara güvenmek… Ben bedelini çocukken öğrendim.Her el uzatışın ardında bir ihanet, her gülümsemenin ardında bir kırgınlık gizliydi. Ve ben, çocuk yaşta, güvenmemenin hayatta kalmanın tek yolu olduğunu keşfettim. Yine de içimde bir şey hiç susmadı. Ne kadar susturmaya çalışsam da, küllerin arasından yükselen o ezgi… Kırık, kanayan, ama varlığını inatla sürdüren bir melodi. Belki de bu yüzden hâlâ ayaktayım. Belki de bu yüzden savaşmayı hiç bırakmadım. Daha çocukken öğrendim, insanı en çok kanatan yara yabancıdan gelmez. En çok, en yakınındakilerden gelir. Bana bakan gözlerinde gizli bir nefret vardı. Sessiz, gizlenmiş, ama her fırsatta içime işleyen bir nefret… Küçüktüm. Çocuktum. Sevgi sandım. Oyun, ilgi, sandım. Ama büyüdükçe gerçeği gördüm. Bu sevgi değildi. Bu, beni kırmak için saklanan bir öfkeydi. Ve ben, en güvendiğim yerde en derin ihanetle büyüdüm. Kalbim sustuğum herşeyin yankısıyla doluydu. Kaybettiklerim, suskunluğum, içimdeki yaralar… Hepsi bu sessizlikten doğdu. Ve ne zaman gözlerimi kapatsam, hâlâ kulaklarımda çınlayan bir ezgi duyuyorum. Kırık. Paramparça. Ama hâlâ var. Ben Ezgi. Küllerin arasından yürüdüm, sevgi sandığım nefretin gölgesinde büyüdüm. "Canım yanıyor bırak nolur." "Daha çok canın yanacak ecelin ben olacağım çocuk, yaşıyorken öldüreceğim seni!" Ve şimdi kendi hikâyemi, kendi sesimle anlatacağım. Hazır olun oldulara, oluyorlara ve olacaklara tutmadı. Benim hikâyem kırık bir melodiden ibaret. İnsanlara güvenmek… Ben bedelini çocukken öğrendim.Her el uzatışın ardında bir ihanet, her gülümsemenin ardında bir kırgınlık gizliydi. Ve ben, çocuk yaşta, güvenmemenin hayatta kalmanın tek yolu olduğunu keşfettim. Yine de içimde bir şey hiç susmadı. Ne kadar susturmaya çalışsam da, küllerin arasından yükselen o ezgi… Kırık, kanayan, ama varlığını inatla sürdüren bir melodi. Belki de bu yüzden hâlâ ayaktayım. Belki de bu yüzden savaşmayı hiç bırakmadım. Daha çocukken öğrendim, insanı en çok kanatan yara yabancıdan gelmez. En çok, en yakınındakilerden gelir. Bana bakan gözlerinde gizli bir nefret vardı. Sessiz, gizlenmiş, ama her fırsatta içime işleyen bir nefret… Küçüktüm. Çocuktum. Sevgi sandım. Oyun, ilgi, sandım. Ama büyüdükçe gerçeği gördüm. Bu sevgi değildi. Bu, beni kırmak için saklanan bir öfkeydi. Ve ben, en güvendiğim yerde en derin ihanetle büyüdüm. Kalbim sustuğum herşeyin yankısıyla doluydu. Kaybettiklerim, suskunluğum, içimdeki yaralar… Hepsi bu sessizlikten doğdu. Ve ne zaman gözlerimi kapatsam, hâlâ kulaklarımda çınlayan bir ezgi duyuyorum. Kırık. Paramparça. Ama hâlâ var. Ben Ezgi. Küllerin arasından yürüdüm, sevgi sandığım nefretin gölgesinde büyüdüm. "Canım yanıyor bırak nolur." "Daha çok canın yanacak ecelin ben olacağım çocuk, yaşıyorken öldüreceğim seni!" Ve şimdi kendi hikâyemi, kendi sesimle anlatacağım. Hazır olun oldulara, oluyorlara ve olacaklara...

Ülkü Tün Korkmaz namıdeğer LEYAL .Yıllardır kimsesiz olmasına rağmen birçok kişinin kimsesi olan LEYAL.Peki onunda kimsesi varsa?Ve bu sır 29 yıldır saklanıyorsa? **************************** 📢 BU HİKAYEDE GEÇEN KURUM, KURULUŞ VE OLAYLARIN GERÇEK HAYATLA BAĞLANTISI YOKTUR! *Bu platformda "LEYALIN GÖLGESİ" adıyla yayımlanan ilk kurgudur. Kitabın tüm hakları saklıdır.İzinsiz alınması yasaktır.Herhangi olumsuz durumda hukuksal olarak işlem başlatılacaktır. Görsel GEMİNİ tarafından hazırlanmıştır. Keyifli okumalar🩵💙

Bazı anlar vardır tıpkı her ne kadar onu unutmaya çalışsan bile karşına eninde sonunda çıkması ve kalbini Feth etmesi gibi

Yanlış çarpıntılar kalp acıtır... Doğrular ise aşkları...

Adaletin temelini yürütmek amacıyla savcı olan Belgin ve vatanı milleti uğruna her şeyini feda etmiş asker Kürşat. İki korkusuz yüreğin tanışmasıyla tüm ülkenin sarsılması büyük dikkat çekmişti. Bu iki kişi göründüğü gibi güçlü olsa da kendi kapalı kapılarında ki acıyı kimseler görememişti...

25 yaşında bir savcı olan Elay Soyaz ve 27 yaşında asker olan Çağın yücealp... Elay`ın babası askerdi kendisi Elay 7 yaşındayken şehit düşmüştü ,37 yaşındaydı şehit düştüğünde... Bir de abisi vardı Elay`ın Kutay soyaz... Babası öldüğünde Kutay 11 yaşındaydı o gün karar vermişti asker olacaktı... Ve oldu bir timde binbaşı oldu komutan oldu... Esaret Timi... Tilkiydi simgeleri. Çağın Esaret timinin 2. Komutanıydı yüzbaşıydı hayatında pek zorluk olmamıştı.annesi babası hep yanındaydı, gönlünde Ötüken bakışlı biri yoktu bu zamana kadar hayatına çok kadın girmemişti. Ama gidecekti hiç beklemediği bir yerden~

Kaan pars Öztürk ve Aylin Şahin`in hikayesi "Bu vatan kolay kazanılmadı kolay da verilmeyecek"

Yazgı Koral ve Alp demirkan Okuöanı tavsiye ederimmm

Yalnızlık bazıları için bir seçim bazıları için ise bir mahkumluktur.Korkuu insana herşeyi yaptırabilir dolunay yalnızlığa mahkum kalmıştı bir insan o kadar yalnızlığin için de ufak bir sevgi insanın eninde sonunda güvenini kırar .