Rüyalar kaderin yansıması mıydı, yoksa yol gösteren pusula mı? Bunu öğrenmenin tek yolu gösterdiği ışıkları takip etmekti. Peki, ya bu ışıklar sadece hayalse? Varlığından bile emin olmadığım, aylardır rüyalarımda gezen sarı gözler karşımdaydı. Mantığım imkansız kelimesini bir sinyal gibi savunsa da kalbim çılgınca görmezden geliyordu. Benim için yabancı ve bir o kadar tanıdık olan gözlerin gizemine çekilirken peşimde kol gezen gölgesiz benim gölgem olmuştu. Bilinmezlik bir viral gibi yayılıyordu ve kimin iyi kimin kötü olduğu muammaydı. Belki de bir nefes kadar yakındı. Ardından dipsiz bir kuyudan yankılanırcasına bir fısıltı işittim. "Vakit geldi."

Rüyasında bir kıza âşık oldu. Uyandığında, onun gerçek olduğunu öğrendi. Edward, geceleri 2150’ye geçen bir adam. Orada tanıştığı Nova ile bağ kurdukça, gerçek dünya ile rüya arasındaki çizgi silinmeye başlar. Ama her rüyanın bir bedeli vardır. Peki ya rüyaların içindeki geçit, seni kendi geçmişine götürüyorsa?

Yüksek bir ışık hüzmesi... Gökyüzünden yağmıştı bir zamanlar. Kıyametin habercisi gibiydi. Ve o ışıkla gelen öz maddesi, insanlık tarihini sonsuza kadar değiştirdi. Önce sessizdi her şey. Ama sonra bir kaza oldu—İstanbul’un içinde, gözlerden uzak bir yerde. Öz yayıldı. Ve insanlar artık insan değildi. MUV oldular. Yani, Mutasyona Uğramış Varlıklar. İstanbul da artık İstanbul değildi. Orası artık girişin ve çıkışın olmadığı bir yerdi. Orası... KAVANOZ`du. Bu felaketi durdurmak için MUVAM kuruldu. Ama düzenin kontrolü çoktan Konsorsiyum adlı gizli bir gücün eline geçmişti. Yeni sistemde herkesin bir rolü vardı: Silahlar – bedenleri silaha dönüşen insanlar. Operatörler – bu silahları kullanan savaşçılar. Ben, Operatör Feyza Ezher Solmaz. Yalnızca ben MUV’ları iyileştirebiliyorum. Yalnızca ben bu düzeni durdurabilecek güce sahibim. Ama sistem beni yönetmek istiyor. Ve infazcılar beni ortadan kaldırmak. Peki ya... Ait olmadığın bir düzenin merkezindeysen? Yok etmek istediğin şey, seni sen yapan şeyse? Ne MUV’um, ne de insan. Ben bu düzenin son mağlubuyum. Ve şimdi... sahibi olmaya geldim. ---

Farklı bir diyar olsaydı? Bu dünyadan bambaşka...

Tuhaf deniz kasabasına kışları kimse uğramaz. Özellikle karanlık çöktüğünde, korkunç sis Canavarağazı Kayalıkları’nı ve Leviathan gemisini yuttuğunda… Bazıları bu sisin içinde korkunç Malamander’in ayak izini gördüğünde yemin edebilir! Harbert Limon, Büyük Naıtilus Oteli’nin kayıp eşya sorumlusu, kaybolan eşyaların sahiplerini bulmanın ne kadar zor olduğunun farkında. Özellikle, kaybolan şey bir kız çocuğunun ailesi ise… Kimse on iki sene önce Violet Parma’nın ailesine ne olduğunu bilmiyor. Violet, ailesini bulmak için Herbert’ten yardım istediğinde olayın ucunun efsanevi Malamander’e uzandığını keşfederler. Tuhaf Deniz Kasabası her daim esrarengiz bir yer olmuştu, fakat şimdi sis kıyıya çöküyor ve işler çok daha ürkütücü bir hale geliyor.

Gece sessizliğinde adalet arayan biri var. Kimse onun yüzünü görmedi,ama her cinayet yerinde aynı iz bırakıldı: Bir not,ve bir oyuncak bebek Çaki,adaletin suskun sureti.Ne polis,ne katil; o,kendi yasasına göre hüküm veren bir gölge. Kılık değiştirir,plan yapar,temiz işler ve ortadan kaybolur. Her kurban bir günahın bedeli... Ve kimse güvende değil.

1 kitabın devamı

Gerçekler ortaya çıkarsa

Kesinlikle okuyun kızlarr

Kainatın Gölgesi. Hiç herşeyden kaçmak istediğiniz anda gerçekten kaçtığınızı ve geri dönemeyeceğinizi anladığınız bir an oldumu? Öyle bir an ki aklınızda silik anılarla veri kendinize geliyorsunuz ve o kaçtığınızı dünyamızdan daha farklı bir dünyaya gidiyorsunuz hayır mecaz anlamda değil kelimenin tam anlamıyla farklı bir dünya bu dünya.

İki kız kardeş,Pınar ve Irmak. Bilim insanı olan anne ve babaları onlardan bile sakladıkları bir proje üstünde çalışmaktadır,Hemde Bodrum katında. Ebeveynlerin iş gezisine gitmesini fırsat bilerek bodruma inerler ve projeyi öğrenirler: Bir zamanlar makinesi.Yanlışlıkla bu zaman makinesi ile biri geçmişten,biri gelecekten iki Misafir getirirler. Onları geri döndüremeyince kendi zamanlarını onlara tanıtmaya karar veririler. Ve maceraları başlamış olur. Önemli not:Eğer kitabımı çalacak olursanız bilin ki dava edileceksiniz.

ÖLÜMLE YARIŞ ... Bazı acılar bağırmaz. Sadece içten içe çürütür insanı. Ve Eflal daha 16 yaşında susmayı öğrendi. Birisi kaçtı, birisi öldü O günden sonra, Eflal`in içindeki çocuk orada kaldı - karanlıkta, eli uzanmış ama tutulmamış halde. Kimse onu çekip çıkarmadı. Babası bile. Sevilmeyen bir kız olarak büyüdü. Kabul görülmek yerine reddedildi, iyileştirilmek yerine yalnız bırakıldı. Ve şimdi... Geceyle konuşan, hızla unutan, ölümle yarışan bir kadın o. İllegal yarışların içinde, bir direksiyonun başında değil, kendi hayatının kıyısında duruyor aslında. Her viraj, bir hatıra. Her fren sesi, susturulamayan bir çığlık. Bazen aynaya bakınca kendini değil, o geceyi görüyor. Bu hikâye sadece bir kaçış değil. Bu, unutamayan bir beynin, affedemeyen bir kalbin, ve yeniden hayata tutunmayı bilmeyen bir ruhun yolculuğu. "Hayatta kalmak kolay değil. Ama bazen, yaşamak çok daha zor." Çocukken ağladı, gençken sustu, şimdi konuşuyor. Ve konuşan bir kadın, sizin için herşeyden daha tehlikelidir. ....... Bu kurgunun tüm hakları bana aittir!! Bu kurguyu; Baba, anne sevgisi görmeyen, Karanlığın içine kendini hapsetmiş İnsanlara adıyorum. Bu roman; adaletin sustuğu yerde, bir kadının susmadığı, hızın acıyla birleştiği ve hiçbir yara unutulmadan yoluna devam ettiği bir hikâyeyi anlatıyor. Hayatta kalmak, bazen ölmekten daha çok cesaret ister.... ...

9 yıldır aranan ve 28 ülkede de bulunamayan profesyonel suikastçi. Penelope Daisen. İnsanların kanından tablo yapıp onları satan uzman katil. Jaden Moore. Psikopat kumarbaz. Mason Moscova. Ve bunların arasında tek güvenilir kişi. Reaper Fall.

YAZIM YANLIŞLARI OLABİLİR ONA GÖRE DİKKAT EDIN VE BAZI BÖLÜMLERDE +.. DE MEVCUTTUR BİLGİNİZE.

Bir Star Wars Hikayesi ~what if?

Milyonlarca insanın canını alırken gözümü kırpmadım bile ama o kızın canını alamayınca içimde insana dair bir duygu oluştu, hırs, o kızı kafama takmıştım…

Yıl 2501, günümüzden 476 yıl sonra. Dünyadaki besin ve enerji kaynaklarının yavaş yavaş tükenmenin eşiğine geldiği bu zamanda insanlar sırf birkaç gün daha fazla yaşamak için birbirlerine saldırır ve ülkeler arasında hiç durmayan savaşların arasına her geçen gün bir yenisi eklenirken Işıl Demirci zorlu bir seçim yapmak zorunda bırakıldı.

Niverada neler oluyor? Bu sadece hayatta kalma oyunu değil, bu bir savaş.

Hayatta kalmak için kaçmak yetmez… Bazen seni öldürmek isteyenle göz göze gelmen gerekir. Alya, iki evren arasında sıkışmış bir “av”. Ne geçmiş ona ait, ne de gelecek onu bekliyor. Sistem onun adını silmiş, izini sürüyor. Ve şimdi… kanla yazılmış bir emri var: “Yakala ya da öldür.” Rüzgar, bir avcı. Emirle yaşar, görevle uyur. Ama izlediği bu av… sandığı kadar sessiz değil. Ve kalbinde susturamadığı bir şey var: Onu korumak istiyor. Herkesin bir rolü var. Ama bu hikâyede roller kırılıyor, zincirler kopuyor. Av ve avcı artık tanımsız. Ve en tehlikeli kim biliyor musun? Artık hiçbir şeye inanmayan biri: Gerçeği bilen bir “av

Hikaye küçük eymenin intikamımı anlatmaktadır

Her sabah yeniden başlıyor. Her akşam bir son oluyor. “Sonsuz Gün Batımı” Niran’ın ve Nisyan’ın hikâyesi.

Burada her şey ayrıntıda gizlidir. "Merhaba, tatlı kız." "Merhaba, Karavizra." "Canını çok yaktı mı?" "Gülüşün kadar değil."

Ölen kedimin anısına

Bulut mert can bunlar arkadaşlar bulut mağarada buldu bilekli takınce herşey değişir

Kayan yıldıza umutlanarak ,gerçekleşmeyeceğini bile bile geçmişe dönmeyi diledim bu imkansızdı ama imkansızı başarmak istedim ilk defa…