Ejderhanın Mührü "Bazı mühürler kötülüğü hapsetmek için değil, gerçeği saklamak için yaratılmıştır." Maria Lorisima sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki içinde yüzyıllardır uyuyan güçler uyanana kadar... O, melek ve kurt soyunun kayıp prensesi, kadim bir büyücünün mirasçısıdır. Güçleri ortaya çıktıkça beyaz ejderhası Ryan ve ruh kurdu onu yalnız bırakmaz. Ancak Maria`nın taşıdığı mühür, yalnızca kendi kaderini değil, tüm dünyaların geleceğini değiştirecek kadar büyük bir sır saklamaktadır. Yanında kurt prensesi Olivia, şeytan prensesi Sofia ve vampir soyunun son varisi Alex vardır. Birlikte kadim soyların sırlarını çözerken, herkesin düşman sandığı Gölge Kralı Kael`in aslında dünyayı yaklaşan Boşluk felaketinden kurtarmaya çalıştığını keşfederler. Fakat bazen dünyayı kurtarmanın bedeli, kahraman olmaktan vazgeçmektir. İhanetler, kadim mühürler, ejderhalar, ruh hayvanları ve unutulmuş krallıkların arasında Maria tek bir seçim yapmak zorundadır: Kaderini kabul edip dünyanın sonunu durduracak... yoksa gerçeği öğrenerek sevdiği herkesi kaybetme riskini göze alacaktır. Çünkü bazı mühürler kırıldığında sadece güçler değil, yüzyıllardır saklanan gerçekler de ortaya çıkar.

Krallıklar yüzyıllardır savaşlar,ihanetler ve kayıplarla ayakta kalmıştı.Ancak hiçbiri yaklaşan karanlığa hazır değildi. Kuzeyden gelen uğursuz işaretler,unutulmuş kehanetler ve geceleri uykularını kaçıran fısıltılar,büyük bir felaketin de habercisiydi.Kimsenin adın bilmediği bir kişi,yavaş yavaş bütün krallığın kaderini değiştirmeye başlıyordu. Kimi onun bir lanet olduğunu söylüyordu. Kimi ise kurtuluş Fakat gerçek,anlatılan hikayelerden çok daha karanlıktı. Tahtlar sallanırken,dostluklar sınanırken ve sırlar birer birer ortaya çıkarken,herkes aynı sorunun cevabını arayacaktı. KARANLIK GERÇEKTEN BİR SON MU GETİRİR,YOKSA YENİ BİR BAŞLANGIÇ MI?(klavyeden kaynaklı yazım hataları olabilir)

Liora`nın tek isteği, Işığın Toprakları`nda tedavi gören kız kardeşine görmektir. Bu yolculukta ona okçu Ryn, ateş büyücüsü Mireth, savaşçı Kael ve gizemli Sela eşlik eder. Ancak Elden Vahşi Topraklar, yalnızca canavarlarla değil, unutulmuş şeylerle de doludur. Toprağın altında uyuyan kadim bir güç hareketlenirken, grup kendini hayatta kalma mücadelesinin ortasında bulur. Bazı yolların dönüşü yoktur. Ama bazı yollar insanın kaderini değiştirebilir

“Anne sanırım ben bir Hayalete aşık oldum..." 💞

James Curious’un geçmişinde eksik bir şey vardır. Hatırlamadığı bir gece. Kayıtlarda saklanan bir hata. Rüyalarında kendisini çağıran karanlık bir iz. O sıradan biri gibi büyümüştür; fakat içinde taşıdığı şey sıradan değildir. Karanlık ona yabancı değildir. Kaos, onun adını biliyormuş gibi davranır. James kim olduğunu öğrenmeye başladığında, asıl sorunun geçmişte ne olduğu olmadığını fark eder. Asıl soru şudur: İçindeki şey uyandığında, James hâlâ kendisi kalabilecek midir?

Savaşçılar. Cüretkâr krallıklar ve kanlı zaferler. Ya saklan. Ya savaş. Ya da yenil.

Kitap nasıl mı? Söyleyemem. Oku ve öğren.

Her şey, zamanı değil de "olasılıkları" gösteren kadim bir cep saatinin bulunmasıyla başladı...

Bu dünyada bir de... Hiç kimsenin hatırlamadığı, isimleri rüzgârda savrulan küller gibi kaybolanlar vardı. Onlar, değerleri azaldıkça unutanların zihninden silinen, silindikçe de yavaş yavaş fiziksel dünyadan kopan insanlardı. Kimse onları hatırlamaz, kimse onları bilmezdi. Ne tam anlamıyla yok olabilirlerdi ne de varlığın katı gerçeğine tutunabilirlerdi; iki dünya arasında, arafta asılı kalmış gölgelerden ibarettiler. Valora’da insanlar eşit doğmazdı. Değerleriyle doğarlardı. Bir insanın kaderini belirleyen şey ne kas gücüydü ne de kıvrak zekâsı. Sadece saygıydı. Saygısı yükselen biri yalnızca toplum basamaklarını tırmanmakla kalmaz, gerçekliğin kendisi onun etrafında yeniden şekillenirdi. Sözleri havada daha ağır bir kütle kazanır, kararları bir kılıç gibi keskinleşir, çıplak varlığı bile bulunduğu alanı dönüştürürdü. Onlara Valoris denirdi. Valora’nın madalyonunun diğer yüzünde ise bambaşka, acımasız bir çark dönerdi. Hayatları ve varoluşları sadece paraya bağlı olan insanlar… Monarisler. Onların varlığı, sahip oldukları servetin değeriyle ölçülürdü. Zenginlikleri arttıkça dünyadaki kapladıkları alan ve güçleri büyür; ceplerindeki değer azaldıkça varlıkları da o oranda silikleşir, silikleşir ve en sonunda o korkunç araftaki unutulmuşlara karışırlardı. Ve bu iki uç dünya arasında, bıçak sırtı bir denge vardı. Valoris ile Monaris arasındaki bu hassas, kırılgan düzeni koruyan bizlerdik. Sentarisler. İki kanadın birbirini yok edecek bir çatışmaya sürüklenmemesi için var olurduk. Valora’nın nefes almaya devam etmesi, bu terazinin kefelerinin asla devrilmemesine bağlıydı. Biz, bu dünyanın hem kalbi hem de kalkanıydık. Ve ben… Lysara. Sentarislerin komutanı. Her iki taraftan da seçilmiş, en yüksek değere ve iradeye sahip olanların arasından yükselmiştim. Görevim; hem Valoris hem de Monaris tarafında dengeyi tehdit eden her türlü çürümeyi, sapmayı ve hırsı erkenden tespit edip yok etmekti. Adaleti sağlamak, halkı gözetmek ve Valora’nın yıkılmasını engellemek benim omuzlarımdaydı. Çünkü bu dünyada düzen, kendi kendine ayakta kalamayacak kadar ağırdı. Ve onu düşürmemek için zincirleri tutan bizdik.

Bacağımın kesilen tarafından rengarenk bir sıvı akıyordu. Ne zamandan beri kanın rengi kırmızı yerine gökkuşağı gibi rengarenk akmaya başlamıştı ve neden benim bundan haberim yoktu. Tüylerimin ürpermesiyle daha ben şaşkınlığımdan kurtulamadan tavandan beyaz bir ışık hüzmesi tam olarak benim bulunduğum konuma geldi ve ne olduğunu anlamadan etrafı boğucu bir duman sarmaya başladı. Yoğun duman o kadar güçlüydü ki boğazım ve gözlerim yanmaya başlamıştı. Daha fazla direnemedim ve gözlerim kapanmaya başladı. Bilincim yavaşça kayarken en son hatırladığım banyonun zemininin renk cümbüşüyle kaplanmasıydı.

Darsel ailesi, beşiz çocuklarından birinin tehlikeli bir lanetle doğduğunu öğrendiğinde, onu herkesten saklamaya kalkar. Ancak hiçbir sır sonsuza dek sürmez. Yalnızca bir gecede Tanrının laneti büyük bir yıkıma sebep oldu. Masallarda hiçbir zaman öcüler kazanmaz. Bu hikaye, mutlu sonla biten masalların iç yüzü… 🍎🍎🍎 Bu kitabın tüm hakları saklıdır. Çoğaltılması veya herhangi bir şekilde kopyalanması durumunda yasal işlemler uygulanacaktır!!!

Bazı işaretler doğduğunuzda değil, seçildiğinizde ortaya çıkar. Belinay’ın belindeki hilal şeklindeki doğum lekesi, onun sıradan biri olmadığının ilk işaretiydi. Ancak bu iz, yalnızca “seçilmiş” kanlara sahip olanların dünyasında anlam kazanıyordu. Karan’ın avucunda ise bir güneş vardı. Parlayan, yakıcı ve inkâr edilemez… Tıpkı onun gibi. Onlar, aynı gerçeğin iki zıt yüzüydü. Ama aileleri, çok uzun zaman önce bu gerçeği düşmanlığa çevirmişti. Bu yüzden Belinay ve Karan aynı okulda, aynı kaderin parçaları olduklarını bilmeden birbirlerinden nefret ederek büyüdüler. Seçilmişlerin okulu. Güneş, Ay, Yıldız ve şimşeğin taşıyıcılarını bir araya getiren yer. Ve okulun en derininde, kimsenin konuşmadığı bir sır vardı: Sadece bu iki düşman işaretin varisi bir araya geldiğinde açılan bir geçit. O geçitte bir canavar vardı. Ve kapı, onların gelişiyle uyanıyordu. Önce kayıplar başladı. Sessiz. İz bırakmadan. Sanki okul, kendi öğrencilerini yutuyordu. Belinay ve Karan birbirlerinden habersiz aynı izleri takip etmeye başladılar. Nefretle. Ama her adımda, gerçeğe biraz daha yaklaştıkça şunu fark edeceklerdi: Düşman olmaları asla kaderleri değildi. Asıl mesele, birlikte durup duramayacaklarıydı. Çünkü bazı güçler tek başına taşınmaz… Ve bazı karanlıklar, ancak ışıkla birlikte yenilir.

Cevher, Galata Müzesi`nde güvenlik görevlisi olarak ilk iş gününe başlamıştır. İlk günün gecesinde uykuya dalıp geçmişin dehlizlerinde kendini bulmuştur. Zaman, ayrıcalıklı davranıp Cevher`i her gece başka zamana götürüp ondan bulmasını istediği tablolar için görev verir. Peki, Cevher bu süreçte zamanın dehlizlerinde kayıp mı olur, yoksa kahraman mı?

Mirell`in hayatı bir gün abisinin ölümü ile değişir. Mirell bu değişikliği çözebilecek midir?

Asya annesinden duyduğu efsanenin kanlı canlı karşısına çıkıcağını tahmin edemezdi. Manolis... efsanelerden çıkmış ona bakıyordu bir an da annesinin sözü kulaklarına ilişti "unutma kızım efsanelerin başı olmadığı gibi sonu da belli değildir" peki,bu yaşayan efsane benim sonum yoksa başlangıcım mı olucaktı? ---------------------------------------------------------- gerçek bir efsaneden alınmıştır onun haricinde oluşabilcek bütün beznerlikler rastlantıdır

İki krallık yıllar sonra zorunlu bir barış için aynı sofrada buluştuğunda, hiç kimse bunun bir başlangıç değil bir kırılma olduğunu bilmiyordu. Sarayın genç varisi Elfida, politik dengeler ve bastırılmış sırların arasında kendi yerini korumaya çalışırken, uzaklardan gelen bir kehanet her şeyi değiştirir. Bu kehanet, sadece bir kişiyi değil iki dünyayı da ilgilendiren büyük bir kaderi işaret etmektedir. Ölümlüler ve ölümsüzler arasındaki sınır giderek incelirken, sarayın içinde saklanan gerçekler açığa çıkmaya başlar. Güven, sadakat ve güç kavramları yeniden yazılırken Elfida, kendi hayatının bile sandığı kadar “kendisine ait” olmadığını fark eder. Ve bazı kaderler… isim söylenmeden bile sahibini bulur.

Gece gördüğü bir rüyayla başlayan ve o ana kadar yaptığı her şeyin hatta hissettiği duyguların bile yazılı olduğu bir günlük. Üstelik kendi el yazısıyla. Gayet normal. Asıl anormal olan şey ise bu günlüğü hiç yazmamış hatta hayatında bu defteri bile hiç görmemiş olmasıydı. Günlüğü okurken hissettiği korku ve şaşkınlık dahi yazıyordu bu günlükte. Ha bir de şöyle yazıyordu, "...gelecekte yaşayan geçmişteki beni ikna etmek..."

Aria ,babası tarafından adaletli ve saygın birer kraliçe olabilmesi için yetiştirilmiştir.Peki Aria bu görevi layıkıyla yerine getirebilecek mi? Yada babasının onuru koruyabilecek miydi?

"İntikamımızı alacağım." dedi. Kısık sesinin yakısı kulaklarına ulaştığında başını biraz daha kaldırdı. Güçlü bir sesle, "İntikamımızı alacağım." dedi, bir kez daha. Soğuk havada ağzından tavana doğru yükselen buhar kendine ettiği yeminin damgası gibiydi. Ruhuyla ettiği yemine ağzı, kulağı, gözleri, rüzgarın ürkütücü uğultusu, zindanın karanlığı şahitti. Gözlerini kapatıp elini iki yana açarak karanlığı kucakladığında ruhu ettiği bu yeminle damgalanmıştı. Ruhu varlığını sürdürdüğü sürece damga asla silinmeyecekti. Zindanın acımasız zulmeti içine hapsolan ruhu intikam damgasıyla damgaladı, o gece. Yayımlanma Tarihi: 13/03/2025 NOT: Bölümlerin başındaki "༆" simge bölümlerin kendisi olduğunu ifade etmektedir. Bölümlerin başındaki "༄" simge bir sonraki bölümün kısa bir kesiti olduğunu ifade etmektedir.

🖤 GECEYARISI TACI: KAN VE GÖLGE 🖤 "Damarlarındaki o yasaklı gücü tenimde hissettim şifacı. Ve yemin ederim ki, seni yok etmekle sana teslim olmak arasındaki o ince çizgide kayboluyorum." Gündüzleri kasaba halkının yaralarını saran sıradan ve masum bir şifacı... Geceleri ise damarlarındaki ölümcül gölge büyüsünü saklamaya çalışan bir firari: Elysia. Yıllardır sakladığı sırrı, krallığın en acımasız, en soğuk ve gölge büyücülerinin can düşmanı olan Veliaht Prens Alaric`in kulübesine baskın yapmasıyla paramparça olur. Prens, onun kim olduğunu çözmeye kararlıdır; Elysia ise hayatta kalmak için onun en yakınında, sarayında bu tehlikeli oyunu oynamak zorundadır. Birbirlerine düşman iki ruh, sarayın karanlık koridorlarında ve entrikaların ortasında karşı karşıya geldiğinde, aralarındaki nefret yerini karşı konulamaz, tehlikeli ve yasak bir tutkuya bırakır. Zehir mi daha ölümcüldür, yoksa o zehri taşıyan dudaklar mı? Gölgenin kanla beslendiği, krallıkların ihanetle sarsıldığı ve sınırların şehvetle eridiği bir karanlık fantastik serüvenine hazır olun.

KADER VE YAZGI... Bilgewater`ın karanlık sularında, devasa bir deniz canavarının gölgesinden sağ çıkmak sadece başlangıçtı. Biri kartların efendisi, her zaman bir hilesi olan Tobias Felix, nâm-ı diğer Twisted Fate. Diğeri ise barut kokulu geçmişi ve devasa tüfeğiyle ölümü hiçe sayan Malcolm Graves. İhanetin, sadakatin ve patlayan fenerlerin ortasında kalan bu iki eski dost, hayatta kalmak için tek bir kumar oynadı: Bilinmezliğe atlamak. Şans, gerçekten hazırlıklı olanın yanında mıdır, yoksa kader çoktan kartlarını dağıtmış mıdır? ​Barutun büyüyle, geçmişin gelecekle çarpıştığı bir Runeterra hikâyesi.

"Gökyüzüne sığınmak ister ihanete uğrayanlar. Gökyüzüne sığınmak ister ister düştüğü dipsiz kuyudan çıkmayanlar. Gökyüzüne sığınmak ister Soluk Mavi Noktalar..."

4 kişilik bir grup düşünün: nereden çıkacakları belli değil. Ortaçağ kurgusudur. Karakterlerimiz birbirlerine tahammül konusunda iyi değiller. Sizce hayatta kalabilirlermi?

📖 ZAMANIN ÖTESİNDE BİR BEN Fantastik severlere; kurgumun masalsı haliyle geldim Bir varmış, bir yokmuş... Zamanın ötesinde, yıldızların tozundan yaratılmış Elyr adında evren varmış. Bu evren, her biri kendi özgün büyüyle harmanlanmış yedi görkemli krallıktan oluşuyormuş. Günlerden bir gün, ışığın ve gökyüzünün krallığı Aethoria`nın genç prensi Aron, sislerin ve gizemin krallığı Nebeloth`un prensesi Zarina`ya tutulmuş. Ancak bu aşk, Nebeloth`un kudretli ve öfkeli kralının hırsına çarpmış; kral, kızını bir ordu komutanıyla evlendirmeye ant içmiş. Aşkın çağrısına uyan Zarina, Aron ile el ele verip kendi kaderini çizmek için kaçmış. Düğün şenlikleri gökyüzünü süslerken, Nebeloth kralının içindeki nefret ateşi bir kor gibi büyümüş. Arafta sıkışıp kalmış, kadim karanlığın büyücüleriyle gizli bir antlaşma imzalamış. Magna Arcanum’un tozlu ve kadim sayfalarında o uğursuz kehanet yazılıymış: "Doğacak olan çocuk, dünyayı tersyüz edecek; nehirleri geri akıtıp toprağı yutacak, ayın yüzünü karanlığa gömecek!" Büyücülerin gözü, bu günahsız bebeğin ruhundaymış; onu Araf’ın zincirlerini kırmak için kurban etmeyi planlıyorlarmış. Zarina ikinci bebeğine hamileyken, gördüğü kâbuslar gerçekliğin kapılarını zorlamış; babasının ihanetini ruhunda hissetmiş. Doğum vakti geldiğinde, gökyüzü mürekkep gibi kararmış, nehirler isyan ederek taşmış, kadim ağaçlar tek bir hıçkırıkla solmuş. Zarina, bebeğini korumak için elinde avucunda ne varsa bırakıp bir büyücünün kapısını çalmış. Ancak büyücü, hiçbir şey söylemeden bebeği almış ve acımasızca kayalıklardan aşağı bırakmış. Lakin kaderin ağları başka bir dünyada, bizim bildiğimiz topraklarda yeniden örülmüş. Bebeğin ruhu, bir cenin misali dünya gezegeninde tekrar doğmak için bir kadının rahmine düşmüş. Yıllar yılları kovalamış, kızımız 21 yaşında, bulutların üzerinde süzülen bir kuş gibi uçarken, bir uçak kazasıyla bu dünyadan ayrılmış. Ne var ki Tanrı, onun ruhunu ne cennete ne de cehenneme kabul etmiş; aksine, onu başladığı yere, kaosa sürüklenmiş Elyr’a geri göndermiş. Kızımız gözlerini araladığında, kendini yıkıntıların arasında, krallıkların sessizliğe gömüldüğü o orta çağ karanlığında bulmuş. Ailesinin kanı, toprakların bereketi ve halkının umudu rüzgârda savruluyormuş. Şimdi, küllerinden bir imparatorluk inşa etmek için ilk adımını atma vakti gelmiş. Kızımız henüz krallığını kuramamış çünkü hikaye bitmemiş. Bu hikayeyi birlikte bitirelim mi?

bir peri okulunda, diğer öğrencilerin yavaş yavaş kaybolduklarını fark eden Lunaria, okulun gizemini ve sırlarını arkadaşları ile gün yüzüne çıkarır.