Yatılı lisedeki guzel gunler

i sleep so i can see you.

Aşkınızın üzerinden yıllar geçse, yıllar yeniden doğacak bir aşkı körükler mi yoksa engel mi olur? Kalbin beni affeder mi, yoksa sonum mu olur? O gözlerin bir daha bana öyle bakar mı, yoksa bir başkasının baharı mı olur? Elindeki hançer beni öldürür mü, yoksa yaşamıma panzehir mi olur? ...

Bu evren TBD evreninin olaylarıyla uyuşmaz! Bu evrendeki olaylar bambaşka. Dark roman bir İsFad okuyacağız. (Kapak yakında değişecektir)

“Çevresindeki insanlara fazla güvenen ELİSA AKAR hayatında ilk kez yanılmıştı ve artık hayatı boyunca güvene bile şüphe ile bakmaya başlar..”

Bazı insanlar hayatınıza fırtına gibi girmez. Sessizce yaklaşır. Bir kıyı çizgisi kadar ince bir mesafede durur. İkisi de sınırlarını iyi tanıyor. Ama kalp, çizgileri pek umursamıyor. Hayat bazen insanı tam kıyı çizgisine getirir. Ya geri dönersin... Ya da bir adım atarsın. Deniz her gün kıyıya dokunur. Fakat hiçbir zaman tamamen onun olmaz. Peki ya biri gelip arada ki görünmez çizgiyi geçmeye cesaret ederse?

Baybars: Ben Yekta Baybars Arslan. Siyah kadar yalnız mavi kadar sonsuz bir insanım ama o, o beni yalnızlığım ve sonsuzluğumdan çekip çıkardı hem de tek bir bakışı ile. Elzem: Ben Maysa Elzem Özer. Bana göre mavi bir renkten daha fazlası bence, sonu olmayan bir gökyüzü, umut dolu bir deniz. Aynı onun gözleri gibi.

Abimin mezuniyet balosunda tanıştığım abimin arkadaşına aşık olmusumdur

Aramızda çizilmiş görünmez bir hat vardı. Geçmemem gereken, dokunmamam gereken bir sınır. Fakat kalbim o çizgiyi çoktan aştı. Ve sınırın ötesinde… sen vardın. Evettt eğlenceli, bol bol aşklı, dramlı yaz kurgusuna hoşgeldinizzz. Gel gel gir içeri bir bak sonra çıkarsın geri çıkabilirsen tabii

Ortaokulda 6. sınıfta çocuk yaşta Liva Nur`un ansızın kapısını sevda çalar ve bu sevda ile ne yapacağını bilmeyen Liva Nur sevdanın ne olduğunu anlamaya çalışır. Sonunda anlasa da hiçbir şey yapamaz , kim bilir belki şimdi yaşayacakları yıllar sonra onun işine yarayabilir.

Şehir geceleri başka bir yüzünü gösteriyor; görünmeyen güçler, gençlerin hayatını oyun olarak oynuyor. Lina, ailesini kaybettikten sonra intikam yemini etmiş, arenalarda maskesinin ardında hem hayatta kalmaya hem de suçluları avlamaya çalışıyor. Ama karşısına çıkan Raven, hem ölümcül bir rakip hem de kalbini hızla çalan yasak bir çekim kaynağıdır. Aşk ve intikam arasındaki ince çizgide, Lina’nın her adımı ölümle hayat arasında bir oyuna dönüşüyor.. Peki ya sizler arenaya girmeye ve onu öğrenmeye hazır mısınız?

Güneş gökyüzünü sımsıcak ederdi , Rüzgar ise tüm şiddetiyle Güneşe inat eserdi. Tehlikeli bir fırtına çıkabilir, yaz kışa dönüşebilirdi ama bu bizi etkilemez , bizi değiştiremezdi. Güneş Rüzgarı bilimsel anlamda tehlikeli olabilirdi ama aramızdaki tehlike o ve benim sözlerimden ibaretti. Bana "Kararsız Kalp" diye sesleniyordu. Kararsızlıklarımın arasında seçenekleri bir yaz rüzgarı gibi dağıttığını bilmiyordu. Yaz aşkları gerçek miydi? Tek mevsimlik bir "aşk"a gerçek aşk denebilir miydi? © Tüm hakları saklıdır

⚠️ GERÇEK HAYAT HİKAYESİNDEN UYARLANMIŞTIR⚠️ Gereksiz ve yanlış bir ilişkiye bağlanmak... Hemde fazlasıyla bağlanmak... Gerçekten aptalca Ama asıl önemli olan, Avcunun içinden pırlantaya benzer bir taş kayarsa endişelenme... çünkü o taş yerine sana hakettiğinden fazla pırlanta verilebilir.

Bazı insanlar hayatımıza iz bırakmaz. Yara bırakır. Nalan, sevmenin sabretmek olduğunu öğrendi. Rüzgar ise kaybetmenin ne demek olduğunu çok geç anladı. Birbirlerine dokundukları ilk gün, bir gün birbirlerine yabancı olacaklarını bilmiyorlardı. Söylenmeyen sözler, yarım kalan cümleler, gurura yenilen bir aşk… Rüzgar’ın pişmanlığı artık bir özür değildi. Nalan’ın gözyaşları artık bir sitem değildi. Çünkü bazı kırılmalar tamir edilmez, sadece kabuk tutar gibi yapar. Ve en acısı şuydu: Bir zamanlar “yuva” dediğin kalp, bir gün sığamadığın bir enkaza dönüşür. Bu bir ayrılık hikâyesi değil. Bu, geçmeyen bir yaranın insanı nasıl susturduğunun hikâyesi. Çünkü bazı yaralar kanamaz… Ama her gün biraz daha öldürür.

Klasik bir gerçek ailem kurgusu

Acil serviste zaman kalple yarışır. Ama bazı yaralar vardır ki ne ilaçla ne de neşterle iyileşir. Dr. Elif Arman, başkalarının kalbine dikiş atarken kendi kalbini hep açık bırakmıştır. Dr. Kerem Yalçın ise kalbini çoktan kapattığını sanmaktadır. Bir hastane, iki doktor ve iyileşmekten korkan iki kalp… Kalbime dikiş atmadım. Çünkü bazı acılar kanamayı hak eder.

Üniversiteden arkadaşının doğum gününe giden Sare, gittiği partide polis baskınına uğrayarak gözaltına alınacağından habersizdi.

tutmayan kitaplarınızı yazında tanıtım ulaa

Yeni bir Krallık`ta yeni bir varis aslında en büyük hainse?

"Bazı imzalar kalemle değil, kanla atılır; bazı borçlar ise parayla değil, bir ruhun feda edilmesiyle ödenir." Vera, henüz on sekizinde, hayalleri olan bir genç kızdı. Geleceği psikoloji kitaplarının sayfaları arasında şekillenmeyi beklerken, ailesinden kalan karanlık bir borç, onu bir kafese hapsetti. Ancak bu kafes demirden değil, soğuk bir malikaneden ve o malikanenin buzdan veliahtı Demir Karaca’dan inşa edilmişti. Demir; bir yanda babasının kanlı mirasını sırtlayan bir cellat, diğer yanda ellerindeki kanı silmeye çalışan, geçmişi yarım kalmış biri... İki farklı kimlik, tek bir karanlık adam. Bir tarafta özgürlüğü için her şeyi göze alan asi bir ruh, diğer tarafta kontrolü hayatının tek pusulası yapmış bir hükümran. Demir ve Vera arasındaki bu tehlikeli oyun, bir "müstakbel eş" maskesiyle başlar ancak partilerin görkemli ışıkları söndüğünde, silahların gölgesinde tek bir gerçek kalır: Aşk, bu evde bir lütuf değil, en ağır cezadır. Vera, hayallerine giden yolu bu karanlık adamın kalbinden mi açacak, yoksa Demir’in sakladığı sırlar ikisini de mi küle çevirecek? "Benden nefret etmeye devam et Vera. Çünkü beni sevmeye başlarsan, bu hikayenin sonu ikimiz için de karanlık olur."

İntikam uğruna kötü kalpli bir adam tarafından ailesinden koparılıp kaçırılan iki çocuk…Biri 6, diğeri 8 yaşında: Ayliz ve Barlas. 2 yıl boyunca bir dağ evinde tutsak edildiler.Kaçmaya çalıştıklarında ya da sessiz kalmadıklarında şiddet gördüler. Onlara, ailelerinin onları istemediği…Bilerek bu adama verdikleri söylendi. Ve bir gün… kaçmaya çalıştılar. Ama o gün her şey değişti. Barlas yakalandı.Ayliz kaçtı. Ayliz o gün Barlas’ın öldüğünü sandı.Ama gerçek çok farklıydı… Barlas ölmemişti.Sadece acıdan bayılmıştı. Ama Ayliz…Onu kaybettiğine inandı. Ve onu istemediğini düşündüğü ailesinin kendisini bulmaması için kaçtı. 🌙 "Barlascım, gökyüzü ne kadar da büyük değil mi?" diye sordu Ayliz. "Evet ay ışığım, çok büyük." dedi Barlas. "Peki sence bir sonu var mıdır, yoksa sonsuz mu?" "Sonsuzdur güzelim." "O zaman birini çok sevdiğimizde… ona seni gökyüzü kadar seviyorum diyebiliriz." Barlas gülümsedi. "Seni gökyüzü kadar seviyorum ay ışığım." 🌙 Yıllar sonra evine dönen Ayliz… Bunca acıdan sonra nasıl toparlanacak?Barlas’ın aslında yaşayıp onu bırakmış olduğunu düşünmesiyle nasıl baş edecek? Ve en önemlisi… Gerçek ortaya çıktığında ne olacak?

...Her ne kadar korksam da derin bir nefes aldım ve fısıltı gibi çıkan sesimle "Kusura bakmayın ama kimsiniz acaba?" Adam şaşkınlığını atlatmış olacak ki gözlerindeki şaşkınlığını yerini anlamlandıramadığım bir şefkat oturdu. "Ben senin abinim Feyza"

Yağmurun altında söylenmeyen cümleler, bir kitabın arasında unutulan mektuplar ve dokunulamayan duygular.

Su, tayini çıktığında Mardin’in adını yalnızca haritada bir şehir olarak biliyordu. Taş sokaklarını, gece sessizliğini, insanın içine işleyen sıcak rüzgârını bilmiyordu. En önemlisi, orada bir kalple karşılaşacağını da… Askeriyede hemşire olarak göreve başlayan Su için her gün disiplin, mesafe ve sorumluluk demekti.Beyaz önlüğünün ardında duygularını saklamayı öğrenmişti; çünkü bu şehirde zayıflık lüks sayılırdı.Hayat kurtarmak, sakin kalmak ve görevini eksiksiz yapmak zorundaydı.Pamir ise yıllardır görevdeydi. Emir vermeye, beklemeye ve gerektiğinde susmaya alışkındı.Bir komutan olarak duygularını kontrol altında tutmayı öğrenmişti; çünkü savaş alanında kalbin sesi duyulmazdı. Onların yolları bir kriz gecesinde kesişti. Ameliyathane ışıkları altında, kapalı kapıların iki tarafında…Biri içeride hayat için savaşırken, diğeri dışarıda beklemenin en ağır hâlini yaşadı.Bu bir ilk görüşte aşk değildi. Ne ani bir yakınlaşma ne de kolay bir itiraftı. Bu;bakışlarla başlayan, sessizlikte büyüyen, kahve molalarında nefes alan ve görev çizgilerinin arasında sıkışıp kalan bir bağdı.Su ve Pamir için aşk, yan yana ama temkinli durmaktı. Hisleri inkâr etmeden ama acele etmeden tanımaktı.Taş bir şehirde, iki güçlü insan, aynı nefesi paylaşmayı yavaş yavaş öğreniyordu.Çünkü bazı aşklar bağırarak değil,sessizce yerleşir insanın içine.Ve bazen bir şehir,insana hem yarayı hem de şifayı aynı anda sunar.

Eğer eski sevgiliniz, Türkiye`nin en büyük futbol takımlarından birine yeni transfer olmuşsa hayat sizin için çekilmez bir hâl almaya başlıyordu. Özellikle bu, sizinle aynı kulüpte çalışıyor olduğu anlamına geliyorsa. Hayat bunu bana birinci elden öğrenme şansı vermişti. "Sana maçlarını izlediğimi düşündüren ne?" Buz gibi çıkan sesimle duraksayıp yutkunduğunda ben bile sesimin tonuna şaşırmıştım. Yine de rahatsız değildim. "Beni hâlâ sevdiğine olan inancım." "İkimiz de yanlış şeylere inanmışız desene,"