Haftalardır bir hastane odasındayım. Ailemsiz tek başıma. Hala çıkacak sonuçları bekliyorum. Hastalığımın tam olarak ne olduğunu öğrenebilmek, tedavi olabilmek için haftalardır sadece bekliyorum. Peki ben buradayken ailem ne yapıyor? Daha adını bile tam öğrenmediğimiz hastalığıma karşı kazanacağım savaştan, iyileşeceğimden bahsediyorlar ama ben gözlerinde endişeyi, beni kaybetme korkusunu görüyorum. Ve haftalardır bana birşey fark ettirmemeye çalışsalarda sakladıkları o sırrı biliyorum. Bu Nil`in sadece hastalık mücadelesi değil hem gerçek ailesini tanıma şansı hemde herşeye rağmen yaşamaya tutunma çabası.

Ana karakterimiz Asel Ekinci, ona takıntılı derecede aşık olan mafya liderimiz tarafından kaçırılır ve kayıp annesini bulma bahanesiyle anlaşmalı evlilik yaparlar. Ve Asel`in hayatı bu macerada alt üst olur...

Fkemsmsödööskdoadlms.

İstanbul`dan Gaziantep`e uzanan kan davası arasında kalmış saf aşk...

"Abrázame fuerte, mi amor. Porque sin ti, no soy nada."

Bazı sırlar konuşulmaz. Sadece… karşılığında bir şey verilir. Nilüfer’in geçmişi, gömüldüğü yerden çıkarıldığında ona tek bir yol sunulur: Susmak için evlenmek. Karan Alp için bu sadece bir görevdir. Ama aynı çatı altında paylaşılan her an, bu anlaşmayı tehlikeye atar. Çünkü bazı gerçekler bastırılsa da… Hissettiklerin susmaz.

İKİGAİ="uğruna yaşadığınız şey" ya da "sabah uyanma sebebiniz" anlamına gelir.

..bana SEN gerek

Bir rakı masası geleneği olarak o gecenin şerefine kalktı kadehler. "Yarasın" Dedi Adam. "Haklısın" Dedi kadın içinden. "Yara`sın..." °•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•

Macera dolu ve komik bir hayat

Çiçek: çok enerjik ve hayat dolu bir kızdır. Sınıftaki herkes onu çok iyi tanırdı. Birgül Çiçeğin telefonuna bilinmeyen bir mesaj gelir. Ve onu yazan kişi sınıfındaki en soğuk kişidir. Ve ona aşıktır.

Sessiz Zillerle beraber 2. Kitap ile karşınızdayız

Kırmızı; Kanın rengi, aşkın rengi, ateşin rengi.. Kaderin rengi de artık kırmızıya bulanmıştı. Bu renge tutsak kalınmıştı. Ali Asaf Bozkurt… Nazlı bir kadına tutulduğunda kırmızıya tutsak olacağını bilseydi yine o kırmızıya bulanır mıydı? Bilinmezdi ama bir eğlence uğruna yaptıkları şeyden dolayı hiç bulaşılmaması gereken bir adamın yerine giden nazlı ve arkadaşları bilselerdi tutsak olacaklarını yaparlar mıydı yine? Ali Asaf Bozkurt normal bir adam değildi. Nazlı Sezin, cilveli, nazlı, sivri dilli bir kadın. Hikaye zor kolay değil. Olacakları okumaya hazır mısın? Peki ya bu dünyaya girmeye?

Ona aşık olmadım… ona mahkûm edildim.” Bir taraf İstanbul, bir taraf Mardin. İki yabancı, tek bir kader: berdel. Nefretle başlayan bu evlilikte, kalpler ya birbirini yok edecek… ya da istemeden sevecek. Çünkü bazı hikâyeler aşk ile değil, zorla başlar. 🔥

Sonra düzenleyecem

Dikkat ! Bu hikaye çıplaklık, madde kullanımı ve olumsuz ögeler barındırır.

Fransa`nın Strasbourg şehrinde düzenlenen görkemli bir maskeli balo... Işıklar, müzik ve yüzleri saklayan maskeler. O gece herkes bir rol oynuyor. Geçmişler saklanıyor, sırlar fısıldanıyor. Ama kalabalığın içinde biri var. Eğlenmek için değil... Bir hesabı kapatmak için gelen biri. En tehlikeli insanlar en güzel maskeyi takar.

Kötü bir geçmişe sahip İlayda Güneş bu kötü geçmiş için ne depresyona girmiştir nede hayata küsmüştür,bu acıyla yaşamanın tek yolunu gülerek bulmuştur...

Farklı hayatlarda farklı acılar peki bu farklı hayatlar tek bir hayat olarak kesişirse

"Bir insanın en korktuğu an ya kendisini yada en yakınını kaybettiği andır, gözlerimin önündeki mezar taşında ki isim hangi anı yaşadığımı acı bir şekilde yüzüme vuruyordu.

Bugünler de böyle bu dedi

Çünkü otogar, kimsenin kalmak istemediği ama herkesin mutlaka uğradığı bir yerdir. Yolculuklar başlar orada. Bazen kaçışla, bazen umutla. Valizler konuşmaz ama her biri bir hikâye taşır. Ağlayan da olur, vedalaşan da, kimseye veda etmeden çekip giden de... Otogar, kimsenin evi değildir ama herkesin yolu bir gün oradan geçer. Biz de tam orada yayın yapıyoruz. Peronların yankısında, sabaha karşı ıslak betonun serinliğinde, çaycının ilk çayıyla karışan motor gürültüsünün arasında... Bu radyo, sadece müzik çalmaz. Burada insanların iç sesi yayınlanır. Kaybolanlar, bekleyenler, gidenler ve kalamayanlar... Biz buradayız, çünkü hayat bir terminal. Ve herkesin bir "sıradaki seferi" var.

#Aşk#zorba#okulaşkı

Sonuna yaklaştığı sigarasını titreyen parmaklarının arasından yavaş hareketlerle aldım. Kendi dudaklarıma yerleştirirken en ufak hareketimi dahi izliyordu. Zehirli dumanı içime çektim. Bir süre ciğerlerimde gezinmesine ve beni daha da kirletmesine müsade ettim. En sonunda yavaşça dumanı üflerken gözlerimi Asil`in gözlerine kenetledim. Yeşilleri içinde bir çok duyguyla kavruluyordu. Daha önce yaşamadığım, hissetmediğim, adını bile bilmediğim duygular. Kara duman yükselip aramıza girene kadar birbirimizin gözlerinde kaybolduk. Kısa sürelik bölünmeyi kolluyormuşcasına gözlerim yıldızları buldu. Buruk bir gülümseme yüzümde peydahlanırken Asil`in delici bakışlarını görmememe rağmen hissediyordum. "Karanlığı neden sevmiyorum biliyor musun Karaslı? Çünkü alışırsın. Karanlık kendini sana alıştırır. Önceleri önünü bile göremezsin, gözlerin kamaşır bilinmezlik aklını başından alır." Söz aralarında içtiğim için biten sigarayı korkuluğun soğuk demirine yavaş hareketlerle bastırdım. Sigaranın közleri, soğuk demir parçasına deydikçe cızırtılar çıkarmaya başladı. "Ama çok çabuk alışırsın." "Alışmaktan mı korkuyorsun, zemheri?" "Hayır, Karaslı. Bilinmezlikten korkuyorum. Karanlık bilinmezliktir, alıştıktan sonra seni neyin ya da nelerin beklediğini asla bilemediğin terk edilmiş dipsiz bir kuyudur. Ve ben bu kuyudaki bilinmezlikte boğulmaktan korkuyorum." "Seninle bilinmezlik kuyularında boğulmaya da razıyım, zemheri. Tek bildiğim sen olduğun sürece, bilinmezlik beni korkutamaz." "Ben senin kadar emin değilim, Karaslı. Ben seni bilmiyorum ve seni bilmemek en korkutucu olanı."

Tistdikddyydkddooyydoy