"Kanla yazılan hikayeler,unutulmaz ve silinmez."

GERÇEK AİLEM KURGUSU 17 yaşına yeni girmiş Rüya`nın doğum günün de üvey olduğunu öğreniyor tatlı cıvıl cıvıl kız enerjisi okumaya hazırmısınız

Her aile yuva mıdır? Herkes aynı mıdır? Herkes göründüğü gibi midir? Ev aile midir? Bir kişi aile ola bilir mi? Yaralar sarılınca geçer mi? Kabuk bağlayınca iyileşir mi? Bazı insanlar hayatı boyunca arar bu soruların cevabını. Yalnız insanlar arar... iki yalnızın, iki yaralının hikayesi bu...

Yalan bahımlılıgı

İnsan acı ile doğuyordu peki acı ile ölmek onun elindemiydi. Aşk her zaman acı mıydı? Yoksa acı içen de yaşayan bir insana umut muydu?

Aden bir askerin çocuğudur ve 12 yaşındadır yağmur ise düşmanın çocuğu ve 9 yaşındadır daha hicbirseyden haberi olmayan iki çocuk birdenbire kendilerini savaşın içinde bulur ve verilen söz yıllar sonra gerçek olur...

Aden bir askerin çocuğudur ve 12 yaşındadır yağmur ise düşmanın çocuğu ve 9 yaşındadır daha hicbirseyden haberi olmayan iki çocuk birdenbire kendilerini savaşın içinde bulur ve verilen söz yıllar sonra gerçek olur...

Aden bir askerin çocuğudur ve 12 yaşındadır yağmur ise düşmanın çocuğu ve 9 yaşındadır daha hicbirseyden haberi olmayan iki çocuk birdenbire kendilerini savaşın içinde bulur ve verilen söz yıllar sonra gerçek olur...

Umarım beğenirsiniz

Tek amacı mesleğini yapmaktı İremin . Hakkari’ye atandı ve umutla oraya gitti ama başına en başta ne geleceğini kestiremedi

Hayatım adımın tam tersiydi güneş gibi parlamam gerekirken asla hayatım öyle değildi...

Dizide görürsünüz tek bölün yapcam ayada 2 ama uzun olcak gençler

Arden,sesiz gücüyle ailesini koruyan,derin ve gizemli bir adamdı,Velena`nın neşesi onun dengesi,Lunara`nın varlığı ise hayatın en büyük mucizesiydi.

Gizemli bir kız olan Arya peşine düşen adamlarla baş ederken kendini bulması ve aşkı bulma hikayesini kurguladım umarım seversiniz.

Almira `nin babasının borcu olduğu için barda barmen olarak çalışmaya başlar acaba neler olucakk.. iyi okumalar.

Bu kitaba başlamadan önce diğer kitap, KİM DAVACI kitabımı okumanızı öneriyorum. Hikayede geçen erkek baş rol Pusat karakteri KİM DAVACI kitabımda geçmektedir. Hikaye kurgusu tamamen kendime aittir. Hikayede geçen tüm kişi ve kuruluşlar hayal ürünüdür

Bir kadın… Kaçtığını sandığı geçmişin gölgesiyle yaşar. Bir adam… Sustuğu gerçeklerin ağırlığında yol alır. Sırlar, kanla yazılmış bir tarihte yankılanır. Ve iki yabancının yolu, sessiz bir fırtınanın ortasında kesişir.

Aynı time aynı yere düştüler, aynı timde olmaları hem iyi hemde kötüydü . Ama biliyorlardı herşey güzel bitecekti (sanki ufak spoiler )

Elime tutturulan bir numarayla ve bana bakan üç tane çocukla kalmıştım. Anneleri evden elinde bir çantayla gitmişti. O günden sonra hayatımızda hiçbir şey eskisi gibi olmadı. O numara, sanki kayıp bir anneyi bulmak için açılan gizli bir kapıydı. Çocukların sessiz soruları, çaresiz bakışları ve ardında bıraktığı boşluk... Bu hikâye, terk edilmişliğin gölgesinde umutla örülen yeni bir ailenin, acı ve sevgiyle yoğrulan yolculuğudur.

Kendisini ve hayatını yeniden bulan Revan çok çalışkan ve güçlü bir kadındı.Hayatta aklın ane koyarsa yapabilen savaşmasını bilen biriydi. Hiç pes etmeyen sonuna kadar derenen ama hayatının yalanlar üzerine kurulu olduğunu öğrendiğinde yeni başalyan hayatıyla yaşamayı yeniden öğrenecek......

Dünyanın en deli ve acımasız mafyası olan Atlas güçlü karşı düşmanı Aksel mafya örgütünün kızı Alisa Aksel ile zoraki evlilik düzenledi BARIŞ için

Defne o gün elbisesini hiç çıkarmak istemedi Dört yaşını geride bırakmıştı;beşe girmek üzereydi ve bu, onun için dünyanın en büyük olayıydı. Akşam yapılacak doğum günü partisini saatlerdir düşünüyor, aynanın karşısında kendi etrafında dönüp duruyordu. Elbisesinin etekleri her dönüşte hafifçe savruluyor, Defne kahkahalarla kendini izliyordu. "Kirlenir" dedi annesi yumuşak bir sesle. "Akşam giyersin" Defne başını iki yana salladı. "Hayır, ben bununla uyuyacağım. Bununla partiye gideceğim." Elbisesi sıradan değildi. Annesinin ona aldığı, üstünde yıldızlar olan, Defne`ye göre gerçek bir prenses elbisesiydi. Ve o gün, prensesler elbiselerini çıkarmazdı. Annesi gülümsedi. Sonra küçük bir kutu uzattı. Defne kutuyu açtığında içindeki kolyeyi gördü: ince bir zincirin ucunda, kendi ismininde yazdığı küçük bir yıldız. "Bu senin" dedi annesi. "Doğum günün için." Defne kolyeyyi avucunun içine aldı. Sanki yıldız sıcakmış gibi hissetti. Boynuna takıldığında, elbisesiyle birlikte tam olmuştu. O an Defne için dünya sadece yıldızlardan, elbiselerden ve akşamki partiden ibaretti. Ev yavaş yavaş kalabalıklaşmaya başlamıştı. Ağabeyleri salonda koşuşturuyor, babası misafirlerle ilgileniyor, annesi mutfakla salon arasında gidip geliyordu. Ev kahkahalarla, konuşmalarla, tabak sesleriyle doluydu. Büyük bir parti olacaktı. Herkes Defne’yi görmek için gelmişti. Ama Defne ortalarda yoktu. “Birazdan gelir,” dedi biri. “Oyun oynuyordur,” dedi diğeri. “Defne hiç sabırsız değildir,” dedi babası gülerek. Kimse endişelenmedi. Kimse bir şeylerin yanlış olabileceğini düşünmedi. Saatler ilerledi. Mumlar hazırlandı. Pasta masanın ortasına kondu. Herkes küçük kızın salona girmesini bekledi. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Defne birazdan gelmeyecekti. Aslında… hiç gelmeyecekti. O gece, yıldızlı elbisesiyle ve boynundaki kolyeyle kaybolan küçük bir kız vardı. Ve yıllar sonra, bu anıyı hatırladığında Defne bile bazı boşlukları doldurmak zorunda kalacaktı. Çünkü bazı doğum günleri kutlanmaz. Bazıları… insanın hayatını ikiye böler. Defne aslında evden çok uzaklaşmamıştı. Üst katta, herkesin “birazdan iner” diye düşündüğü odadaydı. Kapı aralıktı. Işık yanıyordu. Yıldızlı elbisesi yatağın kenarına takılmış, küçük ayakları yere değmeyecek kadar yüksekte durmuştu bir an. Sonra ne olduğunu Defne yıllar sonra bile tam hatırlayamayacaktı. Hatırladığı şeyler parça parçaydı. Annesinin sesini duymuştu sanki. Ama çağırmıyordu; sadece adını söylüyordu, rüyada gibi. Yıldız kolyesiyle oynamıştı. Zinciri ağzına götürüp soğukluğunu hissetmişti. Pencereye yaklaşmıştı çünkü dışarıda da yıldızlar vardı ve onlar daha parlaktı. Bir de sessizlik vardı. Evdeki o kalabalık gürültü, kahkahalar, tabak sesleri… hepsi bir anda kesilmiş gibiydi. Sanki Defne’nin olduğu yerde zaman duruyor, evin geri kalanı başka bir yerde akıyordu. Aşağıda biri adını söyledi. Sonra bir başkası. Sesler üst üste binmeye başladı. “Defne?” “Defne nerdesin?” “Şaka yapıyorsa hiç komik değil!” Kapı kapı açıldı. Oda kontrol edildi. Banyo, balkon, merdiven altı… Yıldızlı elbise hiçbir yerde yoktu. Küçük ayakkabıları hâlâ kapının yanındaydı. Kolyenin kutusu masanın üstünde duruyordu, boş. O gece kimse pastaya dokunmadı. Mumlar kendiliğinden söndü. Ve Defne… Sanki evden değil de, anının içinden çekilip alınmıştı. Yıllar geçti. Defne büyüdü. Ama her doğum gününde boğazında aynı sıkışma olurdu. Beş yaşını hiç hatırlamazdı. Fotoğraf yoktu. Anı yoktu. Sadece bir boşluk vardı; içine bakınca insanın üşüdüğü bir boşluk. Yıldızlı şeylerden hoşlanmazdı. Elbiselerle uyuyamazdı. Ve aynanın karşısında dönen küçük bir kız gördüğünde, gözlerini hemen kaçırırdı. Bazen rüyasında boynunda bir kolye hissederdi. Uyandığında eli istemsizce oraya giderdi. Hiçbir şey olmazdı. Ama Defne şunu bilirdi: O gece bir şey kaybolmamıştı sadece. Bir şey… geride kalmıştı. Yıldız kolyesi, o akşam ilk kez karanlıkta kaldı..

Aradığınız kişiye şuan ulaşabilirsiniz. Yeter ki doğru kodları kullanın.

Beyaz bir gül olsam ama tüm yapraklarım dökülse yine de sever misin beni?

…ama Hdndkdödçdfçfçfş