devam ediyor 4a önce güncellendi
GECE'NİN DOKUNUŞU
@huddamalihoca
Okuma
0
Oy
0
Takip
0
Yorum
0
Bölüm
0
Karanlık, Atatürk Ortaokulu’nun avlusuna yavaş yavaş sızıyordu. Gündüzleri çocuk kahkahalarıyla dolu olan taş avlu, gece olduğunda sessizliğin ağırlığı altında eziliyordu. Binanın üzerindeki soluk aydınlatmalar, duvarlara tutunan kara dumanları zorlukla yarıyordu. Sanki okulun ta kendisi nefes alıyor, eski taşları arasında sakladığı sırları dışarı sızdırmaya çalışıyordu.
O gece, avlunun ortasındaki bankın yanında açık duran eski bir defter vardı. Sayfaları rüzgârda hafifçe hışırdıyor, üzerinde silik harfler ve çizimler beliriyordu. Yanında duran kapalı kitap ise henüz okunmamış bir yalanı, henüz açılmamış bir kapıyı andırıyordu. Büyütecin altındaki “Yeni Kitap” yazısı, sanki herkese bir uyarı gibi parlıyordu: Bu hikâye daha yeni başlıyordu.
Karanlığın sırrı, sandığın gibi bitmiş değildi. Aksine, her şey o sırla başlıyordu. Okulun koridorlarında dolaşan kara dokunaçlar, sadece gölge değildi. Onlar, unutulmuş bir gecenin, bastırılmış bir çığlığın, toprağa gömülmüş bir gerçeğin uzantılarıydı. Binanın duvarlarından sızan o soğuk dokunuş, insanın tenine değdiği anda aklına hiç bitmeyecek sorular bırakıyordu.
Kimdi o gece okulda kalan son kişi?
Neden bazı sınıfların kapıları hiçbir anahtarla açılmıyordu?
Ve en önemlisi… Defterdeki o isim neden kendi ismine benziyordu?
Gecenin dokunuşu nazik değildi. Yavaş yavaş sızardı. Önce rüzgâr gibi, sonra nefes gibi, en sonunda da içine işleyen bir fısıltı gibi. O fısıltı bir kez duyulduğunda, artık hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Çünkü karanlığın sırrı sadece bir başlangıçtı. Gerçek korku, o sırrın peşinden gidenlerin başına gelirdi.
Atatürk Ortaokulu’nun kapıları o gece de açıktı.
Ama içeri girenler, bir daha aynı kişi olarak çıkamayacaklarını henüz bilmiyordu.
Karanlık bekliyordu.
Ve dokunuş, çoktan başlamıştı.