3 yaşındaki kızı ile birlikte cehennem gibi bir hayat yaşarken ailesinin, gerçek ailesi olmadığını öğrenen bir kız.

Gece… Adı gibi karanlığa alışmış, kalbinde kimsenin bilmediği sırlar taşıyan bir kız. Mavi… Dışarıdan soğuk, bakışlarının ardında sakladığı gerçekler kadar gizemli bir çocuk. Gece, hayatı boyunca ait olduğu yeri ararken geçmişinin ardında bıraktığı izlerden habersizdi. Ta ki bir gün her şeyi değiştirecek gerçeklerle yüzleşene kadar… Bir aile. Saklanan sırlar. Yarım kalmış bir geçmiş. Ve hiç beklemediği bir anda hayatına giren Mavi… Peki ya yıllardır bildiği her şey bir yalandan ibaretse? Ya gerçek ailesi sandığından çok daha yakınındaysa? Gece, geçmişinin karanlığında kaybolmadan gerçekleri öğrenebilecek mi? Mavi ise onun hayatındaki en büyük sır mı olacak, yoksa karanlığını aydınlatan tek ışık mı? Bazen insan, kendini bulmak için önce kim olduğunu kaybetmelidir. Çünkü her gecenin bir mavisi, her mavinin ardında saklanan bir güneşi vardır… 🌙❤️‍🔥☀️ Bazı bağlar kanla kurulur, bazılarıysa kaderle. Peki ya ikisi aynı hikâyede birleşirse? Bu, yalnızca bir aşkın değil; bir kızın gerçek ailesini bulma hikâyesi.

Mihri 17 yaşında sıradan bir aileye sahipti. Üniversite sınavında istediği bölümü kazanan Mihri ailesi ile bunu kutlamak için gittiği restoranda, dönüşte bir kaza geçirir. Beyninin frontol bölümü hasar alır. Tuğan ailesine bir gece gelen telefonla ölen kızlarının aslında ölmediğini öğrenirler. Bir hastalık, bazılarının umudu oldu.

Ben Melina. Otuz yaşındayım. Savcıyım. On yaşında bir kızım var. Hayat bana hiç kolay davranmadı. Yirmi yaşımdayken hamile olduğumu öğrendiğimde eşim bebeğimizi istemedi. Bana çocuğumu aldırmamı söyledi. Ben ise kızımı seçtim. O gün eşimi geride bıraktım. Kızımı tek başıma büyüttüm. Gecemi gündüzüme kattım, hukuk fakültesini bitirdim ve savcı oldum. Şimdi ise yeni bir görev beni bekliyor. Mardin`e tayinim çıktı. Beni orada neyin beklediğini bilmiyorum. Belki çözeceğim zorlu davalar... Belki de otuz yıldır saklanan gerçekler... Ama bildiğim tek bir şey var. Ben Melina. Adalet benim mesleğim değil, yaşam biçimim. Ve ne olursa olsun, doğruluktan asla vazgeçmeyeceğim.

17 yıl boyunca ailesin`den şiddet gören Leyla 17 yıl sonra gerçek ailesini bulursa neler olur

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.

Senden hiç bir sorumluluk istemiyorum" "Sınır ihlali yapıp çok yanlış surlara girdin. Bu gece yapacağımız hatanın içinde duygu yok, sorumluluk yok sadece bir birimizin ihtiyaçlarını gidereceğiz.." Fısıldayarak devam etti "Ve bugün olanları unutsan bile sınırı zorlayıp benim topraklarıma girmeyi sen istedin. Bunu unutmayacaksın.." Gülümsedim. "Sen unut desende ben unutmayacağım."

Daha 3 yaşında olan Arya annesi tarafından parkta terk edildi ama nerden bilsin daha büyük ailesinin olacağını

17 yıl kendini aile sanan kişilerle bir arada yaşayan İzgi yılların ardından kendini bir karmaşanın içinde bulursa voleybol oynamak onun bu acısını da bastırabilecek mi? Üvey ailesi hayatı İzgi`ye dar ederken İzgi onların aksine umursamazlığıyla onların kararlarının bir değeri olmadığını hissettirebiliyordu.

Biz insanlar bazen kusursuz olmak için çırpınırız. Bazen de içinde debelendiğimiz o derin okyanusun bizi yavaş yavaş dibe çektiğini fark etmeden mücadele etmeye devam ederiz. Oysa bizi boğan, çoğu zaman dalgalar değil; durmaksızın çırpınışlarımızdır. İnsanoğlu ne tuhaf bir varlıktır... Gördüğünü sanır ama çoğu zaman gerçeğe kördür. Hayatım boyunca nice cahillikle karşılaştım; fakat hiçbir cehalet, insanın kendi gerçeğini görememesi kadar derin olmadı.

Genç bir kadın, hayatını altüst eden hamilelik gerçeğiyle tek başına yüzleşmek zorunda kalır. Bu sır, hem kalbini hem de geleceğini derinden etkilerken, bebeğin babası her şeyden habersizdir. Gerçek ortaya çıktığında hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Arel Alpsoy nasıl budurumu karşılayacak? Lâvin Ural Bu durumda neler yapacak? Hep birlikte görelim

Asker olmanın hayali ile tutuşan asena ve hayatın acı gerçekleri asker& gerçek aile klasik hikayelere benzetmek istemiyorum çok ayrı bir şey düşünüyorum okuyup bana destek olursanız sevinirim

Yunanistan`da ki hayatını geride bırakıp Türkiye`ye gelen bir anne geldiği yerde nelerle karşılaşacak

Eftalya nın anlamı deniz kızı demek pekiya eftalya denizden korkuyorsa denizin içindekiler eftalyaya iyi gelmezse

"Seni bana karşı bu kadar acımasız yapan yıllar mı İlsu? Yapmadıklarımın , söylemediğim sözlerin cezasını çektiren şey bana karşı artık olmayan merhametin mi? Söylesene, yalvarırım söyle. Susma artık. Kırsan da paramparça etsen de susma, sesini duyayım." Boş bakışlarım devam etti ama titreyen kirpiklerimi sadece o fark etti. "Güvenmedin değil mi? O yüzden söylemedin. Tuna için söylemedin bana güvenemedin." Ellerinin arasına aldığı başını hızla art arda salladı ve ellerini başından çekerek önündeki masaya şiddetle vurdu. Bununla beraber boş bakışlarım sekteye uğramış yerini ani bir korku almıştı. Oysa korkan oydu biliyordum. "Sen bile artık böyle düşünüyorsun."dedi yılgın bir ses tonuyla. Bunu da ona yakıştıramadım. Gözlerinden akan yağmur damlaları vardı. Buna da şaşırdım. "İlsu," Yutkundu. Devam edemeyeceğini düşündü ama etti. "Yokluğumu görmedin diye mi varlığım bu kadar değersiz senin için?"

17 yaşındaki Alçin`in gerçek ailesini bulması,yaşadıkları ve yaşayacakları... Onu her şeyden çok sevdiğini düşünen ailesi tarafından kandırılan sonra gerçek ailesi ortaya çıkan genç bir kızın hikayesi... Kurgu şahsıma aittir kullanılmasına iznim yoktur.

Bir isimle başladı her şey. Bir soyadından geriye kalan tek parçayla. Piraye, kendisine anlatılan hayatın aslında kendi hayatı olmadığını öğrendiğinde, her şey bir anda değişir. Bildiği insanlar, güvendiği ev, “aile” diye bildiği düzen… hepsi yerinden oynar. Gerçeğin peşine düştüğünde ise onu tek bir şey bekler: kaçış. Ama bazı kaçışlar özgürlüğe değil, daha büyük bir karanlığa çıkar. Yabancı bir hayatın içinde büyütülmüş bir kız… Saklanan bir anne… Hiç bilmediği bir baba… Ve gerçeği kendi düzeni gibi kuran bir adam. Piraye, hem kendisinden kaçarken hem de kendini bulmaya çalışırken, gerçeğin sandığından çok daha tehlikeli olduğunu fark eder. Çünkü bazı aileler bağla değil, sırla kurulur. Ve bazı gerçekler, öğrenildiğinde insanı özgür bırakmaz.

Hayatınızı üzerine inşa ettiğiniz geçmişin koca bir yalan olduğunu öğrenseydiniz, ait olduğunuz yere mi yürürdünüz yoksa arkanızı dönüp gider miydiniz? Genç bir doktor, bir laboratuvar raporunun soğuk satırları arasında kendi gerçeğiyle yüzleştiğinde, hayatı geri dönülemez bir şekilde sarsıldı. Damarlarında akan kan, büyüdüğü insanlara ait değildi. O, hiç bilmediği köklü bir geçmişin elinden koparılmış kayıp bir parçaydı.Kendi kimliğinin peşine düştüğü o puslu günde, yolları sarsılmaz duvarlarla çevrili, dışarıya kapalı bir aileyle kesişti. Yıllar önce bir gecede en büyük yarasını alan bu aile, şimdi karşılarında duran yabancı kadının, o kanlı geçmişin eksik halkası olduğundan habersizdi. Peki, sarsılmaz bir kale gibi birbirine kenetlenmiş bu aile, aralarına bir yabancı gibi sızan gerçeği kabul edebilecek miydi? Yoksa kopan aile bağlarını yeniden dikmek, o bağların tamamen kopmasına mı yol açacaktı?

Nilüfer adlı kızımızın babası ve abilerini bulmasıyla yeni bir dönemi başlıyor𖥸

​"Herkesin kaçtığı o cehennem, benim tek sığınağımdı."

Derin bir nefes alıp elimde ki çatalı bıraktım. Ellerimi birleştirirken gözlerimi bana bakan alaycıl gözlerine kilitledim. "Gerçek anne baba çocuğunun `iyiliği` için onu terk etmez Pusat, yanında olurlar." Pars, Pusat`ı korumak için ağzını açtığında bu sefer gözlerim onu buldu. "Aile dediğin birbirinin arkasını kollar, vurmaz."

Gerçek sandığı ailesi ile mutlu olamamışken Yeni öğrendiği ailesi ile mutlu olabilecekmi aden....

Anne ve babasının ölümünün ardından yetimhanede yaşamaya başlayan Umay, mezar ziyaretinden dönüşte yetimhane müdüründen bir telefon alır. Ve bu telefondan sonra hayatı tepetaklak olur.

Alina, hayatı boyunca kendisini ait hissettiği ailenin gerçek ailesi olduğunu düşünmüştü.
Ta ki geçmişine dair öğrendiği bir gerçekle bütün hayatı değişene kadar.
Yıllardır birlikte büyüdüğü insanların aslında biyolojik ailesi olmadığını öğrenen Alina, kendisini hiç tanımadığı gerçek ailesinin yanında bulur. Yeni bir soyadı, yeni bir ev ve alışması gereken bambaşka insanlar...
Üstelik bu ailenin içinde onu yıllardır arayan biri vardır: Aras.
Sakinliğiyle Alina`nın bitmek bilmeyen enerjisini dengeleyen Aras, motor tutkusu ve kendi dünyasıyla yaşayan bir gençtir. Alina ise tam tersine; kıpır kıpır, yaramaz ve başına iş açmadan duramayan biridir.
İkisi, gerçek ailelerinin yanında yeniden bir hayat kurmaya çalışırken geçmişin sırları yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlar.
Bir yanda onları büyüten aile... Diğer yanda kan bağlarıyla bağlı oldukları gerçek aile...
Alina`nın asıl sorusu ise tek bir şeydir:
İnsan, gerçek ailesini bulduğunda gerçekten ait olduğu yeri de bulmuş olur mu?

Bazı yaralar vardır. Kapanmaya yüz tutan kapanmayan ve iz tutan yaralar bu 3 yara da bende var hepsi. 17 yıl kolay değil 17 yıl ben 17 yıl boyunca canavar bir ailede büyüdüm. Yanlış onlar beni büyütmediler ben büyümek zorunda kaldım. 17 yıl boyunca çektiğim acılar hepsi boşuna mıydı? Ben 17 yıl boyunca çektiğim acıyı tek başıma çektiğimi sanıyordum. Hâlbuki hiç tanımadığım ikizim Efe Saygın Efe de 17 yıl boyunca çektiğim acıların aynısını kalbinde yaşıyormuş. Bana bu acıları yaşatan hiç kimseyi affetmiyeceğim ama kendim için değil ikizim diğer yarımda bu acıları hissettiği için. "Abinim kızım ben senin abinim"Alp "Tabiki de sana akıl vericeğiz abiyiz biz abi" Sarp "Kim ne diyor sen abilerine karşı mı geliyorsun çiçeğim abiyiz biz abi" dedi. Doğu Diğerlerinin bir şey demesine izin vermeden bağırdım. "YETER! NE ABİYMİŞ. EYY GÜZEL ALLAH`IM BEN SENDEN BİR TANE İSTEDİM 6 TANE İSTEMEDİM Kİ"