Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, İlay’ın anlattığı hikâyeden sonra bir süre beklemiş, İlay’a gelen mektupların artmasını beklemiştir. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Kalbim yine anlaşılamamanın verdiği hisle sızladı. Herkes için mükemmel olmalıydım. Annem için doktor, babam için iyi bir iş adamı, öğretmenlerim için sınavlarda başarılı olan öğrenci olmalıydım. Herkes için bir şeyler olurken kendi düşüncelerimde kaybolmamalıydım.

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ‘’Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.’’ demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime… Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep.

Lidya... küçükken babasını öldüren adam silahı eline tutuşturup kaçtığında kafasına koymuştu intikamını. Güç için öldürdü, şimdi de intikam için öldürecekti. "Canının yandığını kimseye gösterme, yoksa senin canını yandığı yerden yakarlar."

Adaletin duvarları bazen hapisten daha karanlıktır. Arden Ece Bozkurt, çocuk yaşta dayısının hayalini devralarak gardiyan olur. Fakat T Tipi Cezaevi`nde karşılaştığı ilk gerçek, mesleğin şerefi değil, çürümenin ta kendisidir. Bir gün işkence için indirildiği mahkûmun göğsünde tanıdık bir dövme görür: Kelepçe. Aynısı onda da vardır. Aynısı, geçmişinde sakladığı bir adama aittir. Ve mahkûm, ona bir cümle fısıldar - sadece çocukken amcasından duyduğu o cümle. O andan sonra her şey değişir. Aşk mı? Savaş mı? İhanet mi? Hepsi bu kelepçenin gölgesinde başlar. Ve hikâye, bir kan gölünde, bir çığlıkla biter... Ama bazı sonlar, sadece uyanışın ilk adımıdır.

Dert ve Derman 🕊⛓ Birbirine aşık ama kan davası yüzünden düşman olan yaman ali ve elzemin hikayesi... Birbirlerini gördükleri ilk an bağ oluşur aralarında fakat birbirlerinin kim olduğunu ögrendikeri zaman aralarındaki bağ kopar . Kadın adama derman olurken adam kadına dert olur....

Hayır bu bir aşk acısı hikayesi bir kızın babasına çektiği özlem ve çevresinin ona yaşattığı acı...

İnsan bir gecede değişebilirmiş. Her ânı acıyla geçen bir hayattan ne beklenebilir ki, halbuki her şey... Bir gardiyanın monoton hayatından sıkılıp istifa etme kararı ile başlayan yolculuk ve daha sonra cezaevindeki bir mafya babası ile yollarının kesişmesi ile oyun başlar. Mafya babasının cezaevinden kaçması için yardım eden gardiyan, kaçışa yardımcı bir muhbir ve olayları takip eden bir savcının hikayesi. Aslında arka plan çok daha farklı. Sahnede her şey bir oyundan ibaret. Hepimiz bu hikayenin oyuncusuyuz iyi ya da kötü. Tek bir sorunumuz var o da vicdan.