Lara Demirel Eğlenceli ve sadece işini düşünün bir moda tasarımcısı Black Aron Sibiryanın soğuna alışkın bir mafya Onları birleştiren şey sadece 37 numara bir topuklu ayakkabı mıydı?

Bazı doğumlar, bir ölümle başlar… Nare’nın doğum günü, hayatının en büyük yangınına dönüştü. O gece ev alevlere teslim oldu. Annesi, babası… her şey o yangında küle döndü. Kendisi ise bir mucizeyle kurtarıldı. Ama kurtulduğu tek şey alevlerdi; içindeki boşluk hâlâ yanıyordu. Ateş Erguvan… Henüz çocukken kaybettiği babasının yokluğuyla büyüdü. Hayat boyunca içinde sönmeyen, görünmeyen bir yangın taşıdı. Savaşa, yalnızlığa ve hayata karşı hep dimdik durmaya çalıştı. Ama bazı yangınlar dışarıdan değil, insanın içinden yakar. Nare ve Ateş… İkisi de farklı şekillerde yandı. Ama belki de birbirlerini iyileştirmek, birbirlerinin külleri arasından bir hayat kurmak için geldiler bu dünyaya. Bu, iki yanığın birbirine merhem olma hikâyesi. Bu, küllerin içinden doğan bir bağın sessiz ama sarsıcı yankısı…

Acaba gerçek kız kardeşimiz kime benziyor? Babam gibi mavi gözleri varmıdır? Annem gibi uzun siyah saçları ve kahkülleri olsa ne güzel olurdu be " deyip oturduğu koltuğa yayıldı. Alperen sinirle Göktuğa cevap verecekken durmasını sağlayan şey kapının açılmasıydı. Hepimiz aynı anda kapıya baktık Gördüğüm manzarayla ağzım açık kaldı. İşte öz kardeşimiz. Okul üniformasıyla tüm doğallıyla karşımızda. Tıpkı Gökhanın hayal ettiği gibi mavi gözler uzun siyah saçlar ve kahküller. Tüm güzelliğiyle kapının ağzında duruyordu. Sanki annemin eski gençlik fotoğraflarında fırlayıp buraya düşmüş gibi. Evet artık bir şeye emindim. Bu kız bizim gerçek kız kardeşimiz. Damarlarından Korkmaz kanı akan kız kardeşimiz. 💙🤌🖌️Kitap kapağı tasarımı: @_zehraaa_ ❗Aesa gerçek ailem isminde ilk ve tek kitab❗ 🚫Bu kitab küfür ve argo kelimeler içermekdedir. Rahatsız olanlar okumasın lütfen🚫

Sert ve soğuk bir adam Naif ve kırılgan bir kadın

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

Siz hiç katilinize aşık oldunuz mu? Katili bulmak için her yolu deneyen karina ne gibi tehlikelerle karşılaşacak.

Her şey onunla değişti ben bile , öfke , aykırı hatta soğuk bile... 🌙 Acının esir aldığı bir kız ve onu acıya esir etmiş suçlular... Genç kız her geçen gün tanrıya daha da yaklaşacağı günü beklerken , her şey içinden çıkılamaz bir hal almıştır. Bir tarafta onun geçmişi , bir tarafta geleceği dururken genç kız şimdiki zaman olarak kalmıştır. 🌙 "Sadece yanında olmama izin ver , söz veriyorum sana zarar vermeyeceğim." 🌙 Sen kırılmış, incinmiş küçük bir kız çocuğusun. Önüne verilmiş bu repliklere ve bu oyuna bağımlı kalmana gerek yok. Benim yanımda her zaman kendin ol. Asıl kızı oyna. Bana yaralarını aç ki , yaralarını sarmana yardım edeyim. Lütfen incinmiş kalbini tamir etmem için bana izin ver. Sadece bir kere seni sevmeme izin ver.

Devran, bana iyice yaklaştığında, içgüdüsel olarak nefesimi tuttum. Bakışlarını doğrudan gözlerime dikti. “Buraya gelmeyi sen seçtin,” dedi. “O yüzden sana bir soru soracağım, Avukat Hanım.”Birkaç saniye sessiz kaldı. Sadece gözlerimin içine bakıyordu. Ve sonra o cümleyi söyledi. “Bu dünyanın bir parçası olabilecek kadar cesur musun? Bu bir sınavdı. Ve verdiğim cevap, beni ya bu dünyaya sokacaktı… Ya da sonsuza kadar dışarıda bırakacaktım. Devran’ın sözleri havada asılı kaldı. "Bu dünyanın bir parçası olabilecek kadar cesur musun?" Sanki zamanı bıçak gibi kesen bir soruydu bu. Ve ben, şu an bu dünyanın içinde, en tehlikeli adamın karşısında duruyordum. Derin bir nefes aldım, göğsüm hafifçe kalkıp indi. Oysa Devran hiç nefes almıyormuş gibi görünüyordu. O kadar sakin, o kadar kontrol sahibiydi ki… Ama ben de zayıf görünemezdim. Başımı dikleştirip ona baktım. “Cesaret mi?” dedim. “Ben cesaretten çok daha fazlasına sahibim, Devran Bey.” Sözlerim havada yankılandı. Devran, gözlerini gözlerime dikti. Bu bakış, birinin içini okumaya çalışan bir bakıştı. Beni tartıyordu. Sınırlarımı, ne kadar ileri gidebileceğimi görmek istiyordu. O an, adamın gerçekten ne kadar tehlikeli olduğunu anladım. Bir şey söylemedi, ama hafifçe gülümsedi. Tehlikeli bir gülümseme... Bir mafyanın ve onun avukatlığını yapan kadının tutku dolu aşkları.

Herşey ile yüzleşir insan, Dostuyla, düşmanıyla, Arkadaşıyla,ailesiyle Ama kendisi ile yüzleşmeye başladığı an Oyun bitmiştir.

+509.../ Gerçekten bir Kukla olmuşsun Aksel ( ASKIDA YENİLENECEK)

“İstiridye” Denizin derinliklerinden gelen bir sır, kanla mühürlenmiş bir aşk. Kadınların uğradığı cinayetler, gizemli olaylar ve yasak aşklar arasında sıkışıp kalmış hayatlar… Bir istiridyenin içinden süzülen kan damlası, ardında ölümcül bir hikaye barındırıyor. Sevgi mi, nefret mi? İhanet mi, sadakat mi? Kendinizi aşkın karanlık yüzüne ve dehşet verici gerçeklere hazırlayın. Her sayfasında soluk kesen olaylar, aklınızın sınırlarını zorlayacak bir gizem, ve tehlikeli bir aşk sizi bekliyor. “İstiridye” hem kalbinize hem de zihninize işleyen bir serüvene davet ediyor.

Oda sıcaktı ama kimse rahat değildi. Koyu renk ceviz masa, tavandan sarkan tek bir avizenin loş ışığında ağır bir gölge gibi duruyordu. Duvarlarda tablo yoktu. Pencereler kalın perdelerle kapatılmıştı. Dışarıda kar yağıyordu ama içerideki hava daha soğuktu. Masada dört adam oturuyordu. Hiçbiri birbirine bakmıyordu. Kapı açıldığında kimse dönüp bakmadı. Onun geldiğini anlamak için bakmaya gerek yoktu. Adımları ölçülüydü. Acele etmeyen, telaş tanımayan bir yürüyüş. Güç, bağırmaz. Sadece girer. Sergei Aslan Vasilyev masanın başındaki sandalyeye oturduğunda odadaki herkes bilinçsizce dikleşti. Ellerini masaya koymadı. Kollarını bağlamadı. Sadece geriye yaslanıp oturdu. “Anlat.” Sesi yüksek değildi. Ama itiraz kaldırmazdı. Masadaki adamlardan biri boğazını temizledi. “Vezir… öldürüldü.” Oda bir anlığına daha da sessizleşti. Avizenin hafif uğultusu duyulabiliyordu. Sergei’nin yüz ifadesi değişmedi. “Nasıl?” “Bir kadın.” Bu kelime havada asılı kaldı. Sergei hafifçe başını eğdi. Bir yandan öfkelense de bir kadının koca bir veziri öldürmesi ilgisini çekmişti. “Kim?” Adam önündeki dosyayı itti. Parmakları titriyordu. “Adı Ada. Harvard mezunu. Psikoloji. Profil analizi uzmanı. Eski MİT ajanı.” Sergei dosyayı açmadı. “Devam et.” “Teşkilattan ayrılmış. Son iki yıldır çocuk istismarcıları ve katilleri sistematik şekilde öldürüyor. Temiz çalışıyor. İz bırakmıyor. Vezir’in yerel ağını üç ay boyunca yukarı doğru takip etmiş. Sokak satıcısından bölge sorumlusuna… en sonunda doğrudan Vezir’e ulaşmış.” Masadaki bir diğer adam araya girdi. “Emre karşı geldi. Zinciri bozdu. Bu kabul edilemez.” Sergei ilk kez gözlerini kaldırdı. O bakış kısa sürdü. Ama yeterliydi. Adam sustu. “Vezir,” dedi Sergei yavaşça, “emirlerime rağmen çocuk ticaretine göz yumdu.” Odadaki hava değişti. “Bu kadın,” diye devam etti, “benim emrime karşı gelmedi. Benim sistemimdeki bir çürüğü temizledi.” Bir anlık sessizlik. “Yine de bir Vezir öldü,” dedi içlerinden biri temkinle. Sergei hafifçe arkasına yaslandı. “Evet.” Bu “evet” onay değildi. Bir hesaplamaydı. “Beni ilgilendiren,” dedi sakin bir sesle, “bir kadının üç ay boyunca ağımıza girip kimsenin fark etmemesi.” Masadaki parmaklar gerildi. “Öldürelim mi?” dedi içlerinden biri. “Hayır.” Sergei dosyayı nihayet eline aldı. Kapağını açıp baktı. Fotoğraftaki yüz sakindi. Soğuk değildi. Ama kararlıydı. Sergei’nin bakışı bu kez netti. “Onu bana getirin.”

Bir kitap düşünün. Burada başrol sadece sizsiniz! Gerçek hayatta fantastik bir kitaba takıntılı olan genç kız başroldeki kızın pick me hareketlerine dayanamaz ve artık kafasında takıntı haline getirir. Kitap başrol erkeğin her zamanki gibi kusursuz ve has erkek olup, en güçlü krallığı yönetirken, zorla evlendirileceği başrol kıza zaman geçtikçe aşık olduğunu anlatan bir kurgudur. Ama sen okurken, kıza o kadar gıcık ve uyuz olursun ki, gece yatarken bile takıntı haline getirirsin. Ve bir gün beklemediğin bir anda kendini o fantastik kurgunun içinde bulursun. Hem de tam başrol karakterlerin nişan töreninde…

Her yer karanlıktı. Karanlık ve soğuk. Canımın yandığını hissediyordum ama yinede bu işkenceye son veremiyordum. Gözlerimi açınca her şey bitecekti. Farkındaydım ama bu sefer gözlerimi açamıyordum. Her seferinde açılıp bu işkenceye son veren gözlerim bu sefer açılmıyordu. Karanlıkta ne yapacağımı bilmeden kollarımı kendime sarmış vücudumu ısıtmaya çalışıyordum. Bunun gerçek olmadığını bildiğim halde. Etrafıma bakındım. Bir el vardı. Evet, bir el vardı ve bana uzanıyordu. Sonra o elin sahibinin gölgesi belirdi bir anda. Simsiyah bir gölge. Vücudumu tam o elin olduğu yere çevirdim. Gölgenin bile bir cüssesi vardı. Bana doğru bir adım attı, yaklaştı. Uzaktan bile şiir gibi gelen sesiyle "Gel, tut elimi." Diyordu birkaç adım daha yaklaşırken. Dediğini yapmak konusunda şüpheleydim. Gitmelimiydim yoksa olduğum yerde kalmaya devam edip bu işkenceden kurtulmayımı beklemeliydim. Bilmiyordum. Bildiğim tek şey gerçek olmamasıydı. O daha da yaklaşırken ben olduğum yere sanki çivilenmiş gibi bekliyordum. Ne geri gidiyordum ne de ileri bir adım atıyordum. Ona doğru gidemiyordum ama ondan da gidemiyordum. Araftaydım.