Bazı kuklalar iplerle hareket eder. Bazıları ise kendi kendine… Kasabanın yıllardır terk edilmiş kukla tiyatrosu, geceleri yeniden ışıklandırılmaya başladığında kimse bunun nedenini anlayamaz. Ta ki kaybolan insanların ardından aynı kuklanın her yerde görülmesine kadar. Merakına yenik düşen genç bir kız, tiyatronun kapısından içeri girdiğinde yıllardır saklanan bir sırrın ortasına düşer. İçerideki kuklalar yalnızca eski oyuncaklar değildir. Her birinin geçmişte yaşanmış korkunç bir olayla bağlantısı vardır. Ve gece yarısı olduğunda… kuklalar uyanır. Artık tiyatrodan çıkmak, içeri girmek kadar kolay değildir. Çünkü bu gece sahnede bir oyun oynanacak. Ve bu kez kuklaları oynatan kişi… görünürde değildir.

İstanbul’un en karanlık kulüpleri, servetlerin saniyeler içinde el değiştirdiği masalar ve bu masaların sahibi bir kadın: Lidya SOYKAN. Kendisini `Avcı` olarak tanıtan gizemli düşman, yıllar sonra yarım kalan hesaplarını kapatmak için geri dönmüştür. Ve bu hesapların en başında Lidya ile Hazar gelmektedir. Aleyhlerine dönen bu oyunda ikili müttefik olduklarında, aslında aynı düşmanın peşinde olduklarından henüz habersizdir. "Benim dünyamda kurallar basittir: Herkes yerini, haddini ve boyunun ölçüsünü bilecek."

[70 Yıl Önce]: Bir baloda dökülen kan, mühürlenen bir söz. [25 Yıl Önce]: İki ruhun imkansız kesişimi ve karanlığa gömülen o sır. [0]: Miran Ayaz Karan ve Selef Defne Araslı. Gökyüzünün binlerce fit üzerinde, lüks bir jetin içinde kan ve kadife birbirine karıştı. Herkes o parıltılı hayatları, elit davetleri ve paranın gücünü izlerken; perdenin arkasındaki asıl dahi henüz son hamlesini yapmamıştı. Defne Araslı, kendisine doğrultulan o ölümcül namluya bakıp gülümsediğinde, aslında karşısındakinin ölüm fermanını çoktan imzalamıştı. Çünkü bu, sadece sıradan bir intikam hikayesi değil; dâhilerin, piyonları tek tek devirdiği tehlikeli bir şah-mat mücadelesi. Gecenin en karanlık saatinde, rotasından sapan bir jet ve içinde kaderin birbirine kilitlediği iki yabancı. Biri, dünyayı hizaya getirmek için elinde infaz emriyle doğmuş bir cellat; diğeri ise şarabını kana bulayıp kendi kurallarını yazan, tehlikeli bir bilmece. İsimlerini birbirlerine söylemediler. İhtiyaçları yoktu çünkü bu uçuşta sadece birer "yabancı" olmaları gerekiyordu. "Sen sevaba gir, ben de günaha. En azından ikisi de bir işlev değil mi?!" Miran, babasının gönderdiği bir piyon olduğunu sanarak yola çıktı. Selef ise ölümün buz gibi nefesini ensesinde hissederken, celladının maskesini düşürecek o hamleyi çoktan planlamıştı. Ama ikisinin de bilmediği bir şey vardı: Bu jetin içinde yaşananlar, yedi göbekten gelen bir lanetin, yıllar sonra birbirini bulan iki kanın tek bir kadehte birleşmesiydi. Miran`ın buzdan duvarları, Selef`in o tehlikeli, o arızalı ama bir o kadar da yakıcı zekasıyla eriyor. Bu uçuşta türbülans sadece gökyüzünde değil; her satırda, her cümlede ruhunun tam merkezinde olacak. O jete adımını attığında artık geri dönüş yok. Sadece derin bir nefes al ve celladın sana uzattığı o kadehten bir yudum al. "Suikast için bir puanlama yapacak olsaydım, bana bulaşma cüretine on üzerinden on verirdim. Ama yaşama şansına, asla...``

Mihri Abay herkesin imrenerek baktığı zeki , güzel ve dahi kız 21 yıllık hayatı boyunca böyle anıldı. Peki babasının annesine ve kendisine ihanetini öğrenince nasıl biri olacak. Okuyalım ve görelim .