"Beni gerçekten karanlığa hapsetmekle tehdit ediyorsun?" diyerek gülmeye başladı. Evet belki karşısındaki insan normal biri değildi fakat o da normal biri sayılmazdı. Sözlerine "Böyle bir durumda sadece bu benim için bir ödül olur." diye devam ederken gerçekten eğleniyor gibi görünüyordu.

"Bu şekilde konuşmayı kesmemiz gerekiyor, Ilgaz. Artık neyse, açıkça konuşalım.” Derin bir nefes aldım. “Benimle böyle konuşma. Zaten yeterince zor bir gün geçirdim.” Kemal`in gözlerinde inanılmaz bir şaşkınlık vardı. “Senin için zor olan ne, Ilgaz? Her şeyi böyle kapalı kapılar ardında saklamamız mı? Yoksa hiçbir şey olmamış gibi davranman mı?” Gözlerimi Kemal’den kaçırdım. Bu konuşmayı yapmak istemiyordum, ama Kemal`in ısrarı kaçınılmazdı. “Kemal, burada, sette bu konuşmayı yapmamız gerekmiyor. Lütfen.” Kemal kaşlarını daha da çattı. “Set mi? Ilgaz, bu mesele sette değil, bizim aramızda. Benim senden ne kadar uzak kaldığımı fark etmiyor musun? Biz bu hale nasıl geldik?” Yüzümdeki ifade yumuşadı, ama bu yumuşama derin bir kırgınlıktan geliyordu. “Biz buraya kadar geldik çünkü... belki de bir şeyleri en başında yanlış yaptık. Belki biz…” bir kaç saniye kendime izin verdim, zordu. “Biz birbirimizi istemedik, sadece... alıştık.” Kemal’in yüzündeki öfke yerini derin bir hayal kırıklığına bıraktı. “Bunu gerçekten mi düşünüyorsun? Beni sadece bir alışkanlık mı sanıyorsun?” Susarak başımı öne eğdim. Kemal birkaç adım daha yaklaştı, sesi daha yumuşaktı ama içinde bir sitem taşıyordu. “Sana her şeyimi verdim, Ilgaz. Kendimden bile fazla sevdim seni. Ama sen hep bir adım geride durdun. Hep bir duvar vardı aramızda. Ben o duvarı yıkmak için savaştım, ama sen bana hiç izin vermedin.” Gözlerimde beliren yaşları saklamaya çalışarak arkamı döndüm. “Belki de o duvar, beni koruyan tek şeydi. Beni kırmana izin veremem, Kemal.”

Yarı Texting Bu hikaye eğlence hikayesidir. Bu hikaye değişim hikayesidir. Bu hikaye toksik ilişki hikayesidir. Bu hikaye her şeye rağmen yaşama hikayesidir. Nereden baktığın önemli. (!) !Argo içerir.

Kardelen okumak için geldiği şehirde kuzeni ile yaşamaya başlarken eve gelip giden, kuzeninin arkadaşı, serseri bir tiple sınandığını düşünüyordu. Lakayıt tavırlar, kaba ve üsten bakışlar, tüm vücudu kaplayan saçma dövmelere ve özellikle aklı başında olan birinin yapmayacağını düşündüğü bir sürü piercinglere katlanamadığını düşünürken ela gözlerin her bakışında kendi yansımasını görmeye başlamasıyla kalbi sınırlarından çıkarak duman altında kalmış bir kalbe tutunur, kalbin yorgunluğundan bir haber. & “İnsanlar ya kötüdür ya da yorgun.” Sesindeki yorgun ton o kadar net duyuluyordu ki dünyayı omuzlarında taşır sanılırdı. “Ben ikisiyim.” “Hayır,” dedim inatçılığına inat. “Sen sadece yorgunsun.” Kardelen kimseyi kurtarmak için büyümedi. Hazar ise kurtarılmak istemedi.

Tüm hayatını boş vermiş bir kızın bir gece barda tanıştığı adamla olan hikayesi