"Doruk sessizce önümde belirdi, sırtımı soğuk duvara yasladı. Gözleri derin ve karanlıktı, yüzünü bana yaklaştırdı; nefesimiz birbirine karıştı. Ellerini kollarımın yanına sıkıca bastırdı, beni duvara kıstırdı ve dudakları benimkine değdiğinde, hem korku hem de kaçınılmaz bir arzunun gölgesi bedenimi sardı. " Duru, ailesinin mükemmeliyetçi ve soğuk beklentilerinin gölgesinde, kendi hayatında nefes alacak bir boşluk bulamayan genç biriydi; her gün, sanki görünmez zincirlerle sıkıştırılmış gibi geçiyordu. Ta ki o kahverengi gözler, bir anda tüm dünyasını esir alana kadar. Gözlerinde hem bir tehlike hem de çekim vardı; Duru, kendini istemese de onlara kaptırdı. Esirliğin gölgesinde, arzularını, korkularını ve hiç fark etmediği sınırlarını keşfedecek, kendini karanlık bir oyun içinde bulacaktı.

Kılıç Lokman Çaldıran. En güzel yıllarımı onu severek geçirdiğim, hayaller kurduğum, aşık olduğum; Çaldıran Aşiretinin Ağası. Ve kalan kısacık ömrümde, nefret edeceğim; tek adam.

"Beni gerçekten karanlığa hapsetmekle tehdit ediyorsun?" diyerek gülmeye başladı. Evet belki karşısındaki insan normal biri değildi fakat o da normal biri sayılmazdı. Sözlerine "Böyle bir durumda sadece bu benim için bir ödül olur." diye devam ederken gerçekten eğleniyor gibi görünüyordu.

"Bu şekilde konuşmayı kesmemiz gerekiyor, Ilgaz. Artık neyse, açıkça konuşalım.” Derin bir nefes aldım. “Benimle böyle konuşma. Zaten yeterince zor bir gün geçirdim.” Kemal`in gözlerinde inanılmaz bir şaşkınlık vardı. “Senin için zor olan ne, Ilgaz? Her şeyi böyle kapalı kapılar ardında saklamamız mı? Yoksa hiçbir şey olmamış gibi davranman mı?” Gözlerimi Kemal’den kaçırdım. Bu konuşmayı yapmak istemiyordum, ama Kemal`in ısrarı kaçınılmazdı. “Kemal, burada, sette bu konuşmayı yapmamız gerekmiyor. Lütfen.” Kemal kaşlarını daha da çattı. “Set mi? Ilgaz, bu mesele sette değil, bizim aramızda. Benim senden ne kadar uzak kaldığımı fark etmiyor musun? Biz bu hale nasıl geldik?” Yüzümdeki ifade yumuşadı, ama bu yumuşama derin bir kırgınlıktan geliyordu. “Biz buraya kadar geldik çünkü... belki de bir şeyleri en başında yanlış yaptık. Belki biz…” bir kaç saniye kendime izin verdim, zordu. “Biz birbirimizi istemedik, sadece... alıştık.” Kemal’in yüzündeki öfke yerini derin bir hayal kırıklığına bıraktı. “Bunu gerçekten mi düşünüyorsun? Beni sadece bir alışkanlık mı sanıyorsun?” Susarak başımı öne eğdim. Kemal birkaç adım daha yaklaştı, sesi daha yumuşaktı ama içinde bir sitem taşıyordu. “Sana her şeyimi verdim, Ilgaz. Kendimden bile fazla sevdim seni. Ama sen hep bir adım geride durdun. Hep bir duvar vardı aramızda. Ben o duvarı yıkmak için savaştım, ama sen bana hiç izin vermedin.” Gözlerimde beliren yaşları saklamaya çalışarak arkamı döndüm. “Belki de o duvar, beni koruyan tek şeydi. Beni kırmana izin veremem, Kemal.”

Yarı Texting Bu hikaye eğlence hikayesidir. Bu hikaye değişim hikayesidir. Bu hikaye toksik ilişki hikayesidir. Bu hikaye her şeye rağmen yaşama hikayesidir. Nereden baktığın önemli. (!) !Argo içerir.

Tüm hayatını boş vermiş bir kızın bir gece barda tanıştığı adamla olan hikayesi