Abisinin en yakın arkadaşına yazan öykü, kendi ile ilgili açıklar vererek Serkan`ın onu tanımasına yol açar. Öykü`yü tanıyan Serkan, fake hesap açıp onu işleten kızı abisine söyler ve işler daha da karışır. Hadi, gelin bu komik ve bir o kadar güzel çifti birlikte okuyalım💐🤍

Hayatını insanları iyileştirmeye adamış bir doktor... Ve hayatını savaşmaya adamış bir asker. İki karakterimiz kimsesizler yurdunda arkadaş olup bir gün yollarını ayırmışlardır. Lakin kader onları bir acilde karşılaştırır. Bu hikayede Aras Demir ve Defne Yalının zorluklarla mücadelesini okuyacağız....🤗

Ipteki Bedenler Her beden bir sir taşır. Bazıları toprağa gömülür, bazıları ipte sallanır... Ama en derin sırlar, kalbin içine gömülür. Adel, geçmişini unutarak büyüdü. Ama bazı geçmişler unutulmaz, sadece saklanır. Bir gecede hayatı paramparça olurken, karşısına karanlıkla örülmüş bir adam çıkar: Akın. Kurtarıcısı mı, yoksa cellâdı mı olduğunu anlayamadan, iplerin ucu birer birer çözülmeye başlar. Aşkın, korkunun ve geçmişin gölgesinde yazılmış bu hikâyede, herkesin asılı kaldığı bir nokta vardır. Ve bazen... en çok kaçtığın, en çok ait olduğundur. Wattpad de `iPTEKI BEDENLER` adında yazılan ilk kurgudur. ・25.04.21・ © Tüm hakları saklıdır

Buğlem Çelik & Demir Uraz Taşkın Yazar & Ceo Başlamamış ya da yarım kalan aşklar tamamlanmak ister. Bizim hikayemizde başlamamış-daha doğrusu başlayamamış- bir aşk hikayesi... Bir sokakta başlayan ve yine aynı sokakta ayrılmak zorunda olanda bizdik. Ben Buğlem Çelik yıllar sonra çocukluk aşkım Demir Uraz Taşkın ile bir davette karşılaşıp hayatı değişen kişiyim. Göz göze geldiğimiz o ilk an farkındaydım. Bu sefer istemediğimiz bir ayrılık söz konusu değildi. Artık ikimizde çocuk değildik. İkimizde farkındaydık.

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Biz Ateş ve yahut su değildik, ne ben onu söndürebilirdim ne o beni buharlaştırıp yok edebilirdi. Ben Ateşsem o baruttu. Ben kurşunsam o benzindi. Biz bir felakettik ve bunun dışında hiçbir şeyin olma olasılığı yoktu. ... Üsteğmen Elis Kara değil, Teğmen Elis Kara. Hayatı gibi mesleki rütbesini de ondan çaldıkları İs, dağda öldürmeye çalıştığı düşmanlarıyla savaşırken iç hainleri unutmuş olmalıydı. ❗Dikkat! Kitabın içeriğinde @rgo, tramva ve kuf*r bulunmaktadır, yetişkinlere uygundur, küçük yaşta olanların okuması tercih edilmez. Çalınması durumunda hukukî işlem başlatılacaktır. Tüm hakları bana aittir. `SARSINTI` kitabındaki hiçbir kurgusal karakter ve olayın gerçekle bir alakası yoktur, hepsi hayal ürünüdür.

Tek fark; aralarında başka kimsenin olmamasıydı.. Birbirlerinde hem iyileşmeyi hem de ödeşmeyi umuyorlardı. Tüm hakları saklıdır.

Elçin Turna, küçük yaşta kaybettiği ailesinden ona miras kalan karavanla Türkiye turuna çıkar. Yeni yerler görmeyi seven, oldukça çok konuşan, fazla merağı yüzünden başına sürekli bela alan Elçin, bir gün kendisine eşlik edecek birisiyle karşılaşır. Gittikçe samimileşen ikili, istikamet neresi olursa olsun birbiriyle gitmeye hazırdır. Aşk, yolun başından sonuna kadar onlarla beraber olacaktır. ↯↯↯ "Türkiye`nin çoğu şehrini gezdim ama..." dedi Araf derin bir iç çekerek. Devamında ne diyeceğini merakla beklerken onun bakışları bir bana, bir arkamdaki Anıtkabir`e kayıyordu. `Konuş artık` diye yakınacakken konuşmaya devam etti. "İki güzel manzarayı yan yana görmedim." ↯↯↯ 29.06.2026🚙

Yıllar önce birbirlerinden koparılan iki çocuk... Biri Azerbaycan`a, diğeri Rize`ye savruldu. Yıllar sonra yeniden karşılaştıklarında artık aynı insanlar değillerdi. Vera geçmişinden kaçarken, Yalçın onu hiç unutmadı. Fakat onları yeniden bir araya getiren şey yalnızca çocuklukları değildi. Saklanan sırlar, ailelerin verdiği kararlar ve kaçışı olmayan bir anlaşma... Birbirlerini bulmaları tesadüf müydü, yoksa yıllar önce başlayan hikâyenin devamı mı? Çünkü bazı insanlar hayatınıza geri döndüğünde, geçmişi de beraberlerinde getirir. Bazı hikâyeler bitmez. Sadece yıllarca sessizce bekler.

Daha dokuz yaşında olan Buse’nin annesinin bir anda Taner diye biriyle gelmesi ve babasının annesiyle Buse’yi kapı önüne koymasıyla başlıyor. Taner Buse’yi ve annesini alıp İzmir’e kendi evine götürüyor vee orada olanlar oluyor. Buse Yiğit ve Aslı’yla tanışıyor ve hiç beklemediği bir anda Efe’yle de Tanışıyor. Annesinin Buse’ye kötü davranışları devam ediyor ve buseye üvey kardeş dünyaya getiriyor. Her şeyin zamanla daha da karmaşık oluyor. Ama unutmuyoruz her şey zamanla geçer.

Ava Aksoy yıllar sonra başına geleceklerden habersiz geldiği memleketinde içindeki ve etrafındaki buzları eritebilecek mi? karşısına çıkacak kaosların altından kalkabilecek mi? peki ya geçmişi, geçmişindeki olayları unutup yeni bir hayata adım atacak mı? Doruk, Ava`nın kalbindeki buzları eritecek mi?

Geçmişte birbirlerini seven fakat yolları ayrılmak zorunda kalan ikili. Hafızasını kaybeden Efsun her şeyi unutmuştu. Fakat aşkından vazgeçmeyen Karan yıllar sonra tekrar Efsun`un karşısına çıkmıştı.

Bir varmış, bir yokmuş”la başlar her hikâye; Ama yalnızca adam kadını sevdiğinde, bir ömürlük mutlu son yazılır.Ayrı kalan kalpler bir gün yeniden birleştiğinde, ya her şey olur, ya da hiçbir şey. Çünkü bazı aşklar vardır; ya kalpten kalbe köprü kurar, ya da sonsuza dek yıkılır.

İnsan yedisinde ne ise yetmişinde de odur,diye bir söz vardır.Kimileri bunu harfi harfine kabullenirken kimileri de hayatın bunun tam tersi olduğunu,insanın zevk ve huylarının bir süre sonra değişkenlik gösterebileceğini savunur. Fakat kimse bu iki grup dışında olan grubu düşünmez. Peki,düşünülmeyen o grup neydi? Sizler düşünmeden ben söyleyeyim. Onlar,kendini tanımayanlar,kısaca kim olduğunu bilmeyenlerdi.Aynaya bakınca yalnızca dışını gören ve herkese yalnızca o dışı göstermeye çalışanlar. İşte ben de tam olarak böyleydim. Ta ki beni benden iyi tanıyan yedi insan ile tanışana kadar. Bana sen kendini tanıyor musun,diye soran insanlar ile karşılaşana kadar. İçimde bir şeyler yer değiştirmişti sanki.Duygularım sanırım ilk defa su üstüne çıkmıştı. Sevgi,dostluk,arkadaşlık,mutluluk... Ve aşk. İçimi kıpır kıpır ettirecek,beni hiçbir zaman rahat bırakmayacak o duygu. İlk başlarda güzeldi ama sanki benlik değildi. Fakat onun sayesinde her duygu gibi aşk da tam benlik hatta tam bizlik oldu. Hani saatler çarkları dönünce çalışmaya başlar ya.Benim de çarklarım işte bu zaman dönmeye başlamıştı. Bunları sizlere anlatırken kendimi tanıtmayı unuttum sanırım.Merak edilmedi hiçbir zaman ama olsun,ben gene de demek isterim. Ben Kamer Keskin. Adında ay,geçmişinde kan,geleceğinde aşk olan. Şimdi sizler de bizimle misiniz?

Senden büyüğüm kızım! Abin sayılırım ben senin!" demişti küçük çocuk sinirle. "Değilsin lan! Değilsin işte?" diye cırladı küçük kız. "Lan mı?" gözlerini kocaman açarak şaşkınlıkla kıza bakıyordu çocuk. Ne kadar değişik bir kızdı bu böyle! Daha sonra kaşları hızla çatıldı. Boyundan büyük lafları vardı bu bücürün. Tam konuşacakken; "Kızım ayıp! Lan denir mi?" diye çıkıştı annesi, karşısındaki çocuğun annesine mahcubiyet dolu bir bakış fırlatırken. Emre abisi "Anne bir de kızına yarmagül diyoruz diye kızıyorsun" deyip bir kahkaha savurdu. Bunu duyan küçük çocuk da gülmeye başlamıştı! Küçük kız kaşlarını çattı usulca, sinirlenmişti onlara. Hemen bir şeyler düşündü ve basit planını o an uygulamaya koydu: hem abisi hem de o gıcık çocuk alınlarına birer taş yemiş ve kahkahaları, yerini tüm mahalleye yayılan, acı bir feryada bırakmıştı... 🖤Leyla Gül & Ömer 🖤 Yarmagül adında yayınlanan ilk ve tek kitappad kitabıdır... Tamamen şahsıma aittir!

Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir ~John Gardner "Eğer bir gün ikimizde herkesi kaybedersek birbirimizi bulacağımıza söz verelim mi?" dedi ve cebinden üzerinde ağaç simgesi olan siyah bir bileklik çıkardı, ona doğru uzattı ve ekledi " Benim adım Sare anlamı da prenses demekmiş annem söylemişti. Kaybolduğunu düşündüğünde beni bul ve prensim ol olur mu?" dedi tüm masumluğuyla... "Benim ismim de Yiğit anlamı da savaşçı demekmiş. Söz, eğer kaybolursam bir savaşçı bir prens gibi seni bulup koruyacağım..." Hayat onları tekrar buluşturacaktı bu kaçınılmaz bir gerçekti ama ne zaman hangi yaşta hangi an da.. işte bunlar kaderin bileklerinde ki ağaç simgesi ile birleştireceği güne dek cevapsız kalmaya mahkum sorulardı....

“Belki geçici geliyordur hislerim ama ben seni seviyorum be kızım. Öyle böyle değil. Nasıl anlatayım ki?” AÇIKLAMAYI OKUMADAN KİTABI GEÇME Kitabın adındaki çirkin bir kızın güzellik algısından bahsetmiyor ondan hoşlanan çocuğun kızı ilk gördüğünde ağlıyor olması ve daha ne hissettiğini bilmeden gözyaşlarının bıraktığı izlere ve gözlerindeki kızarıklığa karşı söylediği bir söz serseri ise kızın çocuğun inadına söylediği bir lakap Kitabımın içeriğinde ; Aile aşk lise platonik çocuk ve bilinmeyen numaradan atılan bir mesaj buyrun okumaya İlk bölüm kısa ve olay yok diğer bölümleri okumadan kitabı bırakmayın lütfen Bilinmeyen:Ben seni rastgele sevmedim ki Bilinmeyen: ihtimallerden seçmedim ki Oylamayı ve yorumlamayı unutmayın lütfen emek vererek yazıyorum… 🫶💫

Seni bulamadığım son gün seni kaybettim.

Yananlar vardı dokununca geriye kül kalan Donanlar vardı içine gömdüğünü asla söylemeyen aynı dünyada iki uç biri ateş gibi acele biri buz gibi suskun ve kimse anlamadı; bazı hikayeler birleşmek için değil birbirini tüketmek için başlar

Ünlü moda tasarımcısı olarak, ünlü rapçiye özel sahne kıyafeti diktiğinizi düşünün? Ama aslında o rapçi,sizin çocukluk mahalle arkadaşınız.

Maskeler, insanların yüzünü gizlerler peki içlerindekilerini duygularını gizlemeye gücü yeter miydi maskelerin? Ben Ada Atay sonuna kadar gizleyecektim ,duygularımı sonuna kadar saklayacaktım gerçek yüzümü, ne için ? İşte bunu bende sizinle beraber görecektim. _____________________________________________ Görevi kabul etmiştim neden? Babamı bulabilmek için...

Bilmiyordum. Hiçbirşey bilmiyordum. Belkide bilmem en iyisiydi. Ama etrafımda ki sesler susmuyordu. Git,bul ve yap diyorlardı. Peki sonucu, sonucu düşünüyorlarmıydı?

"Herkes onun zihnindeki labirentlerde kaybolduğunu söylerdi. Oysa ben, o labirentlerin tam ortasında, dünyanın en saf kalbini bulmuştum." Dünya, Cevahir’i kendi kurallarına uymadığı için dışlarken; onun çocuksu gülüşünde saklanan o uçsuz bucaksız evreni sadece bir kişi görebiliyordu. Çocukluk arkadaşının eksik parçalarını kendi sevgisiyle tamamlamaya çalışan bir genç kızın, aklın sınırlarını aşan hikayesi bu. Herkesin "delilik" dediği yerde, o sadece kusursuz bir masumiyet görüyordu. Toplumun ördüğü duvarlara, acıyan bakışlara ve hayatın acımasız gerçeklerine karşı duran, hüzünle yıkanmış ama umutla yeşermiş bir ilk aşkın romanı. Çünkü bazen en büyük cevherler, en karanlık ve kimsenin bakmaya cesaret edemediği kuyularda saklıdır.

Leyla… Ailesinden koparılmış, yıllarca “yuva” hasreti çekmiş bir kızdı. Hayat ona acımasız davransada o, asi ve inatçı ruhuyla her şeyin üstesinden gelmeyi öğrendi. Yıllarca kalbini mühürleyip içindeki kine tutundu. İntikam ateşiyle yanıp tutuşan kalbi, yıllar sonra aynı kişiyle söneceğinden habersizdi. Kaderin onu sürüklediği yerde, bir peri masalında olduğunu sandı. Oysa fark etmeden, gururunun cehennemine adım atıyordu. Ama Leyla şaşırmadı… Çünkü hayat ona çoktan şunu öğretmişti: “Her güzel şeyin bir sonu vardır.” Hilmi… Kendi yaralarına merhem olamazken başkalarını iyileştirmeyi hayatının amacı haline getirmiş bir adam… Yılların yükünü taşımaktan kendi acısını yaşamayı bile unutmuştu. Kalabalıkların içinde büyümüş, yalnızlığı sessizce omuzlamıştı. Mağrur ve ağırbaşlı duruşunun ardında, vicdan azabıyla yaşayan koca bir adam saklıydı. Kederi ellerinin tersiyle itmeye çalışsa da, en büyük darbeyi karanlık geçmişinden yiyecekti. Peki kader, yaraları birbirine benzeyen bu iki insanı tekrar aynı yola neden sürükleyecekti? (TELİF VE KİTAP HAKLARI SAKLIDIR ❗🚫)

Yıllar önce Atlas ve İnci Atlas`ın Antalya`ya gitmesi ile birbirinden koparılırlar ve bu ikili birbirlerini unutma maya söz verirler yıllar sonra birbirleriyle karşılaşacaklar mı yoksa birbirlerini tanımayacaklar mı?