Bazı hayaller sahnede başlar. Bazıları ise bir sessizlikle biter. İlk konserlerine haftalar kala yaşanan bir gece… Kapalı kapılar, söylenmeyen cümleler ve geride kalan sorular. Bir abla. Bir kardeş. Ve herkesin bildiğinden çok daha karanlık bir geçmiş. Cevaplar geciktikçe güven çatırdar, sessizlik ağırlaşır, dans ise bir kaçış olmaktan çıkıp bir lanete dönüşür. Yıllar geçer. Ülkeler değişir. Hayatlar susar. Ta ki geçmiş, beklenmedik bir anda kapıyı çalana kadar. Bir mektup. Kısa bir not. Ve yarım kalan bir hikâye. Geri dönmek cesaret ister. Kalmaksa bedel. Soğuk bakışların, eski bağların ve saklanan gerçeklerin arasında bir kadın yalnızca sahneye değil, geçmişine de adım atmak zorundadır. Çünkü bazı sırlar zamanla kaybolmaz. Sadece doğru anı bekler.

Bir defter katile aittir ve polisler ise bu katili bulmaya çalışır.

Dila, beş yıl boyunca kalbinin en güvenli yerinde Baray’ı sakladı. Birlikte büyüttükleri küçük kızları Duru’nun doğum günü, sıradan bir kutlama olmalıydı. Ama o gün, kapıdan içeri siyah saçlı bir kadın girdi: Lara. Gülümsedi. Gözleri Baray’a takıldı. Dila’nın kalbi ilk kez sessizce kırıldı. Baray, başını çevirdiğinde Dila’ya değil, geçmişine baktı. Lara onun zamanında kaçtığı bir yangındı; uzaklaşmak için değil, içinde kalmak için sebep bulamadığı bir ateş. O gün evde sadece Duru’nun doğum günü kutlanmıyordu — sessizlikler yüzleşiyor, eski yaralar konuşmaya başlıyordu. Lara`nın gelişi bir hata mıydı, yoksa yıllar sonra cevap vermeye gelen bir soru mu? Dila artık eşinden değil, kendi aklından şüphe eder hale gelmişti. Baray seviyor muydu hâlâ, yoksa sevdiğini sanmak mıydı tüm bu yıllar? Lara neyi hatırlatmak için oradaydı ve Dila neyi gömmeye çalışıyordu? “Kara Panter ve Arı”, bir aşk üçgeninin ötesinde; güvenin, anneliğin, içsel savaşların ve unutmayan kalplerin hikâyesi. Sessizce acıtan ve sormadan sizi içine çeken bir roman. Tüm hakları saklıdır.