Mavi Atabey... Güçlü, gözü kara ve inatçı. Abisinin kanı yerdeyken kimseye merhamet etmeyen, sevdiği adamı bile ardında bırakmaktan çekinmeyen bir kadın. "-Merhamet eden de edilen de ihanet edendir." O, sadece intikam almaya yemin etmedi. Aynı zamanda bir askerdi. Mesleğini, yeminini, timini kalbine mühürlemişti. Ama hayat her zaman bir seçim yaptırır. Mavi de bir gün o seçimi yaptı: Görevinden, aşkından ve hatta kendinden vazgeçerek. "-Herkes haklı olabilir. Ama kimse aynı anda masum kalamaz." Ve Kıraç... Soğukkanlı bir tim komutanı. Liderliği kanında taşıyan, asla yenilmeyen biri. Onun savaşı sadece dışarıdaki düşmanla değil, içindeki yarayla da. Çünkü en çok güvendiği kadın, bir gün onu sırtından vurdu. Mavi`nin yokluğu, en sessiz düşman gibi çöktü üzerine. "-Ben onun için gittim, Kıraç." "-Ama ben bizim için kaldım, Mavi." Şimdi onlar aynı toprakta, ama iki farklı taraftalar. Her mermi, geçmişlerini biraz daha kanatırken... Her karşılaşma, birbirlerine duydukları nefretin ardında hâlâ bir kıvılcımın yandığını hatırlatıyor. "-Ben Esrigün. Ölümün gölgesi değil, ta kendisiyim." Ama bu hikâyede sadece aşk ya da intikam yok. Örgütler, sırlar, ihanete karışmış yeminler ve uğruna can verilecek bir vatan var. Esrigün, sadece bir aşk hikâyesi değil. Bu, aşkın da intikamın da savaş meydanında sınandığı bir hesaplaşma. ‼️Tüm haklar yazara aittir kopyalanması durumunda işlem başlatılacaktır!!‼️

"Bazı yaralar kabuk bağlamaz… Bazı insanlar unutulmaz." Zerda, yıllar önce karanlık bir gecede hayatını altüst eden travmanın izlerini hâlâ taşıyordu. O gece, kırıklar içinde bedenini saran eller kadar, gözlerine umutla bakan bir çift göz de hafızasında yer etmişti. Aradan geçen onca yıl boyunca o anı unutmamaya çalıştı—çünkü unuttuğu anda bir daha iyileşemeyeceğini biliyordu.Aynı zamanda hatırlamak ona acı verse bile... Şimdi, bambaşka bir şehirde, bambaşka bir hayat kurduğunu sanırken, o gözlerle yeniden karşılaştı. Ve geçmiş, bütün ağırlığıyla şimdiye çarpıyordu. Yaralar hâlâ taze mi? Yoksa zaman gerçekten her şeyin ilacı mı? Geçmişin izleri, bir gecede değişen hayatların, yıllar sonra kesişen yollarla yeniden şekillenmesini; suskun kalplerin, zamanla konuşmaya cesaret bulmasını sağlar mı?

Konusu(umarım beğenirsiniz); Türkiye’nin doğu sınırında, dağların arasında geçen zorlu bir operasyon… Toprak Demir, geçmişiyle hesaplaşan, karanlık bir tim lideri. Lara Yalçın, güçlü ve kararlı bir istihbarat subayı. Farklı hayatların yolları, ulusun güvenliği için birleşir. Görevleri, sadece sınırı korumak değil; aynı zamanda içlerindeki yaraları iyileştirmektir. Ama savaş, sadece düşmanla değil, bazen en yakınındakilerle de mücadele etmektir. Aşk, ihanet ve sadakat arasında ince bir çizgide yürürken, sınırın ötesinde gizlenen gerçekler, onları beklenmedik bir sona sürükleyecektir.

Kurallara uymayan kız jandarma olmak ister vee...

Askeri kurgu ile gerçek ailem birleşimi

Öncelikle merhaba,ben Ayza bu hikaye ilk deneyimim o yüzden tam hakim değilim, umarım bu kitabı güzel bir şekilde tamamlayabilirim iyi okumalar dilerim. 💙

F16 uçak pilotu ve hayatın onun önüne çıkardığı sırlar ve acılar...

Bir zamanlar içince olduğu hayattan annesi ile kaçan bir kızın. Hayatına giren bir adam ile geçmişine dönüşü. Şiddet ögeleri bulunmaktadır!!! dayanmayanlar okumasın!

Vera ve. Cansu , köyden kurulabilen yalnız iki kızdı. Vera köyde yaşayan kız, Cansu ise köye insanları tedavi etmeye gelen bir doktordu. Teröristler köyü ele geçirdiğinde bu iki kız da iki farklı asker kurtarmıştı. İkisi de meçhul adımlarla Çelik pençe timini takip edeceklerdi.

Bana gülümseyerek bakıyordu. Tim çatışmaya devam ederken "Komutanım, sen bana çok şey öğrettin. Senin sayende Asil timine girdim, beni time sen aldın." dedi. Veda konuşması yapıyordu. "Böyle konuşma Selim, emrime uyacaksın oğlum. Ölmek yasak." dedim kızgınca. Ağzından akan kanı boynumdan çıkardığım fularla sildim. "Hakkını helal et deli komutan." dedi gülümseyerek "Benim hakkım sana helaldir." ••• "Emre," dedim ve konuşmama devam edemeden öksürmeye başladım. "Bizim işimiz yaşamak," dedim güçlükle. "Ve yaşatmak komutanım." diye tamamladı beni. ••• "Ulu Önder Mustafa Kemal Atatürk`ün dediği gibi; `Yetişecek çocuklarımıza ve gençlerimize tahilin hududu ne olursa olsun, en evvel, her şeyden evvel Türkiye`nin istiklaline, temeli benliğine, milli geleneklerine düşman olan unsurlarla mücadele etmek lüzumu öğretilmelidir.` Onlar bizim geleceğimiz, bize değil düşmanlara karşı duracaklar!" diyip sözümü bitirdiğimde hep bir ağızdan "Emredersiniz komutanım!" diye bağırdılar. Bu ses o kadar güçlü, o kadar kudretliydi ki nizamiyeden bile duyulduğundan emindim.

Konusu: Eftelya Naz Öztürk… Güçlü durmaya çalışan ama geçmişin acılarıyla derin yaralar almış genç bir doktordur. İstanbul’daki düzenini ve anılarını geride bırakıp Diyarbakır’da yeni bir hayata başlamak üzere yola çıkar. Geçmişi unutmak, acılarını geride bırakmak isterken… Bir uçak yolculuğunda, yanına oturan o kaba ve umursamaz adam, tüm huzurunu yerle bir eder. Ama o adam, kaderin Eftelya’ya yazdığı yeni hikâyenin baş kahramanıdır: Hayatına yepyeni bir sayfa açmak isterken, kader ona geçmişin değil, geleceğin en zorlu sınavını sunar. O adam: Yüzbaşı Alparslan Karakurt Kuralcı, vakur, görevine bağlı,soğuk, sert ve ukala bir adamla yaşadığı tartışma, sıradan bir tesadüf gibi görünse de… Aslında bu karşılaşma, kalbinin ilk sınavı olacaktır. duygularını göstermeyen bir asker… Ama içinde fırtınalar kopan, sadece vatanına değil, sevdiği her şeye ömrünü adamaya hazır biri… Bir çatışmada yaralanarak Eftelya`nın çalıştığı hastaneye getirildiğinde, yolları ikinci kez kesişir. Ne var ki her karşılaşmaları, ya laf dalaşına ya da kalpleri susturamayan sessizliğe dönüşür. Aralarında sürekli bir çekişme, inatlaşma ve didişme vardır. Ama en derinlerinde aynı savaş yaşanmaktadır: Aşk ve inkar... Eftelya`nın yaralı kalbine umutla dokunan adam, Alparslan’ın zırh gibi ördüğü duvarları sarsacaktır. Ama Alparslan için bir kadını sevmek, vatan kadar kutsal, bir o kadar da tehlikelidir. Çünkü o, sadece sevmeyi bilmez… Sevdiğini de vatanı gibi sahiplenir. Eftelya ve Alparslan’ın hikâyesi, kalple yemin arasında bir savaşı anlatıyor. Peki bir asker, sadece vatanı için değil… Bir kadın için de canını feda eder mi?

Asil adında bir genç kızı ailesi sandığı kişiler aslında onu yetimhaneden almıştı.Asil bugün o acı gerçeği öğrendi.Ve bakalım bundan sonraki hayatında Asil`i neler bekliyor?

"Sessiz kaldığınızda ustunüze yüklenmekten başka birşey olmaz" Ayça,fenç bir kızdı ve yeni yaşına girmesind çok az hır zaman kalmıştı hayatı üst düzey bir şey olduğu söylenemezdi ama kötü ee değildi okadar taki o güne kadar... Ayça`nın ise tek isteģi asker olmaktı... ama Ayça`nın anne ve babası çok katı kurallara sahip insanlardı

Her zaman doktorun kadın, askerin erkek olduğu o kurguya biraz farklılık gelirse ve kadın asker, erkek doktor olursa ne olur? /🤍🤍/

Eğer kalbin soğuksa, öfkeni harlayan kor ateş sönmez. Ama illa ki öfkeni yitirmeden kalbini ısıtmanın bir yolu vardır. Kendini Aşka uzak hisseden Asena daima Vatan yolunda olmuştur. Görev yaptığı ilk timini kaybetmesi üstüne olaylar gelişmiştir. Aşka inanmayan Kağan`ın fikirleride Asena ile değişecektir. Yüzbaşı Asena Umay Karimov `un anlatımından "DEMİRDEN KURT" sizlerle. Keyifli okumalar dilerim.

Hakkaride öğretmenlik yapan bir kiz ve Komutanin hikayesi

Yetimhanede büyümüş olan 27 yaşındaki Umay Gece Şahin... Büyümüş asker olmuş ve ailesini bulmuş. Şimdi onun hikayesini okuyalım⬇️

``Binbaşım`` dedi usulca ``biraz hızlı gitmiyormuyuz``

Bazı kalpler sessizce çarpar. Bazılarıysa gölgede savaşır…” Türkiye’nin doğusunda, karla örtülü dağların tam ortasında bir tim sessizce düşmanı izlerken, bir kalp ilk kez çarpmanın ne demek olduğunu öğreniyordu. Yüzbaşı Baran Tunga; görevinden şaşmayan, duygularını düşmana açık etmeyen bir askerdir. Doktor Eylül Soykan; hayat kurtarmayı öğrenmiş ama kendi kalbini kimsenin ellerine vermemiş bir kadındır. Onların yolları bir operasyonda kesişti. Ve o andan itibaren hiçbir savaş, sadece dışarıda yaşanmadı. İhanetin gölgesi timin içine sızmışken, Baran’ın kalbini hedefe koyan bir düşman çoktan pusudaydı. Bu, sadece bir askerî operasyon romanı değil. Bu, gölgede kalan bir kalbin, aşkı bulurken savaşmayı bırakmadığı hikâye. “Kalbim ilk kez çarptı. Ve düşman bunu benden önce fark etti.”

Karanfil Mahallesi... Bazı yerler vardır, insanın üzerine siner. Ne yapsan çıkmaz kokusu, ne kadar uzağa gitsen eksilmez etkisi. Duvarları sessizdir, ama her taşın altında bir hikâye, her pencerede yarım kalmış bir bakış saklıdır. Defne için bu mahalle, suskun bir bekleyiştir. Annesinin sesi, komşuların fısıltısı, çocukluğunun yankıları hâlâ sokak aralarında dolaşır. Zaman durmuş gibidir; insanlar büyür, hayat değişir ama bazı acılar yerinde kalır. Karanfil Mahallesi onun için hatırlamakla unutmak arasında ince bir çizgidir. Karanfil Mahallesi, sadece bir mahalle değil… İki yarım kalbin, iki eksik cümlenin yeniden yazılmaya cesaret ettiği yerdir....

0545: Uçağınız kaçta iniyor buraya hanımefendi 0545:Sizi ben alıcakmışım Siz:Anlamadım kimsiniz? Siz:Tanışıyormuyuz? Siz:Ayrıca mışım derken? Kimsiniz? 0545:Biz değil annelerimiz tanışıyor 0545:Emine ablanın oğluyum ben Siz:Ney!Emine ablanın yüzbaşı oğlu olanmı? Siz:Ayrıca benim niye bundan haberim yokmuş acaba 0545:Annenizin aklı kalıyormuş annemle konuşmuş 0545:Ta kendisi şimdi uçağınız kaçta iniyor söyleyecekmisiniz?

Büyük Bir Suç Çetesini Çökertmek İçin MİT Tarafından Her Yerden Ayrı Ayrı Toplatılan Ölüm Timi.

Artan terör faaliyetleri sebebiyle MİT ve TSK koordineli çalışacakları bir operasyon başlatır.

Sessizliğin en gürültülü anında, geçmişin gölgeleriyle hesaplaşan bir yürek... Her nöbet bir adım daha yaklaştırır sonsuza, ama bu kez bitiş değil, bir başlangıç. Kelimelerin değil, hislerin savaştığı bir hikâye.

Subay Aslı Arslan ve Barut Timinin hikayesi.