Bir savcı ve askerin hikayesi... İki insan ve ikisininde yaraları var derin yaraları Alparslan ve Aybüke birbirlerinin yaralarını saracak birbirlerini iyileştirecekler.. - " Sevdama gönül verir misin papatya ". ... - " Sevdana gönül verdim komutan " Kitap kapağını tasarlayan kiri ; @Kirimu arkadaşıma çok teşekkür ederim.

Time yeni atanan Kıdemli Üsteğmen Elif Kurt ve tim komutanı olan Yüzbaşı Alp Boz

Teröristler tarafından kaçırılmış Asila Kutluay. Vatan Timine casus olarak gönderilmesi kararı alınır , aslında hiç bir zaman teröristler tarafında olmamıştır. Kendini oraya ait olmadığını biliyordur, ve Vatan Timi de hissettiği duyguların tarifini bilmiyordur çünkü Asila kendini ne zamandan beri asıl evinde hissetmemiştir, ama Timde hissettikleri ile kendini onların eksik bir parçası olduğunu fark eder ve kaderin onun için çizdiği yolda ilerlemeye başlar…

Bir çift kara göze vurgun

Sınır, sadece bir hat değildir. Bazen insanın içinde başlar. Ilgar, görevle yaşayan bir askerdir. Emirle yürür, sessizlikle ayakta kalır. Bir tim, bir sınır ve geri dönülmesi mümkün olmayan bir görev… Sınırda Kalan, görevle vicdan arasında sıkışan askerlerin ve savaşın ortasında değişen insanların hikâyesi.

Bir ölüm , kaç kişinin hayattına mal olur? Aynı evin içinde büyüyen üç çocuktan geriye iki kişi kalır. Biri ikizini kaybederek yarım kalır. Diğeri ise bu hayatta ilk güvendiği kişiyi kaybeder. Güven ve yarım kalma hissini ayakta tutan kişi abileriydi. Umut ölmüştü... Gidişiyle renkler kaybolmuştu. Sesler, şarkılar onun ölümüyle yok olmaya mahkum edildi. Kan kırmızısına boyanmış hayatlar... Geçmişin tozlu sayfalarına karışan bir çocukluk. Yıllar sonra abisinin yarım kalan hayalini gerçekleştirmek için kendi hayallerinden vazgeçerek savaş pilotu olan bir kadın.Hayat onu hiç beklemediği bir yere savurur. Abisinin katili olan kişilerin arasına... Çocukluğunu yaşamayan bütün çocuklara...

Ankara’ya atandığım ilk gün, hayatımın bu kadar kökten değişeceğini bilmiyordum. Tek başıma yaşadığım ev, hastanedeki yoğun tempom ve geçmişten taşıdığım yalnızlığım bana yetiyordu. Ta ki Demir Korhan’la karşılaşana kadar… O, görevleri yüzünden sürekli ölümle burun buruna gelen bir yüzbaşıydı. Ben ise insanları hayatta tutmaya yemin etmiş bir doktordum. Onun yaralarıyla ilgilenirken, aslında kendi kalbimi kanattığımı çok sonra fark ettim. Ailelerimiz… Sırlar… Kardeşlerimiz… Ve üzerimize çöken görünmez bir tehlike… Bu aşk gizli olmak zorundaydı. Çünkü Demir’in düşmanları vardı. Çünkü benim adım bir askerin zaafı olmamalıydı. Ama kalp, emir dinlemiyordu. Her bölümde; Aşkımız biraz daha derinleşecek Entrikalar giderek artacak Demir’in görevleriyle ölüm tehdidi yaklaşacak Ben, bir doktor olarak onu kurtarmaya çalışırken kendimi kaybedeceğim Ve sonunda… Tüm fırtınalara rağmen, tüm tehlikelere rağmen, gizli başlayan bu aşk, gerçek bir evlilikle taçlanacak. Çünkü bazı aşklar savaş ister… Ama sonunda mutluluğu hak eder.

Gözlerim yanıyor, içim acıyor. Haykırmak çığlıklar atmak istiyorum. Evren, sırtımdaki o ağır yükmüş gibi. Bu zamana kadar yaşadığım hiçbir gerçek beni bu denli sarsmadı. Eskiden her ne kadar canım acısa da toparlamamı sağlayacak bir babam vardı arkamda. Şimdi ise o yanımda olmadan benim ruhum parçalara ayrılıyordu. • Yemyeşil harelerinin etrafını kırmızı damarlar sarmıştı. Öldüklerinin düşüncesi bile kalbini delip geçerken, öldüklerini duymak saf acının ta kendisi değil miydi? • Acıyı iliklerine kadar hisseden bir ablaydım ben. Hepsinin bebekliğini bilirken, öldüklerini duymak nasıl ağır gelmezdi? Nasıl acıyı durdurabilirdim? Böyle bir gerçek beni, bir daha ayağa kalkabilmekten bile alıkoyardı. İçimde biriken bu yoğun dert beni nasıl çileden çıkarmazdı? İnkar ediyordum. Her şeyi kabullenebilecek benliğim bu gerçeği inkar etmeyi seçiyordu. Onlara zarar gelmesi düşüncesi bile ödümü koparırken, şimdi bana öldüklerini rahatça söyleyebilen bir soysuzun sesini duyuyordum. • Dünyayı ayağa kaldır dese, düşünmeden yapardım bunu. Onun tek bir sözüne bakıyordu yapabileceğim her şey. Kollarımda inkar ederek, haykırıyordu ve ben acısını dindiremeyeceğimi çok iyi biliyordum. Haykırışları boğazını aşındırıyordu. Sesi tüm evi inletiyodu. Gözyaşlarını silmiyor, aksine akmalarına izin veriyordu. Her haykırışı aklımda yer ediyordu. Son kez boğazından acı koca bir haykırış firar etti. Sekiz koca haykırış, her tonuyla aklıma kazılmıştı. İlki titrek ve sessizdi. Anılarındaki o acı serzenişti. İkincisi acı ve öfkenin en yoğun haliydi. Yoğun bir ağıttı. Üçüncüsü yine titrek ama yüksekti. Dördüncüsü öfke dolu ve uzun bir çığlığın ta kendisiydi. Beşincisi hıçkırının engellediği kesik bir haykırıştı. Altıncısı inkar ediyordu her şeyi. Yedincisi göz yaşlarının kesilmesini sağlayan o ayaklanmaydı. Sekizinci ve son çığlığı, tehdit dolu ölüm habercisiydi. Gözlerindeki intikam etrafa sıçrayan alev parçalarıydı. Derin derin nefes aldı ve daha fazla gözyaşı dökmek yerine ayağa kalktı. Islak göz altlarını sildi. "Mutlu musun?" dedi. "Gardımı indirmemi söylemiştin ya. Mutlu musun?" O ağlarken mutlu olacağımı mı düşünüyordu? Hayır, benim içim parçalanıyordu. Bu söylediklerine cevap vermek yerine ayağa kalkıp sıkıca sardım onu. Kokusundan ayrılmak istemiyordum ama onu kollarımdan ayırarak "Şimdi söyle. Emrine amade bir ordun var arkanda. Ne istersen? Dünayayı ayağa kaldırırım senin için." O haykırışlar, şerefsizlerin saklandığı her inin yıkımına sebep olacaktı. • Kurutacağım. Soyunu, neslini, kanını, tüm varlığını bu dünyadan sileceğim. Acının ne demek olduğunu ona misliyle tattıracağım. Belasını isteyen, şerefini satmış bu haysiyetsize yaşayabileceği en korkunç vahşeti yaşatacağım. Ne olursa olsun ona acımayacağım. Vicdansızlara acıma duygusunu yitirmiş biriyken, bu kansız şerefsize acıyacak değildim. Onun derisini yakarken ona acımıyacaktım. • Yanan bu iyi bedenleri toprak elbet kabul eder. Fakat toprağa girmeden, daha ölmeden önce içleri çürümüş soysuz bedenleri toprak nasıl kabul eder? Viran olan bu kent toprakları, onlar, o soysuzları nasıl kabul eder? • İntikam. Saf iyi niyetlerden arınmış intikam. O söylenenler yalan olsa da her bir gelecek neferi için. Çocuklarının geleceğini düşünen, küçücük bebeğini arkasında bırakmak zorunda kalan, sancağının gururu olan, annesinin gözlerindeki yaşı silemeyen, kendinden önce vatan diyen, yârdan önce Ya Rab diyen, vatanın sağlığı olan o şehitler için İNTİKAM.

-SENİ bir elime geçirirsem mahvedeceğim alantura -o günü sabırsızlıkla bekliyorum Balkan kızı Derin bir nefes soludum ,bu halim ile daha çok keyifleniyor gibiydi.. -OTUR şuraya yaran nerde göster Kalbinin ortasına elini koyarak yaram burda doktor varmı bir ilaç? -elinin körü var alantura elinin körü....diye sert bir sitem ettim

Yıllar önce sevgilisi öldü sanan Mavi Nidanın yıllar sonra sevgilisiyle yolları çalışır. Tek bilmediği şey ikisine çok büyük bir oyun oynandığıdır

✮⋆𝐀𝐯𝐮𝐤𝐚𝐭&𝐀𝐬𝐤𝐞𝐫✮⋆˙ (GÖRÜCÜ USULÜ)ᯓ★𝄞✮⋆ "İ𝐧𝐬𝐚𝐧 𝐬𝐞𝐯𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧 𝐤𝐚𝐲𝐛𝐞𝐝𝐞𝐫"..𝐎 𝐳𝐚𝐦𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐫 𝐤𝐚𝐲𝐛𝐞𝐝𝐢ş 𝐬𝐞𝐯𝐦𝐞𝐧𝐢𝐧 𝐢ş𝐚𝐫𝐞𝐭𝐢 𝐦𝐢𝐲𝐝𝐢?𝐒𝐞𝐯𝐠𝐢 𝐌𝐚𝐡𝐤û𝐦 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐤 𝐦ı𝐲𝐝ı?𝐊𝐚𝐥𝐛𝐢 𝐝𝐮𝐫𝐦𝐚𝐤𝐬ı𝐳ı𝐧 𝐚𝐭𝐦𝐚𝐤 𝐦ı,𝐲𝐨𝐤𝐬𝐚 𝐛𝐢𝐫 𝐝𝐚𝐡𝐚 𝐚𝐭𝐦𝐚𝐲𝐚𝐜𝐚𝐤 𝐠𝐢𝐛𝐢 𝐝𝐮𝐫𝐦𝐚𝐤 𝐦ı?𝐊𝐚𝐝𝐞𝐫 𝐛𝐮𝐥𝐮ş𝐭𝐮𝐫𝐝𝐮 𝐘𝐞𝐭𝐢𝐦,𝐬𝐞𝐯𝐠𝐢𝐲𝐞 𝐡𝐚𝐬𝐫𝐞𝐭 𝐢𝐤𝐢 𝐢𝐧𝐬𝐚𝐧ı ,𝐤𝐚𝐥𝐩 𝐢𝐬𝐞 𝐦ü𝐡ü𝐫ü 𝐛𝐚𝐬𝐭ı 𝐛𝐢𝐫𝐥𝐢𝐤𝐭𝐞 𝐲𝐨𝐤 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐲ı 𝐲𝐚𝐝𝐚 𝐯𝐚𝐫 𝐨𝐥𝐦𝐚𝐲ı 𝐷𝑢𝑑𝑎𝑘𝑙𝑎𝑟𝑖 𝑦𝑖𝑛𝑒 𝑑𝑢𝑑𝑎𝑘𝑙𝑎𝑟𝑖𝑚𝑖 𝑏𝑢𝑙𝑚𝑢ş𝑡𝑢."Bahce𝑚𝑑𝑒 𝑎ç𝑎𝑛 ç𝑖ç𝑒𝑘𝑠𝑖𝑛" 𝑑𝑒𝑟𝑘𝑒𝑛 𝑠𝑒𝑟𝑡 𝑣𝑒 𝑎𝑟𝑧𝑢𝑙𝑢 𝑏𝑖𝑟 𝑠𝑒𝑠 𝑡𝑜𝑛𝑢 𝑣𝑎𝑟𝑑𝑖.Bu ton beni daha çok tahrik ederken kendime karşı koymam imkansız bir hal almıştı. "Seviyor musun bari?" Bu arsız ve Sırıtarak söylediğim soruya beni bitirecek kalbimi parçalayacak bir cevap verdi "Sevmek?Bunun adı sevmek mi bilmem ama ben sana bitiyorum her geçen gün sadece sana tükeniyorum" Kalbim buna daha fazla dayanamadı daha sert karşılık verdim... Ne demiştik başta "İnsan severken kaybeder"Belkide bu en güzel kaybediş olacaktı.

Şafak vakti verilen bir emir... Geri dönüşü olmayan bir görev... Ve gölgelerle oynayan bir tim...

bir asker ve bir ihanet

yıllar önce Mardin sokaklarında işlenen bir günah o günah gecesine şahit olan bir çocuk. günahın üzerinden yıllar geçse de en büyük hesaplaşma daha başlamamıştı. köklerini arayan Umay öğretmen. onu korumaya yemin etmiş bir Türk askerî Cihangir Ulusoy. Ezelden ebediyete kaderin zinciriyle bağlı olan bu iki kalp YARIM AY tamamlanan bilecek mi?

doktor olan hüma yıldırım ailesinden uzak kalmamak için izmire döner ve babasının albay olduğu karargahın sağlık ocağında doktor olarak çalışmaya başlar en fazla ne olabilir ki ...

Hayatınız altı üstünden daha güzel olabiliyormuş. Yıkıldıkça daha da sağlam zeminlerde kurulan bir hayat. Yaşamamak için bazen öldürmek gerekirdi. Öldürmek için ise ölmek gerekir. Şimdi anlıyorum, bir yanımda bencilce sevdiğim adam bir yanımda canımdan çok sevdiğim miniğim uyurken her şey anlam kazanıyor. Bu gece ölen tek şey benim içimde ki o umutsuzluk olucaktı. Taa ki camda gördüğüm o yüze kadar öyle olucak sanmıştım. Şimdi ise bir silah sevdiğim adamla miniğim arasındaydı. Seçim yap der gibiydi. Yine seçim yap!

Vatanını korumak için çıktığı bu yolda hayatın acı gerçeklerinin yüzüne bir tokat gibi çarpacağını bilmiyordu Ateş Alaz. Kitap kapağı Pinterest’ten

Bir başlangıç masalıydık biz, birbirinden farklı iki kişilik. Bir araya gelmezdi, ama o beni seçti. Benimle var olan adam benim için vatanını karşısına almıştı. [Yargıç Bekçisi Alıntı] Hüzünlü gözlerle iki çift zifiri kuyuya bakıyordum. Ellerim her iki yanağını mühürler gibi sıkmıştı. Ellerim uyuşmaya başlamıştı. Ama bırakmadım, bırakmam! Bırakırsam giderdi. "Kanat neolur gitme! Yalvarırım ben, ben sensiz ölürüm." Usulca benden ayrılıp arabanın kapısını açtı. Tedirginliğim her geçen saniye artarken, ellerimle yüzümü kapattım. Göz yaşlarım intihar ediyordu. Uğrunu bedeller ödediğim adam için. Aşkım, herşeyim için. Biz bu masala en son sayfadan okumaya başladık. Mutlu olduk, sevindik, yıkıldık. Biz birbirimize hiç kavuşamadık. Biz hiç beceremedik sevmeyi de, terk etmeyi de. Aşk kokan dudakların. Karşısında direnmeyi de. Biz hiç ama hiç kendimiz olamadık. Biz becerememiştik, biz birbirimizden ayrı beceremezdik

Yüzbaşı ve Doktor

Abisi kaçırılan Asena Görkmen, yeni timi ile abisini kurtarmaya çalışır. Ve bu tim ona hem aşk hem de yeni dostluklar kazandırır.

Sana sıkılan kurşun yüreğime saplanır.

Beladan burnu çıkmayan Selçuk Akpınar ve onun Komutanı Ertekin Eroğlu ile arasında geçen aksiyonlu romantizm.

Ben Arya. Mezuniyet dedikleri şey, herkesin aynı anda çok mutluymuş gibi davrandığı kısa bir tiyatro. Alkışlar, fotoğraflar, gurur dolu bakışlar… Hepsi yerli yerinde. Teen’in tek yapması gereken bu sahneden fark edilmeden geçmek. Bilge orada. Her zamanki gibi. Konuşmuyor. İnsan bazen suskunluğun bir tercih değil, bir uyarı olduğunu geç fark ediyor. Kimse yanlış bir şey olduğunu düşünmüyor. Zaten sorun da bu. İlk kitabım, hatalar varsa lütfen söyleyin. Yapay zekadan yardım alınmıştır.

Hayat, arkadaşı Gizemin abisine aşık olmuştur ama hislerinin farkında değildir. Onlara yaptığı ziyaretlerde fotoğraflarda gördüğü adama aşık olmuştur. Bir gün ansızın Gizemin telefonunu karıştırarak abisinin numarasını alır ve olaylar başlar. Hayat: Fotoğraflardan daha yakışıklı bir beymişsiniz. Fotoğraflar aldatıcı derlerdi de inanmazdım. Polat Alemdarım: Telefonumda kayıtlı değilsin. Kimsin ve beni nereden tanıyorsun? Ayrıca benim fotoğraflarım bir yabancıyı alakadar edemez o kadar. Şimdi kimliğini açık etmek ister misin yoksa ben mesleki yöntemlerimi kullanarak seni bulayım mı? Hayat: Kimliğimi açıklamak zorunda mıyım? Sana zararı olamayacak masum biriyim sadece. Etrafında bile dolanamıyorum. Bırak da birazcık olsun senle konuşayım. Hevesimi alayım. Polat Alemdarım: Kızım beni dellendirme. Sabah sabah başıma nerden çıktın ya?

Gizli bir görev fakat duyulan sesten sonra operasyon sadece düşman değil, geçmişi de hedef almıştı. Öyle ki bazı sesler unutulmazdı, unutulmamıştı.