Bazen en iyi rol kendin olmak değildir. - Bazı insanlar birbirine iyi gelmez. Ama yine de birbirlerinden vazgeçemezler. Liay’ın hayatı, sürekli sorun çıkaran iki kişiyle kavga ederek, sokaklarda sürünerek ve her günü ayrı bir olayla geçirerek devam ediyordu. Düzenli olan tek şey ise birbirlerine alışmış olmalarıydı. Ama bazı geceler insanın içinde susturamadığı şeyleri ortaya çıkarır. Kahkahaların arasına sıkışmış yorgunluklar, sürekli kaçıyormuş gibi hisseden insanlar ve ait olduğu yeri bulmaya çalışan kalpler… Çünkü bazı insanlar kaybolmaya çok önceden alışmıştır.

Geride bırakmak bazen bir seçim değil, bir çaresizliktir. Ama bazı insanlar unutulmaz; sadece isimleri silinir, hissi ise göğüste ağır bir yük olarak kalır.

geçmiş hiçbir zaman insanın peşini bırakmazdı kader ise hayattaki zorluklarla insanı sınardı gecenin kasvetli sinmiş havasını aydınlatan ayın ışığıydı kaderi aydınlatan ise hayatta tutunduğumuz ve güvendiğimiz kişilerdi

Her sır saklanabilir ancak sonsuza kadar değil. Evlat hasretleriyle yanan aileler, anne baba hasretiyle kavrulan çocuklar. Oyanan oyunlar ve görülmeyen gerçekler. Saklı kaldığını düşündüğünüz gerçekler bir gün mutlaka ortaya çıkmak için direnecektir… - Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Kapak tasarımı ChatGPT tarafından yapıldı. Kurgunun ismi de yazımı da tamamen şahsıma aittir. Yüreğin Çağrısı adında ilk ve tek kitaptır. İsmin ve hikayemin kopyalanmasına, benzetilmesine izin vermiyorum.

17 yaşında Eymen ve emel adında iki yakın arkadaşı var üvey abisinden ta**Z ve te****Z e maruz kalan öykü üvey babası tarafından şiddete maruz kalan bir genç ve birgün okul çıkışı 17 yılının yalan olduğunu öğreniyo ve dünyalar tatlısı yengesi ve yeğeni var yavaş yavaş alışacak ve abileri biraz pişman olacak ikizi keşke yapmasaydı demeseydim diyecek ama bazı şeylere geç kalındı

İlk kitabım ve hep okumak istediğim şekilde sizinde okumanız için yazıcam

Kanal linkini yorumlara bıraktım kopyalayıp yapıştırabilirsiniz

Klasik bir mahalle kurgusu fakat benim kurgu şeklimle. Gelin İkra`nın hikayesini hep birlikte okuyalım. . . . . . . Tüm Hakları Saklıdır.

Kaçtım. Geçmişimden, üzerime kurulan hayattan, sustuğum her şeyden… Sığındığım yer Karadeniz’deki o büyük konaktı. Ama orası sadece bir sığınak değildi. Orada kurallar vardı. Sırlar vardı. Ve bana sert bakışlarıyla sınır çizen bir adam… Mert. Ben kaçtığımı sanıyordum. Meğer bazı şeyler insanın peşinden değil… kalbine gelir.

Güneşin ailevi sorunlarını fark etmesi ve araştırmaya başlaması

Gözlerinde buldum kendimi sonrası sonra

Aslan ailesinin `sözde` kayıp ikizleri. Bir katil, bir kukla ve bir kurban... Düşman dışarıda değil, bir nefes kadar yakınında. Var mısın bu kurguda tamamen kaybolmaya?

İdil isimli ana karakterimizin hoşlandığı kişiye duymuş olduğu ilgi ve küçüklükten beri sevdiği futbol hakkındaki gelişmeleri.

Zorbasıyla bu kadar yakın olacağını bilmeyen nehir zorbası Aras yüzünden katıldığı arkadaş çevresi ve yaşadıkları.

Kalbinde vatan aşkından başka sevgiye yer vermeyen Yüzbaşı Yaman Şentürk kalbini bir mafyaya kaptırmışım.

84:Abi sence herkesin gözünde adam olmakmı sevgilinin gözünde adam olmak mı? Hiç düşünmeden "Tabiki sevgilimin" diye yanıtladım. O sırada telefonuma bir bildirim geldi. Kimden diye bakarken Hayat`ın olduğunu gördüm. "Sözünün erimisin?" neyden bahsettiğini anlamayarak cevap yazdım. "Tabiki, neden?" "Yayında miyavla o zaman;)"

çocukluk aşkı olan Ali Asaf ve Aseli 10 yıl boyunca ayıran bir özlem ile başlayan bir hikaye zamanla büyük bir aşka dönüşmesini gelin birlikte okuyalım 🍓🐝🦸‍♂️

Bardaktan boşanırcasına yağan yağmur, üzerime acımasızca iniyordu. Rimelim akmış, saçlarım dağılmış ve sırılsıklam olmuştu. Yine de gözlerimi ondan alamıyordum. Kahverengi gözleri ağlamaktan kızarmış, dudakları kuruyup çatlamıştı. Siyah saçları yağmurun altında ağırlaşmış, yüzüne yapışmıştı. Bana doğru birkaç adım attı ve ellerimi kendi avuçlarının içine aldı. “Ben…” dedi, sesi titreyerek. “Böyle olacağını bilemezdim. Gonca, lütfen.” Gözlerimi kapattım. Yanağımdan süzülen tek bir damla yaş, içimdeki kırılganlığı yüzüme vurur gibiydi. Sonra gözlerimi yeniden açtım. “Yapamam, Ege. Sen…” Kelimeler boğazımda düğümlendi. Ne söyleyebilirdim ki? Artık söylenecek hiçbir şey kalmamıştı. O, bizi bir an bile tereddüt etmeden ihanetin karanlığına sürüklemişti. Ve ben… bunu fark edememiştim bile. Nasıl bu kadar kör olabilmiştim, aklım almıyordu.

Leyla, annesinin sesiyle başlayan ve onunla biten bir hayatın içindeydi. Sessiz, sade ve eksik… Ama bazı gerçekler, ne kadar görmezden gelinirse gelinsin kapıyı çalmayı bırakmaz. Yanlış bir hastane kaydı, yanlış bir hayat, ve doğru sandığın her şeyin bir anda yıkılması… Leyla şimdi bir seçim yapmak zorunda: Öğrendiği gerçekle yaşamak mı, yoksa bildiği hayatı korumak mı?

Bir mafya grubu bir mesajı yanlışıkla başka birine atarsa ve o kişi hacker bir kız çıkarsa en fazla ne olabilir ki?

Yaz’ın çocukluğundan beri hoşlandığı çocukluk arkadaşı bir gün ona sadece arladaş olduklarını ima eder. O günden sonra Yaz için bazı şeyler değişir.

Biz hepimiz bir puzzlenin parçalarıyız ve bir araya gelince güzelleşiyoruz(ALINTI)

Nida Afra, çocukluğunda aldığı yaraları kendi kendine sarmayı öğrenmiş bir psikolog. Başkalarını iyileştirirken, aslında kendi içindeki kırık parçaları bir araya getirmeye çalışıyor. Çalıştığı bakımevi ise yalnızca hastaların değil, geçmişlerin de sıkışıp kaldığı bir yer… Unutamayanların, kabullenemeyenlerin, vazgeçemeyenlerin yeri. Her gün başkalarının acısına dokunan Nida, bir gün kendi geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalacak. Ve belki de en zor soru şu olacak: İnsan gerçekten başkalarını iyileştirirken kendini kurtarabilir mi?

çocukluğunun küçük kısmını beraber geçiren bir grup kuzenin yıllar sonra bir araya gelip beklenmedik olaylar yaşaması

Çocukluğunda yarım kalan bir hikâye, tek bir cümleyle sustu: “Bir daha karşıma çıkma.” Aradan geçen yıllar, değişen şehirler ve kurulan yeni hayatlar… hiçbir şey o cümlenin izini silemedi. Şimdi aynı üniversitedeler. Aynı kalabalığın içindeler. Ve birbirlerine hiç bu kadar yakın, hiç bu kadar uzak olmamışlardı.

Bedenle beraber kalp de üşür müydü hiç? Ya da kalp de yorulur muydu? İşte bu kalp bir sonbahardan farksız değildi. Sonbahar kadar üşüten,sonbahar kadar yoran ama sonbahar kadar güzel.herşeyini döküp yine de güzel olabilecek kadar hem de...

Eski komşu Bazı insanlar vardır… Aynı sokakta büyürsün, aynı havayı solursun… Ama onları gerçekten görmek için yılların geçmesi gerekir. Sümeyye Ardıç, Hakkâri Devlet Hastanesi’nde çalışan genç bir hemşire. Hayatı; hastane koridorları, telaşlı günler ve içinde sakladığı sessiz duygular arasında geçip gider. Ali Arslan ise bir üsteğmen. Görev onun için her şeydir. Disiplin, düzen ve susmak… alıştığı hayatın parçalarıdır. Bir gün yolları kesişir. Kısa bir an… sıradan bir karşılaşma. Ne o gün birbirlerini tanırlar, ne de kalplerinin neden hızlandığını anlarlar. Ama kader, bazı hikâyeleri yarım bırakmaz. İkisi yeniden karşı karşıya gelir. Bu kez sadece gözleri değil, kalpleri de konuşmaya başlar. Geçmişin izleri, hatırlanmayan anılar ve yarım kalmış bir tanışıklık… Onları birbirine çekerken, hayat ikisine de aynı soruyu sorar: Birini gerçekten tanımak için hatırlamak mı gerekir… yoksa kalbin bilmesi yeter mi? Eski Komşu Aynı sokaktan çıkan iki yabancının, birbirine dönüşen hikâyesi… +!&içerik bulunan bilmektedir. Gerçek okuyucu istiyorum ve bol yorum istiyorummmmmmm.