"Buzdan bir hayata, ateşten bir aşk düştü." Karam… İstanbul’un zarif sokaklarında baleye tutunmuş bir kadın. Ama soyadında karanlık taşıyor. Gözlerinin ardında saklanan sırlar, geçmişten gelen bir gölge gibi peşinde. Ailesi, yeraltı dünyasının susturulmuş çığlığı. Araz… Bir zamanlar bir kalbi kurtaran doktordu. Şimdi elleri kanlı, yüreği sessiz bir adam. Karadeniz’in hırçınlığını taşıyor damarlarında. Babasının mirası, onun kaderi oldu. Sakladığı şey ise yalnızca silahlar değil… Yıllardır gömülmüş ölüler, unutulmamış günahlar var topraklarında. Bir sokakta kesişen yol, Bir bakışta tanınmayan tanıdıklık. Karam’ı kurtardığında, aslında kendini de ateşe atmıştı. Ve o ateş, zemheride yanıyordu. Yalanlar, geçmişten gelen kan izleri, ölü sanılan dedeler, saklanan cesetler… Her şey ortaya çıktıkça, aşk bir yangına dönüşüyor. Ama bazen yanmadan sevemezsin. Bazen tüm sevdiklerin ölür… Sen hayatta kalırsın. Ve bu, bir kurtuluş değil; kefarettir. "Zemheri Ateşi", buzun içindeki kıvılcımla yanmaya başlayan bir aşkın, sırlarla örülmüş kanlı bir geçmişle yüzleşmesinin hikâyesi. Bu romanda herkes susar. Ama kalpler bağırarak konuşur.

Normal bir hayatı olan nehir ışık yine her zaman ki gibi okula gider. Okulda bir kavgaya karışır ve onu görür Ilgaz `ı işte her şey orda başlar ve bir döngü oluşur intikam mı. Aşkmı. Nehir hangisini seçecek

Okulda ardı sıra bırakmayan ölümlerin sayısı giderek artınca çocuklar ne yapacağını elbette şaşırır.

"Aşk, ait olduğu yeri unutan bir Ayışığıydı." Mihrimah Umay KESKİN`in hayatı, babasının holding kulesinden bakınca görünen İstanbul kadar kusursuz ve soğuktu. O, yüksek sosyetenin altın kurallarını yaşayan, duygularını bir zırh gibi taşıyan Gündüz`dü. Alphan Toygar DEMİRTAŞ ise, şehrin kalabalık sokaklarında, alın teriyle ailesini ayakta tutmaya çalışan bir savaşçıydı. O, gururunu ve mücadelesini cebinde taşıyan, sıradanlığın içindeki parıltıydı; Gece`ydi. Bir trafik kazasıyla kesişen yolları, zorunlu bir ortaklığa dönüştü. Mihrimah, bu küstah ve dürüst adamı, ailesinin kirli sırlarını gizlemek için asistanı yaptı. Alphan ise, borçları yüzünden gururunu yutarak Mihrimah`ın gölgesine girmek zorunda kaldı. İki zıt dünyanın çarpışması, karşı konulmaz bir kimyayı doğurdu. Ancak bu yasak yakınlık, Mihrimah`ın babası Koray KESKİN`in karanlık geçmişinden gelen bir gölge tarafından tehdit ediliyordu. Ayışığı, Gündüz`e sızarken, kimin kimi yaktığı, kimin kimi kurtardığı belirsizdi. Ama tek bir gerçek vardı: Bu aşk, ya tüm duvarları yıkacak ya da her ikisini de yakıp küle çevirecekti. "O, Gündüz`ün en keskin kuralı; o, Gece`nin en asi gölgesiydi. İki zıt dünyanın çarpışması, yalnızca Ayışığı`nda mümkündü."

Benim kalbim sınıfta kaldı. Ya sizin ?

Küçüklükten beridir birbirlerine olan aşkaları az bile olsa asla bitmemişti her geçen gün daha çok alevleniyordu Fakat aileleri karşı çıkıyordu ama artık büyümüşlerdi

biseydiyipcikicam: selam bu arada. pirayeahber: selam? biseydiyipcikicam: Bişey deyip çıkacağım. pirayeahber: Dinliyorum. biseydiyipcikicam: Seni seviyorum.

Hırçın denizlerin karalığına tutulup ailem için aşkından vazgeçen bir kadın oldum. Buradayım ve hep olacağım, ben Defne Karabekiroğlu asi denizlerde savaşan ama kaybetmeyi bilmeyen o kadınım. Bilemezdim ki kızımın babasına yeniden aşık olup imkansız olacağımızı. Miran Demirhan Mardin’in en güçlü aşiretinin veliahtı. Ben ise Trabzon’un en köklü ve en düşman sahibi Defne Karabekiroğlu bu ise bizim hikayemiz.

Saplantı masumiyeti seçti. Aşk, özgürlüğü esir aldı… Leonardo … İtalya’nın en büyük iş ağlarını yöneten soğukkanlı bir mafya lideri. Gücün, paranın ve karanlığın hüküm sürdüğü bir hayatın imparatoru. Bir iş gezisi için geldiği İstanbul’da, gittiği sade bir kafede sahneye çıkan o kadını gördü: Rüya. Sade ve güzel … Leonardo için bu kadının varlığı bile artık fazlaydı. Onu ya yanında tutacak… ya da dünya altüst olacaktı. Rüya ise ailesine destek olmak için garsonluk yapan, hayalleri müzikle dolu bir genç kadındı. Geceleri sahnede söylediği şarkılarla hayatla savaşırken, farkında olmadan karanlık bir adamın takıntısı haline gelmişti. O gece bir bakış, bir şarkı… ve bir karar yetti. Leonardo onu almak için hiçbir sınır tanımadı. Ama aşk, sadece bir tutsaklık mıydı? Yoksa karanlığın içinden filizlenen bambaşka bir şey mi? Tutkunun, tehlikenin ve çaresizliğin birleştiği bu hikâyede aşk; özgürlükle esaret arasında ince bir çizgide yürüyor

Duru sevgilisini takip eder ve bir mekana gelirler mekanda hic tanimadigi bir cocukla kacarlar

İlk görüşte aşık olup peşinden deli gibi koşan karan sevdiği halde konuşmaya utanan gece

Belkide herşey bır yalandan ibarettir hani derler ya insan neyı inkar ederse neyden kaçarsa o başına gelirmiş benım suçum neydik el kadar bebekfen ne istemiş ola bilirler İlk kitabım olduğu ıçın yazım yanlışları ola bilir kusura bakmayın

Hiç aşık oldunuz mu? Evet, ben olmuştum. Hayatımı mahveden bir adama aşık olmuştum. Babamın ölümünden sonra hayatımı eski haline getirip sonra daha da beter eden bir adama... Siz hiç aşık olduğunuz adam tarafından ihanete uğradınız mı? Ben uğradım. O gün, o hastane odasında duyduklarım benim hayatımı tekrar altüst edecekti. Ama kaçırdığım bir şey vardı: Sercan Kaya... Beni toparlayacak ve eskisinden daha mutlu edecekti. Abimin çıkardığı bütün huzursuzluklara rağmen beni bırakmayacaktı... "Her ormanın bir okyanusu, her yeşilin bir mavisi vardır." Ben de bir ormanın okyanusuydum. Yeşilin yanına en çok yakışan maviydim...

"Derler ki, Okyanusun kalbinde boğulduğunuzda, İki kişi çok üzülür. Birisi okyanusun kalbinde boğulmayı hak etmediğini düşünen kişi, Diğeriyse onu tam kalbinde boğan okyanus. Ama sorsanız, Kendinden en çok nefret kişiyi, Okyanus olurdu, Her zaman."

Okyanusun Kalbinde Boğulduk kitabının baş karakteri olan Asır`ın günce defteridir, bölüme başlanmadan önce okunması gerekir♡ "Bir mezar kaz, kalbimin ağrısı. Oraya beni göm, Sonra bırakıp git olur mu? Ama merak etme, Bana gelmeni beklerim, Ya da, Ben seni bulurum."

6 yaşındaki bir çocuk olan Ezher ailesiyle birlikte gittiği kurt dağında ki kampta kayboluyor. Uzun aramalar sonucunda Ezherden geriye kalan tek ipucu parçalanmış kanlı bir gömlek. Arama çalışmaları Ezherin kurtlar tarafından yendiği düşünülerek son buluyor. Aile buna inanmasada yürüttükleri özel aramalar sonuçsuz kalınca çocukların öldüğü düşüncesiyle bir gün onlarda çaresizce aramayı bırakıyor. Peki gerçekten kurtlar tarafından yendimi yoksa yoksa kurtlar tarafından kurtarıldı mı? Onu asıl öldürmek isteyen kim yada neydi ? Gelin cevabını hep birlikte okuyarak öğrenelim.

Kaderin oyunu.. Daha yeni başlıyoruz.. Nerden bilebilirdim hayatımın aşkının ablamın yakın arkadaşı çıkacağını..

hisler rüyalar ve zaman birbirini kovalayan apansız bir yol gibidir diye başlar devamı malum…

Uzak bir ütopik evrende geçen, sırlarla dolu yepyeni hikayem çok yakında sizlerle buluşacak. Şu an son dokunuşları yapıyorum ve sizlere en kısa zamanda daha fazla detay paylaşacağım. Hazır olun… Bambaşka bir dünyanın kapıları açılıyor. ✨

Ölü bir insanı görünce nasıl rahat nefes alabilirdin ki? Ben alıyordum. Çünkü o ölü beden, tek bir canlıya zarar veremeyecekti. Kavga yok, haykırış yok, beklenti yok. Sadece sessizlik... Ve o sessizlik, insanların hayattayken bile bulamadığı huzurun tek habercisiydi.

Daha kitabı nasıl yazacağımı bilmiyorum :`). Ama emin olun iyi olacak! İyi okumalar ⭐

Urfa`nın küçük bir köyünde yaşayan,güzelliğiyle tüm köyün dilinde ismi gibi nazlı olan,Her zaman neşeli,heycanlı yerinde duramayan kıpır kıpır bir kız. kır çiçeklerinin arasında koşmayı,gezmeyi,dans etmeyi sever.Hayatı hep rengârenk görür.Peki ya haytında sadece gözleri gibi siyah rengine yer olan köyün ağası Baran,onun içinde hayat böyle rengarenk mi? Herkez onun korkusuzlugundan,acımasızlığından bahseder,insanlar karşısına geçmekten korkar,ismi bile insanların kaplerini sızlatmaya yeter.Bakalım bu ikilinin aşkı nasıl olucak.Baran ağa hayatına diğer renklerinde alıcak mı,yoksa nazlı Baran`ın siyahına mı bürünüçek? (İLK KİTABIM ÇOK HEYCANLIYIM:)ŞİMDİDEN HOŞ GELDİNİZ KİTABIMA ✨

Benim için arka bahçeye bir gül dikti annem 17. yaşıma girdiğimde. Dedi ki; "İnsan hayatı bir güldür. Ona sevgini, suyunu verip güneşini eksik etmezsen açar, lakin birini dahi eksik edersen solar.. Elbet solacak bir gün ama sen solmasını hızlandırma.. Bırak açsın.. Daha açamadan soldurma çiçeği." Annemin dediğini uyguladım. Her gün gülümün yanına gidip onu suladım, yapraklarını okşadım. Güneşini kesmeyeyim diye çok önünde bile durmadım. Ama ben soldum. Benden her ihtiyacımı kestiler. Ben solunca çiçeğim de doldu.. Solan çiçeğim karın altına gömüldü. Tıpkı benim çocukluğum gibi.. Sonra ben kar yığının altında çırpınırken bir evim oldu. Boynumdan ayırmadığım pusulam bana evimi gösterdi. Tüm yaralarıma yara bandı oldu. Benim kendime nasıl ev olacağımı öğretti ama o çoktan bana ev değil yuva olmuştu. Beni bir gül bahçesine getirdi. "Senin omzuna her bir yük eklendiğinde bir gül de bu bahçeye eklendi. Bu gülleri yetiştirip solmasını nasıl engellediysem senin solmanı da öyle engelleyeceğim." dedi. Beni o kar yığınının altından çıkarmadan benimle o yığının altına gömülmeye razı oldu. Bana ulaşmak için..

Tanrılar yok… Ama tanrıcılık oynayanlar var... Bir zamanlar ölümün eşiğine bırakılmış bir kız çocuğuydu Lavinia. Ailesi, uğruna ellerini kana bulayan çocuğu bir gün, yük gibi terk ettiler. Ama kader, acımasız olduğu kadar döngüseldi. Yıllar sonra, o terk eden aile yeniden onun kapısına geldi—bu kez sığınmak için. Ve asıl Hikaye de onların gelmesiyle başladı. Lavinia artık yeraltı dünyasının en önde gelen isimlerinden biriydi. Kurduğu imparatorluk, kan ve zekâyla örülmüştü. Yalnız büyüdü, tek başına savaştı ve kendine ait olmayan soyadını küllerinden bir marka gibi doğurdu. Geçmişin sırları, gece gibi ağır ağır çöktü hayatının üstüne. Gerçek babasını öğrendi… Yıllarca onunla aynı masalarda oturmuş, aynı savaşın içinde çarpışmışlardı. Yüz yüze gelmişlerdi. Ama birbirlerinin kim olduğunu bilmeden. Ve şimdi Lavinia, sadece ihanetin değil, kaderin de tokadını yemişti. Bir yanda yıllar önce onu ölüme terk eden ailesinin gelmesiyle, o sır perdesi yırtılmıştı, ve ardından başka bir oyun başlamıştı. Öte yanda kanla kurulmuş bir tahtın üstünde her an devrilmeye hazır dengeler baş göstermişti… Bu savaş ne sadece güç, ne de saltanat meselesiydi. Bu, Lavinia`nın geçmişinin, hatta doğumunun perde arkasında ki karanlığıydı... Ve o karanlık artık açığa çıkmaya hazırlanıyordu. Fantastik bir kitap değildir.

Ben çok küçükken annem bana bir masal anlatırdı, ‘Kibritçi Kız’ annemin bana anlattığı ve dinlemeyi en çok sevdiğim masal buydu. Masal boyunca tüm duyguları yaşadığımı anımsıyorum. Çoğunlukla beni hayal kurmaya iteleyen bu masalın aslında ne kadar hüzünlü olduğunu büyüdükçe kavrayabildim. Üşümüş ve herkesin mutlu bir şekilde evinde kutlama yaptığı o soğuk kış gecesinde dışarıda donarak ölen küçük kız çocuğu. Yaktığı her kibrit tanesinde kendisini hayallerine teslim eden kız çocuğu… Mutlu olduğu hayallere. Sert ve soğuk geçen kış gecesine rağmen küçücük bedeninin dayanabildiği son raddeye kadar hayallerinden vaz geçmeyen çocuk. Hayatımın her evresinde, küçük kızın bu durumu beni çok farklı duygulara sürükledi. Sonuçta bir çocuk hikayesi olsa da benim aklımdan hiçbir zaman çıkmadı. Kendimi kötü hissettiğim anımda bir kibrit yakıp Kibritçi Kız gibi hayallerime izin verirdim.