Gerçek ailem kurgusudur.

Kuzgun uçtu, evini aradı. Kuzgun uçtu, tuzağa düştü. Kar yağdı, bir ev tüm ihtişamına rağmen yok oldu. Sesleri içine çekti, içindekileri kovdu. Deva gelene kadar. Deva Kuzgun, hayatın kıyısında tutunmaya çalışan genç bir kadındır. Umutsuzca bir sığınak ararken, karşısına çıkan şüpheli derecede ucuz lüks bir villa, ona hem umut hem de huzursuzluk getirir. Seçeneksiz kalan Deva, bu fırsatı kaçırmaz… İzan Karavezir’in parmakları masaya vurdu kendini. Tak. Deva’yı gördü. Tak. Evi karşısına çıkardı. Tak. Kuzgun tuzağa düştü. Tak. Onunla tanışma zamanı gelmişti. İzan Karavezir, bir planını daha başarıyla sonuçlandırmıştı. Sırada kendini tanıtmak ve Kuzgun’un sınırlarını keşfetmek vardı. ** ÇALINTI VE KOPYALAMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR. Kapak tasarımı atesemiliter`e aittir. Kendisine emekleri için teşekkür ediyorum.

"Ya seni ne ilgilendiriyor? Bu durum seni alakadar ediyor mu? Sanane ya kimsin sen?" dudaklarında acı ve buruk bir tebessüm oluştu. Başını saniyelik yere eğdi ve alt dudağını sertçe ısırıp derin bir nefes aldı. Gözleri doldu. Ağlıyordu. "Sen kimsin ha?" dedi ve sağa sola bakmaya başladı. "Ben sevdiğin adam değil miyim? Uğruna tüm Dünyayı karşıma alırım dediğin zamanları niye hatırlamıyorsun be zümrüt gözlüm." şimdi acıyla bakma sırası bendeydi. Bizim hayatımızı bitirenler hep uğruna tüm dünyayı karşımıza alacaklarımızdı zaten. "Savaş... sana yıllar önce uğruna dünyayı karşıma alacağım adamın söylediği bir kaç cümleyi söyleyeyim mi ben?" dediğimde `yapma` der gibi baktı yüzüme pişmandı farkındaydım ama yapacaktım. Canım o kadar yanıyordu ki kendimle beraber en masum olanları bile yakmak istiyordum. "Dur dur bekle söyleyeyim neydi? ha hatırladım! `Yapamıyorum. Olmuyor Allah kahretsin ki olmuyor. Senin sevgine karşılık veremiyorum. Deniyorum Savaş diyorum bu kız seni bu kadar seviyor sende dene belki seversin ama kalbimde bir kilit var sanki senin anahtarın açamıyor be kızım. Zorlama başkasıyla dene ama benim kalbimin kapısını zorlama açılmıyor.` " Tek tek bana zamanında söylediği her kelimeyi, her cümleyi eksiksiz hatırlattım. Bu zehirli kelimeleri aklıma değil kalbime kazımıştım. "Evlendin..." dedi. "Başkasıyla denedim." dedim. "Çocuğun var." dedi. "Beni hayata bağlayan son dal." dedim. Sabrının sonuna gelmişti ve kendini tutmadan bağırmaya başladı. "Neden geldin lan o zaman neden? ne hale geldiğimi görmüyor musun Yeşim neden bunu yapıyorsun kurbanın olayım yapma." "Yaptığın şeyleri bedelini başkasını ödetemezsin Savaş Özdemir bu hayatta herkes yaptığı şeyin karşılığını fitil fitil verir. Bu saatten senin adın benim dilime, benim adım senin diline yasaklı. Beni hayata bağlayan tek şey kızım ve bu ömrümün sonuna kadar da böyle olacak. Bu seninle son konuşmamız son hesaplaşmamızdı." Bitmişti. Bitirmiştim ve o da farkındaydı. Hiç başlamayan bir şeyi nasıl bitirebilirsin ki? "Yeşim biliyor musun kalbimin kapısında ki kilit kırıldı." dediğinde cevap vermeden arkamı döndüm ve bir adım attım. Başımı çevirmeden sakince konuştum. "Savaş biliyor musun kilidi kırmaya çalışırken anahtar da kırıldı..." ** Yeşim Vural artık saf duygularla Savaş Özdemir`e aşık olan bir kız değildi. Büyümüştü... Artık bekar bir anneydi ve onu hayatta tutan tek şey küçük kızıydı. Savaş Özdemir ise... Siz onu okuyun daha iyi anlarsınız.

"Bir uçurumun kıyısındaydım fakat bu sefer adım atmaktan, boşluğa düşmekten korkmayacaktım. Bunu istiyor muydum yoksa yapmak zorunda mıydım emin değildim ama o adımı atacaktım sonunda ölüm olsa bile." ................................................ :: 1 yıl sonraki come back kitabım, keyifli okumalar.

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

gerçek ailem kurgusu kinee şey ama kızımız 17 yaşında evlii

"Her beyaz masumiyet değildir;bazen en ağır prangalar beyaz kumaşların altına gizlenir."

Birbirini daha önce tanımayan kişilerin bir sunum için bir araya gelmesi ve bu süreçte bazılarının birbirine aşık olması.

Burada beğendim şarkı sözlerini, kitap ve söz alıntıları paylaşacağım.

Rüya, annesi evi terk ettiğinde hayatının ne yönde değişeceğinden pek emin değildi fakat okulunda düşman olduğu çocuk ile kardeş çıkmayı beklediğini de söyleyemezdi. Bir anda hayatına yeni giren iki abisi ve babası ile onu son yaptığıyla okula rezil eden ezeli düşmanı ailesi olmuştu. Okulunda ve evinde karşılaştığı zorluklarla nasıl baş edeceğini bilemeyen Rüya’yı yepyeni bir yol bekliyordu. Tüm bu yeniliklere alışması gerektiğinden bile emin olamayan Rüya’nın hayatının değiştiği yönün nasıl olduğunu görmek için onunla kızıl saçlı bir kara kedinin sırtında yolculuğa çıkmak ister misiniz? Emin olun ki pek bir keyifli olacak. Kızıl Saçlı Kara Kedi’nin yeni bölümleri her cuma akşamı yayımlanacaktır. Eğlence ve samimiyet dolu bir gerçek ailem hikayesi okumak isterseniz bu kitaba başlamanızı tavsiye ederim. Bol keyifli okumalar kara kedilerim.

“Bir kalp,bir kördüğüm ve çözülmeyi bekleyen sırlar.." Kördüğüm`ün gizemine hazırmısın?

Parla, Deniz, İzgi ve Lavin(dört günahsız can) adlı dört arkadaşın gittikleri maçın basılması ve gerçekleşen olaylar ile hayatlarının sillesini yemelerini anlatıyor.(beta bir yazarım o yüzden kötü olabilir gözleriniz de kanayabilir ama bence yinede bir göz atmalısınız noler göz atın)

16 yaşında deli dolu kızımız hiç beklemediği anda ailesinin yalan olduğunu sıradan bir İstanbul kızıyken, Trabzonlu TÜFEKÇİ aşiretinin tek kız çocuğu ve torunu olduğunu öğrendi. TÜFEKÇİ aşireti Aden`in hayatına girebilecek mi? Aden abileri ve kardeşiyle neler yaşayacak? TÜFEKÇİ beyleri bi anda hayatlarına giren kardeşleriyle bocalayacaklar belki ama hepsi aden sayesinde değişip abi olmak ne demek tadacaklar. Klasik bir kurgu olsada, çalınma gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır. Hepimiz emek harcıyoruz lütfen birbirimize saygı duyalım !!

​"Dünyanın en ağır yükü, karnındaki can değil, kalbindeki ölüydü."

"Ne istiyorsun?" İstediği her neyse verip ondan kurtulacaktım."İstediğim şey sensin," dedi.Ondan adım adım uzaklaşırken "Yürü git işine," diyerek bağırdım. Boş tehditlerimi savururken alayla izledi. Bu neşeden uzak, alaycı bir gülümsemeydi. Cılız sesim onu yeterince korkutmamıştı."İstediğimi almadan gitmeyi düşünmüyorum."

Töre ile Başlayan Aşk Gözlerim dolu, dudaklarımda bir titreme ve soluğum kısık bir şekilde Demir’in gözlerinin içine baktım. “Zelal!” Konuşmasına izin vermedim. Canım çok yanıyordu. Babamı kaybedeli daha üç ay olmuştu. Babam, benim bu dünyadaki tek zayıf noktamdı. Onun ölümüyle büyük bir boşluğa düştüm. Bu süreçte herkesten, her şeyden uzak kaldım. En çok da gözlerimin içine acı bir tebessümle bakan sevdiğim adamdan… “Yaklaşma, Demir… Kurbanın olayım, bırak beni. Görmüyor musun? En büyük acıyı sana çektiriyorum.” Dedim, acı içinde çıkan sesimle. Nefes alışım göğüs kafesime batıyordu. Benim gibi acı içinde kıvranıyordu. Yüzünde üzgün, bakışlarında kırgın bir kıyamazlık vardı. Bir iki adımda yanıma yaklaşıp kolları arasına alıp sıkıca sarıldı. Bu da en büyük yıkılışım oldu. Çığlıklarla ağlamaya başladım. Kollarımı sırtına dolayıp parmaklarımı ince gömleğinin üzerinde tenine batırdım. “Nasıl senden vazgeçmemi istersin? Gözümün önünde eriyip gitmene nasıl izin veririm? Senin bir gözyaşına canımı veririm. Mardin’i bırak, bütün dünyayı yok ederim.” Dedi, başımı göğsüne yasladı. Saçlarımı okşayıp en derin öpücüklerini bıraktı. Sevgisini her öpücükle mühürlüyor, acımı dindirip sevgisiyle sarmalıyordu. “Boşanalım.” Boğuk çıkan sesimle bana sarılan vücudu kaskatı kesildi. Göğüs kafesi şişti ama beni geri bırakmadı. Kollarından sıkıca sarılmış duruyordum. “Yanlış bir… yanlış duydum, değil mi?” Kendini duyduğu şeye ikna etmek istiyordu. Kollarını gevşetip bir adım geri çekildi. Bakışları yüzümde oyalandı. Gözlerime bakan kehribar gözleri büyük bir yıkımla bakıyordu. “Boşanalım mı dedin?” Sesi yüksek çıkmadı belki ama acı dolu bir haykırıştı.

Sadece bir şekerpare kavgası ile başlayan ve tesadüflerle devam eden bir aşk okumak istiyorsanız kitabıma beklerim.

Gerçek hayattan yaşanmışlıklar barındıran bir hikâye. Hiç âşık olmamış bir adam, gece hayatı olmayan, dudaklarından sadece "iş" ile ilgili zehirli kelimeleri döken, annesinin sürekli kendisine, evlen evlen, demesiyle hayattan bıkan genç bir adam. Hikâyeler yazan, hayali yazar olan bir genç kız. Sıradan normal hayatlar yaşayan, arkadaşları ile buluşan, kendi içinde ki karamsarlığa yenilmemeye çalışan, her daim etrafa gülümseyen ve gerçek aşkı hiç tatmamış bir genç. İkisinin yolları, telvede ki yollar gibi birleşiyordu. İnsan, sevdiğine benzermiş lafının gerçekliğini bizzat tacadaklardı. ( Kendimi daha fazla geliştirebilmek adına, oy verip, yorum yaparak, yaptığım hatalardan bahsederseniz. Çok mutlu olurum. Teşekkür eder, sizlere keyifli okumalar dilerim. )

Aras için o gün her zamanki gibi sıradan bir gündü. Ta ki her şey tepetaklak olana kadar. Tüm düzeni tepe taklak olmuştu. Önceden evin en büyüğü iken bir anda evin en küçüğü olmuştu.

Geçmiş ihanetlerinin geleceğe bıraktığı büyük yükümlülüklerin ağır sonuçları... İntikam, adalet, aşk ve sadakat dörtlüsünün buram buram koktuğu bir hikaye…

Gece Eskişehir de anadolu üniversitesi psikoloji bölümünü kazanan genç bir kız. Bu bi genç kızın kendi yönünü bulma hikayesi

Bir ülkeyi kadınlar yönetseydi nasıl mı olurdu? Erkekler başlarına belalar açar ve tekrardan hükümeti kendi ellerine almaya çalışırdı. Ama Aysar ve Karan`ın olduğu ülke böyle değildi kadınlar erkeklerin baş tacı olmalıydı. Ve erkekler ise kadınlara muhtaç... Çünkü bilirlerdi ki, kurtarıcılar değerliydi. Peki... O gün yan yana gelerek sonunda bir anlaşmaya varmaya çalışan Aydar ve Karan`ın gelecek olan büyük felaketlerden haberleri var mıydı? Geçmiş onlar için bir sırdı. Peki perdesi aralanacak mıydı? Ve evlilik... Onları nasıl etkileyecekti..?

"İnsanlar öldürür, çalar ve kalp kırar. Kimileri ise gözyaşlarını çalarlar insanların. Ben, ondan çaldığım gözyaşlarıyla zihnimde bir deniz yaratmış olan o kadındım. Avuçlarımda biriktirdiğim kanlar benden akmıyordu. Onun göğsünden kopup geliyordu. Ancak kimse bilmiyordu acısını. Dışardan kanayan bendim, sızısını hisseden O`ydu. Ben küçük bir kız çocuğuydum; yağmur damlalarını gözyaşı zannedecek kadar saf, göğü ağlatanın tanrı olduğunu düşünecek kadar aptaldım. Ölenlerin toprağa girdiğini bilirdim de, arkalarında bıraktıkları acıyı hissedemeyecek kadar toydum. Avuçlarıma kazınacak elleri sanmıştım. Oysa o ellerin beni yakacağını hiç düşünmemiştim. Bizim için başka bir evren olmayacağını biliyorduk ikimizde. Birbirimizi bulabileceğimiz tek evren buydu ve biz bulmak bir yana, bu evrende kaybetmiştik ışığımızı. Ben küçük bir kız çocuğuydum; birkaç damla gözyaşının bile fazla görüldüğü bir bedende, içime gömdüğüm hayatları saklamayı başaramamıştım. Ellerimle sökmüştüm birçoğunun köklerini acıtıyor diye. Hiçbir zaman pişmanlık duymamıştım bundan, ama üşümüştüm. Bilmemiştim o kökler bana sarılmış ve beni Dünya`daki kötülüğün soğuğundan korumuş. Bu Dünya`da soğuktan başka bir şey yokmuş. Burada kimisi zihnine gömermiş her bir şeyi ve içinde yaşarmış. Kimisi ise içine gömermiş ve ilk bulduğu zihinde yaşamış hayatı. Tanrı`nın bana bahşettiği lanetin, her zaman için iki tarafta da yaşayamayacak oluşum olduğunu düşünürdüm. Yanılıyormuşum. Benim lanetim yaşayamayacak oluşum değilmiş. Aksine, yaşatamadıklarım yakacakmış beni. Çok garip biliyor musun? Evet, sen. Sanki bu his o kadar muazzam ve ağır ki, altında ezildiğimi hissediyorum. Bundandır ki son birkaç saattir elime aldığım kalem tek bir kelime yazmıyor. Aşağı bakıyorum, bir okyanus var. Ama fazla yüksek... Ölüm gibi. Yukarı bakıyorum, masmavi bir gökyüzü. "Fazla sonsuz..." diye mırıldanıyorum içimden. Yaşam gibi. Ve duvara bakıyorum sessizce. Ölümle yaşamın arasındaki o ince çizgi, o uçurum ise biz gibi. Sen gibi. Gözyaşlarını çaldım diye nefret etme benden. Ki seni tanıyorsam, eğer unutmamışsam benden nefret edemezsin. O zaman bilmelisin ki, ben zihnime senin için bir çiçek ekmişim ve köklerinin beni sarmasına izin vermişim. Herkes sorgulamış o çiçeğe ettiğim tebessümü. Ama ben soldurmamışım, koparmamışım. Sıkıca tutunmak istediği, hatta tutunabildiği tek şey o tebessümken o çiçeği kopardıysam gece saçlım, bil ki senin yaşayacak yerin kalmamıştır bende. Düşüncelerinle başa çıkamamış, bulduklarını da kaybetmişsindir o zaman. Çaldırdığın gözyaşları avuçlarından düşmüş, dünyanı aydınlatacak Kuzey Yıldız`ın dururken sen geceye mahkûm olmuşsundur. Avucunda tuttuğun gözyaşları da çalınıp tanrıya gözyaşı için yalvardığında, o duyguları da düşürdüğünü fark ederse, her şey düzelirdi. Sana biraz duygu bahşederdi ve yeniden yaşamayı öğrenirdin. Ama ben seni biliyorsam, senin düşürdüklerin değil. Onların bıraktığı acı daha çok hissettirmiştir kendini sana. Ben unuttum, ama sen unutma. Bu çiçekleri ben ektim. Ve ben söktüm. Köklerini ise gözyaşlarımla kuruttum.

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

Şimdilik açıklama yok 😁